Ανασκούπιση

Ανασκοπώ χωρίς σκοπό
Ανασκουπίζω τον καρπό
ή μάλλον με τον καρπό
τη μύτη απ τις μύξες...

Ωωωπ! Δε σας είδα! Τι κάνετε? Χρόνια πολλά! Με υγεία! Όχι τίποτα άλλο - για να μην έχουμε και μύξες και γινόμαστε ρεζίλι.

Ανασκουπίσατε εσείς?
Τις αναμνήσεις σου τις ζεις?
Ή στο συρτάρι τσέβαλες -> (τις έβαλες = προσπάθεια του ποιητή να οικειοποιηθεί τοπικά ιδιώματα με μόνο σκοπό το πούλημα μούρης)
να καθαρίσει η μνήμη?

Σταματάω εδώ την αμπελοφιλοσοφία και μπαίνω στο θέμα.
Σήμερα θα ανασκοπήσω τα ρεβεγιόν που έχω κάνει.
Τις υπόλοιπες ανασκοπήσεις μου μπορείτε να τις βρείτε σε άλλο χωροχρόνο.

1) Τα χρόνια της αθωότητας:
Ωραία φάση γιατί:
- είχε βασιλόπιτα.
- η βασιλόπιτα είχε μέσα φλουρί.
- είχε Άγιο Βασίλη
- είχε ξενύχτι ως τα μεσάνυχτα
- είχε χαρτιά. Τριανταμία. Μιλάμε για τρελό παρεάκι. Δύο παιδιά του δημοτικού που τότε μάθαιναν την πρόσθεση, δύο γιαγιάδες που τότε ξέχναγαν την πρόσθεση, τη μάνα μου που κάθε 5 λεπτά σηκωνόταν να δει το φαγητό / να φέρει γλυκό / να φέρει νερό / να κάνει οτιδήποτε άλλο εκτός από το να παίξει χαρτιά και τον πατέρα μου που υπομονετικά μου έλεγε πως: δε φωνάζουμε ότι έχουμε 14 μόλις πάρουμε τα φύλλα περιμένουμε να έρθει η σειρά μας.

Χάιλαιτ:
α)Ο Άγιος Βασίλης που ήρθε μια χρονιά από τις 8 το απόγευμα γιατί όπως μάθαμε 10 χρόνια μετά την είχαμε τρελάνει τη μάνα μας εκείνη τη μέρα και άφησε τα δώρα κάτω απ το δέντρο μια ώρα αρχύτερα μπας και ασχοληθούμε με αυτά και την αφήσουμε να μαγειρέψει.
β)Η γιαγιά μου να τραβάει φύλλο από 34.


2) Τα χρόνια της μετα-αθωότητας
 Λίγο πιο βαρετά θα έλεγε κανείς, τη βγάζαμε στο χωριό στο βουνό μόνοι ή με τίποτα παιδιά οικογενειακών φίλων, ακούγαμε Άϊρον Μέιντεν και παίζαμε επιτραπέζια / χαρτιά / το πουλάκι μας πριν το φαγητό, μετά το φαγητό, πριν αλλάξει η χρονιά, αφού αλλάξει η χρονιά και πριν πάμε για ύπνο στο γουόκμαν.
 
Χάιλαιτ:
α) Το χιόνι (όταν τύχαινε να έχει)
β) Που βάζαμε το 2 minutes to midnight πριν την αλλαγή του χρόνου.

3) Τα φοιτητικά
Το τέλος του εφησυχασμού. Η είσοδος στον κόσμο των μεγάλων. Η αγωνία του ρεβεγιόν.
Κλαμπ? Μπαρ? Σκυλάδικο? Ροκάδικο? Ρακάδικο? Σπίτι? Χαρτιά? Χορός? Πάρτυ?
Άγχος - παχυσαρκία - στρες.

Χάιλαιτ: Πρωτοχρονιά 2003.
Αλλαγή με τους γονείς και βουρ για τρελό γλέντι!
Πάμε αρχικά σε ένα σπίτι. Ξενέρωτα. Μπορεί και να κοιμήθηκα και καμιά ώρα στον καναπέ.
Στις 2:30 φεύγουμε για να πάμε σε ένα γαμάτο (έτσι λέγανε οι κοπέλες) λάτιν κλαμπ.
Φτάνουμε στις 3:30.
Παρκάρουμε στις 4:00.
Με το που πάμε να μπούμε γίνετα μπλακ άουτ.
Μετά από μισή ώρα αποφασίζουμε τουλάχιστον να φάμε μια γαμάτη κρέπα.
Στις 4:40 ξεκινάμε για την κρεπερί.
Στις 4:50 ανακαλύπτουμε πως το μπλακ άουτ επιασε και αυτή την περιοχή. Άκυρη η κρέπα.
Στις 5:00 αρχίζουν οι διαβουλέυσεις μέσα στο κρύο για το τι θα κάνουμε.
Στις 6:00 αποφασίζουμε να πάμε Λυκαβηττό να πιούμε μια μπύρα και να δούμε το ξημέρωμα.
Στις 7:00 αποφάσισα να μην ξαναβγώ έξω για ρεβεγιόν παρά μόνο σε σπίτια.

4) Τα μεταφοιτητικά:
Μία έτσι μία αλλιώς.
Μία τρελά πάρτυ σε σπίτια, μία φαντάρος και αλλαγή χρόνου στη σκοπιά.
Μία τρελά πάρτυ ως το πρωί, μία άρρωστος με 38 πυρετό.
Φέτος τι να είναι άραγε? Το έτσι ή το αλλιώς?
Δεν έχει και πολλή σημασία ίσως. Αρκεί να είμαι με αυτούς που θέλω.

Έτσι κι αλλιώς Καλή πρωτοχρονιά και να την περάσετε με αυτούς που θέλετε!
Και αν όχι, νύχτα είναι θα περάσει...

Ο καπιταλισμός πάνω από τον άνθρωπο: σπουδή στην αγορά κωλόχαρτου

(Άσχετη εισαγωγή που θα μπορούσε να είναι και ποστ αλλά είπα να το χωρέσω εδώ.)

Τα απλωμένα ρούχα μέσα ή έξω το χειμώνα?
Τα βάζω μέσα,
σκοντάφτω στην απλώστρα όπως μπαίνω σπίτι από τη δουλειά,
δεν στεγνώνουνε ποτέ,
τα βάζω πάνω στο καλοριφέρ λαδιού, τα ξεχνάω και τα καίω.

Τα βγάζω έξω,
βρέχει,
καπνίζουνε τα τζάκια γύρω γύρω και όταν τα φοράω με ρωτάνε:
-Τι άρωμα φοράς? Το Τζάκυ Ωνάση?
-Όχι το τζάκι του Θανάση!

Πάω σουπερμάρκετ και δε φτιάχνω λίστα για ψώνια.
Αποτέλεσμα: Περνάω μισή ώρα περιπλανώμενος ανάμεσα σε καρότσια και ράφια και στο τέλος πάω στο ταμείο με μακαρόνια, γάλα, πουμαρό και μπύρες.
Γυρνάω σπίτι και θυμάμαι πως δεν έχω κωλόχαρτο.

(Κωλόχαρτο: η μαγική λέξη που με βάζει αυθαίρετα από τον άκυρο πρόλογο στο κυρίως θέμα μας.)

Πας λοιπόν σουπερμάρκετ με τη λίστα σου, παίρνεις το καροτσάκι σου και σαν καλός καταναλωτής ξαμολιέσαι ανάμεσα στα ράφια. Εκεί που βολτάρεις ξαφνικά πέφτεις πάνω σε ένα διάδρομο άσπρο.
Άσπρο παντού στα ράφια. Κωλόχαρτα παντού. Να πάρεις μήπως έτσι για την ανασφάλεια μην κάνεις πάλι ακροβατικά για να φτάσεις τις χαρτοπετσέτες στην κουζίνα όπως τις προάλλες? Και ήσουν και τυχερός τότε γιατί ήταν καθαρό το χέσιμο. Κοιτάς τη λίστα.
Και ναι! Το κωλόχαρτο είναι στη λίστα!!!
Τι να πάρεις όμως?
Κοιτάς προσφορές.
8+4 ρολά δώρο 4,5 ευρώ. Καλό!
Ωπ! Εδώ λέει 6+6 ρολά δώρο 4,8 ευρώ. Καλύτερο έχει περισσότερα δώρα. Πιο ακριβό όμως..
8 ρολά 6,08 ευρώ? Τι έγινε ρε παιδιά? Πού ζουν αυτοί?
Παίρνεις τη συσκευασία στα χέρια σου. Από πίσω λέει πως το κάθε ρολό έχει 140 φύλλα! Διπλά λέει.
Τα άλλα πόσο έχουν?
Το 8+4 λέει 74 φύλλα. Χμ λίγα...
Το 6+6 λέει 80 φύλλα.

Ήρθε η ώρα των μαθηματικών:

1) 12x74 = 888 φύλλα. => 450 / 888 = 0.51 σεντς το φύλλο.
2) 12x80 = 960 φύλλα. => 480 / 960 = 0.50 σεντς το φύλλο.
3) 8x140 = 1120 φύλλα! => 608 / 1120 = 0.54 σεντς το φύλλο.

Άρα το φτηνότερο είναι το 6+6 ρολά. Ωραία!
Για κάτσε όμως...τι λέει εδώ? Εδώ έχει ένα 6 ρολά 2,65 ευρώ. Κοιτάω πίσω. 56 φύλλα το κάθε ρολό.
Πάμε πάλι τις πράξεις:
6x56 = 336 φύλλα. => 265 / 336 = 0.79 σεντς το φύλλο?!!!
Το φτηνότερο είναι το ακριβότερο?
Και ακόμα έχω δει 4 μάρκες μόνο. Πόση ώρα χαζεύω?
Φτου πρέπει να φύγω! Απλώνω το χέρι παίρνω μια συσκευασία στην τύχη, η τιμή της χάνεται μέσα στις άλλες τιμές της απόδειξης και ξυπνάω το πρωί από εφιάλτη πως σκουπιζόμουν λέει στην τουαλέτα με 50ευρα!
Τουλάχιστον αν δεις σκατά λέει στον ύπνο σου είναι λεφτά.
Και τα λεφτά στον ύπνο μου τα είδα βέβαια.

1 Επί λόγος = λόγος

Τι να πεις.. το συμπέρασμα είναι ένα: Αν κάνεις διδακτορίκο για να πάρεις ένα κωλόχαρτο που να σε συμφέρει, τι πρέπει να κάνεις για να πάρεις το αυτοκίνητο ή το λαπτοπ που σε συμφέρει?
Αυτό είναι και το κόλπο του καπιταλισμού αγαπητοί μου καταναλωτές. Ότι είναι πάνω από τον άνθρωπο και ποτέ δεν θα μπορέσεις να τον ξεγελάσεις.
Και τώρα ξεχάστε το ποστ αυτό και αγοράστε γρήγορα και ανέμελα έτσι κι αλλιώς θα χάσετε! :)

Με τα φτερά της απάθειας κομμένα ή λειψά σαν αναποδογυρισμένη χρυσόμυγα νομίζεις πως πετάς έχοντας από κάτω ουρανό ενώ στο πάτωμα κυλιέσαι εκτεθειμένος σε απρόσεχτες ή μάλλον επιτήδειες πατημασιές καλικάντζαρων που υποσκάπτουν τα θεμέλια των χριστουγέννων σου

Για μη κλήση επίκληση
παράκληση για ανάκληση
κλείνοντας την ανάρτηση
σε αναμονής κατάσταση



Ωραίοι στίχοι, ωραία μουσική, ωραία ανακάλυψη γενικώς. Χαίρομαι για τώρα.

Εκ δρομείς σε ταλαι πωρία

Ξυπνάω νύχτα για να φτάσω στο σημείο συνάντησης στην ώρα μου.
Στο σπίτι κάνει κρύο, στο αμάξι κάνει φουτζίτσου, στην Κηφισιά κάνει ψόφο.
Ένα αυτοκίνητο έρχεται και παραλαμβάνει ένα κουκουλοφόρο 10 λεπτά μετά το ραντεβού, γιατί λέει ο οδηγός πήγε να βάλει βενζίνη και πατώντας το κουμπί να ανοίξει την τάπα, αυτό πετάχτηκε κάπου κάτω από το κάθισμά του και το έψαχνε 10 λεπτά.
Πειστική δικαιολογία και αν δεν είναι η καλή πίστη βοηθά στη συνεργασία των ανθρώπων. Αυτό βέβαια δεν το ήξερε η καθηγήτρια που μας έκανε οικιακή οικονομία στο γυμνάσιο και όταν μια φορά της είχα πει πως το τετράδιο με τα κολάζ μου είχε πέσει στον υπόνομο μου έδωσε ωριαία αποβολή γιατί την κορόιδευα λέει.

Το ταξίδι για το γνωστό μέρος ήταν σύντομο γιατί:
α) τρέχαμε
β) τον πήρα λίγο στο πίσω κάθισμα
γ) το σύμπαν συρρικνώνεται τελικά αντί να διαστέλλεται

Τι έιδαμε?

Ουράνια τόξα.

Πρόβατα (κάπου στο βάθος είναι αλήθεια λέω, δεν μπόρεσα να πάω πιο κοντά γιατί μας κυνηγήσανε λίγο τα τσοπανόσκυλα).

Λάσπη, λάσπη, λάσπη. Και ατυχείς εμπνέυσεις.

-Δεν πάμε και από αυτόν τον χωματόδρομο να δούμε αν βγάζει πιο σύντομα στην άσφαλτο?
-Έχει πολλή λάσπη μήπως κολλήσουμε...
-Μη φοβάστε! Έχω βάλει το φορτηγάκι στο 4x4 το αργό. Πάει σαν κάρο αλλά δεν κολλάει πουθενά!
(10 δευτερόλεπτα αργότερα είχαμε κολλήσει.)

Μετά από 10 λεπτά άκαρπων προπαθειών και τσάμπα ιδρώτα αποφασίσαμε να πάμε στο χωριό (το ξακουστό Silver Village) με τα πόδια να βρούμε ένα τρακτέρ μεσημεριάτικα για να μας τραβήξει.
Πού ήταν το χωριό? Φαίνεται στη φωτογραφία. Τι? Δε φαίνεται καλά? Μήπως επειδή ήταν λίγο μακριά? Μήπως μας πήρε μια ώρα περπάτημα μέσα στη λάσπη να φτάσουμε?
Τουλάχιστον βρήκαμε τρακτέρ, πήραμε και τσίπουρα (από 2 παραγωγούς για να κάνουμε συγκριτικό τεστ), ήπιαμε και τσίπουρα (μερικά καραφάκια δειγματολειπτικά έτσι να ξέρουμε τι αγοράζουμε), φάγαμε και κάτι ελαφρύ να μη μας κόψει το τσίπρο (λουκάνικα και κεφτεδάκια), γνωρίσαμε και κόσμο (ντόπιους Silvervillageιώτες).
Στο γυρισμό αποφασίσαμε να φάμε και κάτι μη μας κόψει το τσίπρο. Φάγαμε κάπου στη μέση του πουθενά, σε ένα μαγαζί με πλαστικά τραπέζια και πίστα στην άκρη. Εκεί είχαμε μια διαφωνία για το αν πρέπει να γυρίσουμε ή να κάτσουμε ως το βράδυ να ακούσουμε την οικογένεια Πετεινού να τραγουδάει στην πίστα.
Γιατί δεν έβγαλα φωτογραφία αυτή την υπέροχη αφίσα των Πετεινών?
Γιατί χαρίζεται κινητό Nokia ελαφρώς (κακο)μεταχειρισμένο με φωτογραφική που αποθηκεύει μία στις δύο φωτογραφίες ως κατεστραμμένο αρχείο.

Ο γυρισμός ήταν πιο σύντομος από τον πηγαιμό γιατί
α) τρέχαμε ακόμα πιο πολύ
β) η σχετικότητα του χρόνου αυξάνεται ανάλογα με την κατανάλωση τσίπουρου
γ) τραγουδούσαμε παλιά καλά λαϊκά (οργανικά, ντόπια, παραγωγής μας χωρίς πληκτροφάρμακα και beatοενέσεις).

Ήταν άλλη μια μέρα στη δουλειά γιατί για ένα κομμάτι ψωμί πρέπει να αντέξεις πολλά.

Ήρθαν οι Άγγλοι και μας έφεραν και τις συνήθειές τους

Ήρθαν οι Άγγλοι και μας έφεραν και τις συνήθειές τους.
7 το απόγευμα πάω να τον βρω στην καφετέρια με τους φίλους του και πριν προλάβω να αρχίσω τις χαιρετούρες να σου η γκαρσόνα με ένα μπουκάλι ουίσκι.
Δε βαριέσαι, τα είπαμε, τα ήπιαμε, τα δίπλα τα παιδάκια που έπιναν το καφεδάκι τους μάλλον τα τρομάξαμε και φύγανε, τα τελευταία σφηνάκια μας χαλάσανε, γι αυτό και φάγαμε σουβλάκια να στρώσουμε πριν την βραδινή έξοδο.

Ήρθαν οι Άγγλοι και μας έφεραν και τις συνήθειές τους.
Έτσι βγήκαμε για βράδυ με ταξί - μεταξύ μας καλά κάναμε γιατί έπιανα τον εαυτό μου να αποκοιμιέται στο πίσω κάθισμα για κλάσματα δευτερολέπτου - μέχρι ο ταρίφας να κάνει την επόμενη σφήνα του αυξάνοντας την αδρεναλίνη μας σε όρια απαγορευτικά για οποιαδήποτε σκέψη ύπνου.
Αφού τη γλιτώσαμε τη ζωούλα μας είπαμε να το γιορτάσουμε στο μπαρ με σφηνάκια.

Ήρθαν οι Άγγλοι και μας έφεραν και τις συνήθειές τους.
Και δεν τους φτάνει μόνο ένα μπαρ το βράδυ. Και εκεί που ήμασταν καλά, τα πίναμε, τα λέγαμε, τα χορεύαμε φύγαμε για να πάμε σε ένα άλλο μπαρ που μπήκαμε σπρώχνοντας, πίναμε σπρώχνοντας, βγήκαμε σπρώχνοντας και μετά στο δρόμο σπρωχνόμασταν έτσι από συνήθεια πια.
Στο τέλος φάγαμε και ένα τοστ για να απορροφήσει το αλκοόλ. Παραδόξως αυτή η απέλπιδη προσπάθεια αποφυγής του χανγκόβερ έπιασε.

 Ήρθαν οι Άγγλοι και μας έφεραν και τις συνήθειές τους.
Γι' αυτό και η επόμενη μέρα ήταν ίδια με την προηγούμενη, μόνο που αντί για απογευματινό ουίσκι είχε μπύρες γιατί είχαμε πιει το προηγούμενο βράδυ και είπαμε να κρατηθούμε.
Επίσης αντί για σουβλάκια φάγαμε πίτσα παραδοσιακή, ελληνική, κατευθείαν βγαλμένη από τα 80s με το λιπαρό το ζαμπόν της, το τριπλό τυρί της, την κρατσανιστή τη ζύμη της γύρω γύρω που δεν την αφήνεις ποτέ αφάγωτη όπως κάνεις στις καινούργιες ξενέρωτες πίτσες (Ρίζα Χουτ, Βρόμα Ρίζα κλπ).

Ήρθαν οι Άγγλοι και μας έφεραν και τις συνήθειές τους
Τον πήγαμε στο αεροδρόμιο, πήρε δρόμο, θα ξανάρθει, θα είμαι εδώ? Προς το παρόν τρώω shortbread cookies chrismtas edition για πρωινό (μπισκοτάκια καμπανούλες, άγιοβασίληδες, αστεράκια και ελατάκια όλα με γεύση γλυκό βούτυρο).

Ρίζα πι

Αν μου απαγόρευες ρητά να μιλάω με μαθηματικά μπορεί να σταματούσα σε κλάσματα δευτερολέπτου ή μπορεί και να έψαχνα να βρω τη ρίζα του προβλήματός σου, ανάλογα με τη διάθεσή μου και αντιστρόφως ανάλογα με τη δική σου.
Αν και μάλλον οι συζητήσεις μου περί μαθηματικών θα αυξάνονται γεωμετρικά σε συνάρτηση με τη δική σου σιωπή, ώσπου το όριο του πηλίκου τους να τείνει στο άπειρο.
Γιατί λες υπερβολές πως μιλάω με μαθηματικές παραβολές και ίσως να φταίνε οι ελλείψεις σου που κάνεις κύκλους γύρω από ζητήματα που εφάπτονται της δικής σου πραγματικότητας.
Λες να μιλάμε φυσικά, είναι στη φύση μας γιατί ο λόγος είναι απόσταση, ταχύτητα επί χρόνος και όσο πιο γρήγορα μιλάς τόσο πιο γρήγορα θα τα πεις. Μα οι λέξεις έχουνε ορμή, μάζα επί ταχύτητα, γι αυτό όσο πιο βαριά είναι τα λόγια σου τόσο πιο αργά να τα λες.
Εγώ όμως μιλάω μαθηματικά γιατί ο λόγος είναι αριθμός είναι ένας λογάριθμος, νεπέριος, δεκαδικός, γενικά ασταμάτητος.
Φυσικά είναι όλα θέμα γωνίας. Οπτικής όχι μαθηματικής. Για να μη λες πως μιλάω με μαθηματικά.
Η οπτική είναι κλάδος της φυσικής: έχει διαθλάσεις, έχει είδωλα, γωνίες και αποστάσεις που όμως απεικονίζονται σε γραφικές παραστάσεις.
Γιατί όλα είναι σε συνάρτηση με όλα, τι είναι η ζωή χωρίς αριθμούς τι είναι οι αριθμοί χωρίς ζωή...

Τι νόημα θα είχε να αφιέρωνα τη ζωή μου ψάχνοντας τη ρίζα του π?
Ότι νοήμα θα είχε αν έβαζα το δάχτυλο στην π-ρίζα.

Το πάρτυ

Το πάρτυ
Σόρρυ μωρό μου αν στο χάλασα το αποψινό σου παρτάκι
μα είναι που δεν είχε η ΔΕΗ διακόπτη αποκοπής...
ποιός άραγε χαλάει τις πιο ωραίες σας στιγμές
ποιός τάχα τα σχεδιάζει και ποιος φοβάται πως τα πάνελ θα χουνε σκιές

Δεν έχει τέλος
Σκέφτομαι πως το χωράφι που γυρνάω τόσους μήνες
δεν υπάρχει σε κανένα χάρτη...
ποιος είναι ο γκέκας πως λασπώνει το μαυρόι
ποια είν η μοίρα μου μπας και είναι σκάρτη

Ό,τι κι αν γίνει
Εδώ που είμαι ξέρεις παγιδεύτηκα σε μία πόλη
το φως σου δεν παίρνουνε τα πάνελ μου
εδώ που είμαι ξέρεις με έχει φάει η σκόνη
κι οι κραυγές μου πνίγονται στο τσίπουροοο

Θερμογραφία
Θερμογράφε όλη την τέχνη σου να βάλεις
τη θερμοκρασία μου έγχρωμη να βγάλεις
γιατί η μύτη μου να είναι τόσο κρύα
μήπως γιατί εδώ πάνω θα μας φαν τα κρύα?

Υ.Γ.: Τελειώνουμε έγραφα στο προηγούμενο? Επιστροφές καταστροφές έχω για σένα κάνει πολλές γράφω τώρα!

Car the cha diaries: 02/11-09/11

Όταν έπιαναν τα κρύα φεύγανε οι γερανοί. Ταξιδεύανε για νότια κάπου προς την Αφρική. 

Όταν έπιαναν τα κρύα τις μύγες τις έπιανε το ένστικτο της επιβίωσης = γαμιόντανε όχι γαμιόντουνο λάθος  γαμιόσαντε όχι όχι εγαμιόσαντο τς τς τς γαμιόντουσαν λέει η γραμματική. Ό,τι και να έκαναν εγώ δεν τις σκότωσα...

 Όταν έπιαναν τα κρύα βγαίνανε και μανιτάρια. Όσο και αν εψαξα όμως δεν είδα τα στρουμφάκια. Καλά δεν τα έβαζε παλιά το STAR?

Σακούλα-σουβενίρ από τα μέρη. Γιατί εκεί είναι καραγκούνηδες δεν είναι ούτε βλάχοι ούτε τυριά ούτε αυστριακοί. Το μάθαμε κι αυτό. Μπορώ να πάω σπίτι μου τώρα?

 
Η ηδονή του να κάνεις πράγματα απαγορευμένα που κανονικά θα σε σκότωναν. Σαν να πέφτεις από γέφυρα δεμένος με σχοινί μπάτζι τζάμπινκ, σαν να πιάνεις έναν αγωγό μέσης τάσης με 20000 βόλτ με ανοιχτή την ασφάλεια, σαν το ανέκδοτο με το λαγό και την πέτρα...

Λέξεις που έμαθα σήμερα:
τσαουνίζω = φωνάζω
έκαμες πουλέ? = έκανες σεξ?
μαυρόι = το μαυρόχωμα
γομάρι = το γαϊδούρι (ντροπή αυτό έπρεπε να το ξέρω από καιρό!)
Μπέηκα ζεις = ζεις σα μπέης, αρχοντικά κι έτσι
κιφτίδς μιζμί = κεφτέδες με σάλτσα

Υ.Γ.: Τελειώνουμε...

Car the cha diaries 29/10-01/11

Εφη γαμε βερμουδα
Θασο' έρθω με παλ το
χρωμα μολυβί του ρανού
Καιτη κουβερ τα χάνω στο σκοτάδι

Βρ' έχει ο καιρός γυρη σματα
από το κρύο στο ζεστό
ουρά νιο το ξόβγαλε
και ρενα σεχ αρω.

Μας το ράντζες το χω ράφι
για φωτο βόλτα ή καις έγκατα στάσεις
από γοήτευση και μη δεν ή κακί νιτρα
σε ωδη (η)γεί στην εκ ρηξη.

Και μετά τη βροχή βγαίνουν οι βατραχοι..

Car the cha diaries 24/10-28/10

Θρίλερ νο3: Αραχνοφοβία

Τα μετεωρολογικά μυστικά της εβδομάδας: 
1)  Όταν οι αράχνες απλώνουν ιστό θα βρέξει.
2)  Όταν ανταριάζει ο Δομοκός θα βρέξει.
3)  Τη βροχή τη φέρνει ο Λίβας (ο νοτιάς ντε!)
4) Όταν κοάζουν οι βάτραχοι μεσημεριάτικα θα βρέξει.
Ε δεν έβρεξε!

Το πιο τρομακτικό είναι ότι δεν έμαθα καινούργιες λέξεις αυτή τη φορά.
-Σταματήστε τα έργα θέλω να κατέβω! (Στην Αθήνα)
-Κατέβηκα και το γιόρτασα (ίσως να βοήθησε και το όνομά μου).
-Σεξκουράστηκα.
-Κέρδισα μια ώρα ύπνο.
-Και τώρα πάλι βαλίτσα με φθινοπωριάτικα = παραπάνω βάρος.


Βόνυς: Η μουσική ανακάλυψη της εβδομάδας: πολύ μπροστά...

Car the cha diaries 20/10-23/10

Η Ομίχλη

Μετά το θρίλερ με τα ζουζούνια αλά χ-φίλες (βλ. προηγούμενο ποστ) είδαμε στις οθόνες μας την Ομίχλη, ένα μυθιστόρημα του μάστορα του τρόμου Στέφανου Βασιλιά, να παίρνει σάρκα και οστά.

Εναέρια τέχνη (made by Panikas)

Ο γνωστός πια γλύπτης αφού εκσυγχρονίστηκε και γράφεται πια με λατινικούς χαρακτήρες (μια θυσία που έπρεπε να κάνει για χάρη της διεθνούς καριέρας) μας παρουσιάζει τον "δάκρυσμένο έξω γήινο":

Η επιτηδευμένη μη-απεικόνιση των μισών χαρακτηριστικών του εξωγήινου προσώπου (δύο απλές τρύπες στη θέση του στόματος και της μύτης) υπερτονίζει το μέγεθος των μελαγχολικών ματιών-προβολέων από τους οποίους τρέχει το δάκρυ κορόμηλο καλώδιο.
Η αληθοφάνεια του έργου έχει δημιουργήσει έναν ακόμα αγροτικό μύθο: πως οι γύφτοι προσπαθούν επίτηδες να στενοχωρούν τους κακόμοιρους τους προβολείς για να τους κάνουν να κλάψουν τα καλώδια, τα οποία μαζεύουν και καίνε για να πουλήσουν τα πολύτιμα χαλκοδάκρυα.
Ο αριστερός προβολέας-μάτι επίσης είναι λίγο αλλοίθωρος, πράγμα που αναμένεται να εξεγείρει το συντηρητικό άτεχνο κοινό των αφεντικών, τα οποία αναμένεται να ζητήσουν τη διόρθωσή του.


Τρελό γουικέντ στου Μπέρνι Ρενεγκέιντ:

Όχι τη σειρά που ήτανε ο άλλος ο κυνηγός κεφαλών ο ινδιάνος ο τρελός μαζί με τον όλα τα σφάζω όλα τα καταφέρνω και δεν κάθομαι και σε καμία γκόμινα γιατί είμαι ο Λούκυ Λουκ Ρίνο Ρέινς, όχι. Το μαγαζί.
Ναι υπάρχει το ροκ και εδώ.
Ναι υπάρχει τοπική Underground σκηνή και εδώ.
Ναι με χαρά σας παρουσιάζω 3 συγκροτήματα για όλα τα γούστα (μου) που γνώρισα.
1)  Post rock
2)  Alternative grunge
3) Ακουστικο grunge
Γενικώς βρήκε ο γύφτος τη γενιά του κι αναγάλιασε η καρδιά του!

Λέξεις που έμαθα σήμερα:

μπουρμπουτσίνα ή σκανταλήθρα = η φωτιά που πιάνουν τα ξερόχορτα - ξέρεις με πολύ καπνό και τέτοια
βγέκα = προστακτική του βγες

Και μπόνους νέες παροιμίες:

1) Οι πολλές οι μαμές δεν το βγάζουν το παιδί (κάτι σαν τα πολλά τα κοκόρια που όταν λαλάνε μαζί δεν ξημερώνει - ίσως γιατί η σκηνή εκτυλίσσεται σε ένα σουηδικό κοτέτσι στις 21 Δεκεμβρίου...)

2) Ή το σαμάρι κόντυνε ή το φαϊδούρι χόντρυνε ( το γαϊδούρι εννοώ...ή μήπως το είπα σωστά?)

3) Καλόγερους ξύριζε και είναι κουρασμένος

Car the cha diaries 15/10-19/10

Εβδομάδα μοναχική και διδακτική...

Μόνος στο εργο(α)τάξιο...μόνος???

Όχι ακριβώς...ο βλογημένος βλογιοκομμένος αυτός τόπος έχει γεμίσει με κάτι μικρά ακακα ζουζουνάκια. Το μόνο κακό που κάνουν είναι ότι είναι άπειρα και αυξάνονται μέρα με τη μέρα (μαθηματικό παράδοξο). Αυξάνονται τόσο πολύ που σε λίγο αν σκοντάψεις και πέσεις στο έδαφος θα σε καταπιούν ζωντανό. Πώς ήταν ένα επεισόδιο στα x-files που κόβαν κάτι ξυλοκόποι δέντρα και βγαίναν κάτι φωσφοριζέ σκνίπες και τους πίναν το άιμα? Κάτι τέτοιο φαντάζομαι...

Μαθήματα βοτανικής: 

Το τριφύλλι ανθίζει και βγάζει αυτό το μωβ λουλούδι. Λογικό άλμα: Άρα η δεύτερη εμφάνιση του Παναθηναϊκού θα έπρεπε να είναι μωβ (αλά Φιορεντίνα κι έτσι!)

Rock n roll electric shock dreams come true:

Έπιασα αυτά τα καφέ πραματάκια (μονωτές λέγονται) που έβλεπα τόσα χρόνια πάνω στις κολώνες της ΔΕΗ και αναρωτιόμουν πώς να είναι. Ε κεραμικά είναι, σαν πήλινα τασάκια γυαλιστερά. Λογικό θα μου πεις αφού τα κεραμικά είναι μονωτές.

Μονάδες μέτρησης που έμαθα σήμερα: 
1) Το γόνα
Το γόνα ισούται με την απόσταση από το παπούτσι μέχρι.... (μαντέψτε μέχρι πού και κερδίστε ένα ηλεκτρονικό γονάμετρο)
Παράδειγμα: Πέρσι έριξε ένα γόνα χιόνι.

2) Το σκορ
Το σκορ προσδιορίζει την ποιότητα του σουβλακίου μέσω της αναλογίας κρέατος - ξυγκιού
Παράδειγμα:
-Πώς ήταν το σουβλάκι?
-3-1.
-Δηλαδή?
-3 κρέατα 1 πάχος (βλ παρακάτω).


Λέξεις που έμαθα σήμερα:
σαρίστηκα = τσακίστηκα
τα νάυλα = ο πληθυντικό του νάυλον
πάχη = τα ξύγκια στο κρέας
μηδική = τριφύλλι (Αν ακούσω να τραγουδάνε στη θύρα 13 "Μηδικάρα σ αγαπώωω" ορκίζομαι να σταματήσω να βλέπω ποδόσφαιρο!)

Car the cha diaries: 10/10-14/10

Τα νέα:

1) When we two parted
2) 66

Και όσο περνάει η ζωή γεμίζει ο Οκτώβρης με επετείους σχέσεων και χωρισμών και φαίνεται περιέργο αλλά είναι περίοδος ζυγίσματος και υπολογισμών (?!) γι' αυτό και ο Οκτώβρης είναι ο μήνας του ζυγού (του ζωδίου όπως και ο Φλεβάρης είναι ο μήνας του τριωδίου - και κατ' επέκταση ακατάλληλος για τάβλι μιας και αντί για ντόρτια φέρνεις όλη την ώρα τριόδυο...). Κουράγιο και μπύρες εσείς  - αγκαλιά εμείς, σε πιάνω με γάντζους για να μην πέσεις και τσακιστείς (ή για να μην πέσω εγώ) γιατί σε ανέβασα στον έβδομο ουρανό και δεν έχουμε αλεξίπτωτα εδώ. Έχουμε μόνο ένα αερόστατο με ήλιο που το λένε Ήλιο και ταξιδεύει προς τον ήλιο. Και όσο πλησιάζει στον ήλιο αυξάνεται η θερμοκρασία, πετάμε τα ρούχα μας και μένουμε γυμνοί. Η διαπίστωση αυτή προκαλεί επισκίαση των υπόλοιπων γεγονότων, εμείς μιλάμε με γεγονότα λέμε την πραγματικότητα, πίνοντας τσίπρα και τρώγοντας ψάρια (τόσα ψάρια ούτε σε νησί το καλοκαίρι δεν έχω φάει...).

Η κραυγή του Πανίκα Νο2:

Μετά την ανέλπιστη επιτυχία του με την πρώτη κραυγή ο πόντιος ηλεκτρολόγος ξαναχτυπά το καλλιτεχνικό κατεστημένο αυτή τη φορά χωρίς κομπρεσέρ. Παρά την εμμονή του στο ίδιο θέμα καταφέρνει να δώσει μια άλλη διάσταση στο έργο του εκλεπτύνοντας μεν τα χαρακτηριστικά της μούσας του διατηρώντας δε το βάθος και την ένταση της απεικονιζόμενης απόγνωσης.

Λέξεις που έμαθα σήμερα: 
λιβακώθηκα = έσκασα από τη ζέστη
ντιζέζ = καμπαρετζού (και μαθήματα πολιτισμού στο εργοτάξιο!)
τραγουδόνερο= τσίπουρο
σώσε = τελείωνε (π.χ. άντε σώσε με τις μαλακίες και έλα να δουλέψουμε)

Γλωσσέματα μπέρδας:
-Μου στοίχισε ο μπούφος αηδόνι.
-Τι ασπρόμαυρη μπλούζα είναι αυτή ρε? Σαν τη ζέρβα είσαι!
-Τα θηλυκά λιοντάρια πώς τα λένε? Λύαινες!
- Έχει μαζευτεί όλο το φαν καντέ στη Ρεάλ.

Car the cha diaries: 05/10-09/10

Σκέψεις δια/επί σκέψεις:

Δουλειά Σαββατοκύριακο
επιτέλους δίκλινο για δύο
τσίπουρα στον πεζόδρομο
και ψάρια μες στον κάμπο

Ηλιολουσμένη Κυριακή
κοπάνα απ το σχολείο
αντί για μάθημα εκδρομή
και κρέατα από λίμνη

Λυπημένη Δευτέρα 
η καλύτερη μέρα
όταν έρθω πριν το βράδυ,
για να σε εκπλήξω πάλι 

Η τέταρτη Τρίτη
ύπουλη συννεφιά
ηλιοκαμμένη μύτη
το τρένο έφυγε δεν πάω σπίτι. 

Κάτι που αξίζει να θυμάμαι από δω πάνω:

 
Υπεραστικοί μύθοι:

1) Η προέλευση της νυφίτσας:
Κάθε έβδομη γενιά τα ποντίκια γεννάνε νυφίτσες.

2) Η υλική υπόσταση του κεραυνού:
Αν πας σαράντα μέρες μετά στο σημείο που είχε χτυπήσει κεραυνός, τότε θα δεις μια άσπρη πύρινη μπάλα να αιωρείται

3) Μετεωρολογία:
Όταν τα σύννεφα είναι σαν προβατάκια στον ουρανό τότε θα βρέξει σύντομα

4) Και φυσικά δεν ξεχνάμε τους σκαντζόχοιρους!

Λέξεις που έμαθα σήμερα: 

βαζούρα = βαβούρα
αβάντσο = επιπλέον
τροχίστηκα = ξύστηκα
κομπίνα = η μηχανή που μαζεύει βαμβάκι

(Το τραγούδι της ημέρας) Οκτώβρης, γερμανικό πανκ για την κερά-μέρκελ, ακατανόητοι μα και ευπρόσδεκτοι στίχοι σαν τις μέρες μας.  

Car the cha diaries: 02/10-04/10

Το ποστ αυτό είναι αφιερωμένο στην τέχνη.

Η κραυγή του Πανίκα:

Μετά την κραυγή του Munch που δε μπορεί όλο και κάπου θα την έχετε πετύχει, σας παρουσιάζω σε παγκόσμια αποκλειστικότητα την κραυγή του Πανίκα. Ο Πόντιος καλλιτέχνης-περφόρμερ χρησιμοποίησε ένα τσιμεντένιο φρεάτιο για καμβά και με τη δύναμη και τη λεπτότητα του κομπρεσέρ του κατάφερε να αποτυπώσει τις αποχρώσεις της απελπισίας που κατακλύζουν καθημερινά το εργοτάξιο σαν πυρηνικό ηλιοβασίλεμα.

Το εργοτάξιο που τείνει να γίνει το νέο χοτ σποτ των απανταχού καλλιτεχνικών κύκλων με νέες αφίξεις κάθε μέρα:

Καλλιτεχνικό γυμνό:

Απεικόνιση ενός κλασσικού παραδείγματος στολισμού της νταλίκας. Στην προκειμένη περίπτωση παρατηρούμε τα γούστα της βουλγάρικης παλαιάς σχολής νταλικέρηδων (55 ετών και άνω).

Μούζικα:

Κανονικά θα έπρεπε να βάλω κρητικά αλλά αυτό το tecnos 95 μου θύμισε το 1995 που μου είχαν κάνει δώρο ένα σιντί τέκνο. Τους 2 Unlimited τους θυμάται κανείς? No limit σας λέει κάτι? Τα μπούτια της γκόμινας έστω?

Η μέρα φεύγει (μαζί της και οι άπειρες μύγες)...

...οι σκνίπες έρχονται! Έρχονται κατά χιλιάδες και μας θυμίζουν ότι πρέπει να φεύγουμε σιγά σιγά να πάμε στο ξενοδοχείο να κοιμηθούμε.

Λέξεις που έμαθα σήμερα: 
συννεφόκαμα = συννεφιά με κουφόβραση
περίλαβα ευχαρίστηση = πήρα ευχαρίστηση
(σαν λίγες να είναι...ή δε μιλάω πολύ ή γίνομαι κι εγώ ένας από αυτούς?!)

Car the cha diaries: 27/9-01/10

Καλό μήνα! Αρχίζουμε με δωδεκάωρο και ξεφόρτωμα 10 φορτηγών έτσι για να πάει καλά ο μήνας...
Συνεχίζουμε με βολογραφίες:

Ο δάσκαλος...

Προσοχή στα σκόρδα και στη σημαία της Χιλής (?!) 

Υποψήφιοι πρίγκιπες:

Τρέχτε  α) κορίτσια! 
             β) βάζελοι!

 Τοπική κουζίνα:

Λουκάνικο τίγκα στο λίπος τηγανισμένο σε τίγκα λάδι = τουλάχιστον ατυχής αν όχι επικίνδυνη επιλογή για μεσημεριανό στους 30 βαθμούς κελσίου...
Είναι βέβαια άλλη μία απόδειξη πως οι εσκιμώοι είναι κι αυτοί έλληνες και πως οι γεμάτες λιπαρά συνταγές τους είναι κλεμμένες!

Λέξεις που έμαθα σήμερα:
σκαπίνια = γουρουνοτσάρουχα
αυτός πέθαν απ το πολύ το πιι = από το πολύ ποτό
λάμωσα = κόλλησα στη λάσπη
λούνι (τουνς?) = η ποταμίσια λάσπη
κολέγας = συνάδελφος
αν είχα λεφτά θα έπαιρνα γαλιά = γαλοπούλες (παίζει να ήτανε καλή επένδυση κάποτε? το ενδεχόμενο αυτό πρέπει να εξεταστεί...)

Car the Cha diaries: 23-26/9

Σταθερό ωράριο 8-8 στο πανεπιστήμιο της ζωής.  Η γνώση θέλει θυσίες. Τι έμαθα αυτές τις μέρες?

Οι τράγοι φέρνουν γρουσουζιά

-Φτου ρε πούστη τράγος!
-Και?
-Γρουσουζιά!
(ντριν ντριν - απαρχαιωμένος τρόπος να περιγράψεις ήχο τηλεφώνου, εκτός αν έχεις ακόμα τηλέφωνο που πρέπει να γυρίσεις τα νούμερα με τη ροδέλα για να σχηματίσεις τον αριθμό) 
-Ποιός είναι τέτοια ώρα?
-Φτου! Το αφεντικό! 

 Οι μπάτσοι πουλάνε την ηρωίνη τα ημερολόγια

Μπαίνει αυτοκίνητο μέσα στο χωράφι. Μάυρο. Με δύο τύπους γύρω στα πενήντα. Μυστήριοι. Μαύρα γυαλιά, ύφος και τα λοιπά. Πάει το αφεντικό φουριόζος να τους την πει που μπήκαν στο χωράφι.
-Γεια σας ακούστε δεν κάνει να πατάτ...
-Από την ασφάλεια είμαστε λέει ο μαυρογυαλιάς επιδεικνύοντας την ταυτότητά του αλά Τζέμις Μποντ.
-...(πάγωμα αφεντικού) Ξέρεις εκείνο το πάγωμα όταν ακούς για ασφάλεια και σκέφτεσαι ότι τελικά σε πιάσανε για εκείνο το σιντί που είχες κλέψει στο παζάρι δίσκων στο Ρόδον το 1998.
-Πώς πάνε εδώ τα έργα?
-Εεε καλά...
-Ήρθαμε και άλλη φορά αλλά δε σας βρήκαμε οπότε περάσαμε και σήμερα. (κάποιος είναι ρουφιάνος μέσα στο έργο ή μου φαίνεται?)
-Τι θα θέλατε?
-Μην ανησυχείτε για καλό ήρθαμε. Πουλάμε κάποια ημερολόγια θα μας στηρίξετε κι εσείς?
-Ναι βεβαίως! (θριαμβευτικό ύφος του στυλ φτηνά τη γλιτώσαμε)
-Πάρτε καμιά εικοσαριά λέει ο ασφαλίτης και βγάζει ένα πάκο.
-Πόσο κάνουν?
-20 ευρώ το ένα!
-Ρε παιδιά δεν έχω τόσα λεφτά πάνω μου! 
-Ε πάρτε δέκα τότε (απειλητικά σε φάση δεν πέφτω παρακάτω και χάρη σου κάνουμε μην ξεχνάς ποιοί έιμαστε.)
Ε τα πήρε:

Η πρώτη εμπειρία μάστορα με αντιηλιακό

-Ρε έχεις λίγο από αυτό το αντιηλιακό που βάζεις? Καίνε τα μούτρα μου να πούμε.
-Ναι έλα πάρε.
Μετά από 2 λεπτά γυρίζω και τον βλέπω να έχει πασαλείψει το πρόσωπό του ολόκληρο με ένα παχύ στρώμα αντιηλιακού λες και ήταν αφρός ξυρίσματος.
-Τι έκανες εκεί ρε? Αντιηλιακό είναι όχι αφρός ξυρίσματος!
-Γιατί δε θα απορροφηθεί?
-Θα απορροφηθεί...σε κανα μήνα!

Η βοσκή

-Έχω ακούσει για μια ταβέρνα εδώ γύρω που έχει δικά του κρέατα αυτός και κυνήγι και τέτοια και πας και τρως και γύρω σου βόσκουν ελαφάκια...να πάμε καμιά φορά
-Γιατί θες να βοσκήσεις κι εσύ?

Λέξεις που έμαθα σήμερα:

αγανάδα = δίψα (συνώνυμο: αντράλα)
καθρεφτάκια = τα φωτοβολταϊκά
δεν ξέρεις τι παένει στον κώλο του αλλουνού = δεν ξέρεις τι προβλήματα έχει ο άλλος
άμα έβαψε το χώμα δε δουλεύεται = όταν στεγνώσει το χώμα

Το γλώσσεμα της μπέρδας:

- Άσε τώρα που μας βάλανε και στο ΝΔΤ....
-Από τι είναι το κομπολόι? Από μπαχάρι?
-Είχα μια δίδυμη αδερφή αλλά πέθανε στη γέννα από λούρο.

Car the cha diaries: 17/9-22/9

Το Σαββατοκύριακο στην Αθήνα ήταν ήρεμο με ύπνο φαγητό (όχι άλλο κρέας!) και ύπνο. Λογικό αφού έφτασα σε ένα από τα λίμιτ ντάουν της ζωής μου την Παρασκευή το βράδυ (10 η ώρα μετά από δουλειά στη λάσπη, μετά από οδήγηση στον κατακλυσμό χωρίς μπλούζα και έχοντας πάει καπάκι και στο γραφείο καθάριζα το νεσεσέρ μου από τα χυμένα σαμπουάν).
Δευτερά πρωί ξεκίνησα φρέσκος φρέσκος για τη δουλειά. Επειδή η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί με σταμάτησαν στη The Va και με έγραψαν για πυροσβεστήρα, φαρμακείο και τρίγωνο (όχι πανοράματατος το άλλο). 

Μπάτσος που κράταγε το ραντάρ:
- Ρε τους πούστηδες κανείς δεν τρέχει. Ε βέβαια τόσο που έχει πάει η βενζίνη...

Δε μάσησα όμως, έβαλα Μπαλάφα και συνέχισα το δρόμο μου. Το κακό είναι πως ούτε όλη την υπόλοιπη μέρα μάσησα τίποτα με αποτέλεσμα στις 9 το βράδυ να φάω τη μισή ψησταριά.
Η υπόλοιπη εβδομάδα κύλισε γρήγορα. Δουλειά 8 το πρωί με 8 το βράδυ. Ξενοδοχείο και μπάνιο. Μπάλα. Ύπνος.

Βλέπουμε Μάριμπορ - Ομάδα βετεράνων και παλτών που φοράει τη φανέλα του Παναθηναϊκού:

-Ρε εμείς τα πράσινα φοράμε?
-Ποια πράσινα ρε? Μπλε η Μάριμπορ, άσπρα εμείς. Πού τα είδες τα πράσινα?
-Έλα ρε τι μπλε..πράσινα είναι κοίτα καλά.
Και κάπως έτσι γίνεται η διάγνωση της αχρωματοψίας....

-Αυτός ο Φερέιρα είναι άμπαλος! Πρέπει να φύγει!
-Έλα ρε τι φταίει ο προπονητής με τέτοια παλτά που έχουμε?
-Φταίει! Πάντα φταίει ο προπονητής! Να πάρουμε το Δώνη από τον ΠΑΟΚ.
-Μα κι ο ΠΑΟΚ κατά διαόλου πάει φέτος.
-Ε δε φταίει ο Δώνης γι αυτό!

Γιατί περνάω δεύτερη θητεία:

1) Είμαι μακριά από το σπίτι μου και δε μένω σε κάποιο άλλο σπίτι.
2) Είμαι συνέχεια μαζί με άντρες.
3) Οι κουβέντες στο εργοτάξιο αναλώνονται σε τρία πράγματα: ποδόσφαιρο, γκόμενες και πόσο γαμιάς είναι ο καθένας. Α. Και σε ιστορίες για το στρατό.
4) Όλοι έχουν κάποιον ανώτερο στο εργοτάξιο: οι εργάτες εμάς, εμείς το αφεντικό μας, το αφεντικό μας άλλο αφεντικό κλπ
5) Ο θαλαμοφύλακας έχει τσόντες με ζώα στο κινητό του.
6) Στη βραδυνή έξοδο καθόμαστε αντροπαρέες και μιλάμε για τη μέρα που πέρασε στο εργοτάξιο και τι θα γίνει άυριο. 

Γιατί είμαι υπερβολικός που λέω ότι περνάω δεύτερη θητεία: 

1) Δε χρειάζεται να ξυρίζομαι και να γυαλίζω τις μπότες μου. 
2) Δε χρειάζεται να ξυπνάω μέσα στη νύχτα για να φυλάξω άχρηστα υλικά. (Τα υλικά δεν είναι άχρηστα και έχουμε προσλάβει άνθρωπο γι αυτό το λόγο). 

Ακούραστος. Όταν δε φυλάει τα καλώδια μην τα κλέψουν οι γύφτοι, λύνει σοντούκου χρησιμοποιώντας έναν μοναδικό αλλά και αμφιβόλου αποτελεσματικότητας τρόπο αυτοσυγκέντρωσης.

Καλώδια χιλιάδες μέτρα....


Λέξεις - φράσεις που έμαθα σήμερα:

βελάζω από τον πόνο
πάενα σαπάν πάενα σακάτ...= πήγαινα πάνω πήγαινα κάτω
διαβολάκος = το μικρό μπουλντοζάκι, το μπομπκατ ντε!
κοίτα μη σε κελαηδήσει κανας τσίφτης = κοίτα μη σε περιλάβω με το δίκανο

Car the cha diaries: 12-14/9

Για αρχή μερικές βολογραφίες (κρέντιτς σε αστακούλη για τη γλωσσοπλασία) που σας χρώσταγα:

1. Το τοπίο

2. Ένα μικρό δείγμα από τα εξωγήινα όντα που κατοικούν σε αυτό το μέρος

3. Και για να μη νομίζετε ότι δε δουλεύουμε:

Τι στο διάολο τους θέλουνε τόσους σωλήνες? Τη θάλασσα θα κουβαλήσουμε με τόσους σωλήνες?


Λέξεις που έμαθα σήμερα:

Πατόζα = οδοστρωτήρας
3Α = χαλίκι (πως λέμε 3Α φακές που όταν τις καθαρίζεις βγάζεις και κανα χαλικάκι...ε το αντίθετο!)
Πομόνα = αντλία που παίρνει νερό από γεώτρηση να ποτίσει τα χωράφια
Έφαγα πιπεριά = έφαγα φέσι
Γρούσπα = κοιλάδα

Επίσης έμαθα ότι:
1) Υπάρχει εντομοκτόνο ΚΑΡΑΤΕ! (κάντε ένα γουγλάρισμα και θα το βρείτε)
2) Οι βοσκοί βάζουνε φωτιές στις βουνοπλαγιές με τα πουρνάρια δυο τρεις μέρες πριν βρέξει. Έτσι και τα πουρνάρια καίγονται και ξεπετάγεται νέο χορτάρι με τη βροχή και έτοιμος ο βοσκότοπος!
3) Ο σκαντζόχοιρος τρώγεται αλλά δεν τον τρώμε γιατί το απαγορεύει η θρησκεία μας επειδή λέει οι σκαντζόχοιροι εγαμιόντνο όπως οι άνθρώποι. Βέβαια ένας άλλος μάστορας είχε δει σε ντοκιμαντέρ πως και οι σκαντζόχοιροι αναπαράγονται όπως όλα τα άλλα ζώα γιατί η σκαντζοχοιρίνα μαζεύει τα αγκάθια της κατά τη συνουσία. Συμπέρασμα: ΣΚΑΙ - θρησκεία 1-0.

Βέβαια οι καλύτερες συζητήσεις είναι αυτές για τις γυναίκες:
Χωματουργός: Εμένα δε μου αρέσουν οι  μαύρες να τις γαμάω σιχαίνομαι αλλά τρελαίνομαι να τις πιάνω! Έχουν ένα δέρμα οι πουτάνες!
- Γιατί ρε Θάνο σιχαίνεσαι?
- Ε να είναι πολύ μαύρες να πούμε. Είναι τόσο μαύρες που δεν ξέρεις αν έχουν κάνει μπάνια, αν πήγαν διακοπές το καλοκάιρι, αν φοράγαν κοντομάνικο...

-Γυναίκες δεν έχει εδώ το χωριό?
-Ξέρω γω σου αρέσουν οι γίδες?
-Βραστές?
-Όχι σκυφτές!

Χτες έβρεχε.Πολύ. Άλλαξα δύο φορές ρούχα από τη βροχή. Και σήμερα θα βρέχει εδώ λέει.
Γιατί να βρέχει παντα πάνω μου?

Car the cha diaries: Day 1+2

Το τοπίο: επίπεδο με βουνά στο (πολύ) βαθος.
Το χωράφι: Την πρώτη φορα που πήγα είχε ακρίδες. Τώρα έχει μύγες. Πολλές μύγες όμως. Κάθε στιγμή έχεις 2-3 να βουίζουν στο αυτί σου και άλλες τόσες να κάθονται στα χέρια σου.
Η πόλη: Ωραία. Δεν το περίμενα. Πολλά μαγαζιά επίσης. Το άλλο τρελό είναι πως τα μαγαζιά δεν είναι ανοιχτά Τρίτη-Πέμπτη το απόγευμα αλλά Δευτέρα-Τετάρτη-Παρασκευή.
Το ξενοδοχείο: Την πρώτη βραδιά έμεινα στο δεύτερο χειρότερο δωμάτιο που έχω μείνει ποτέ στη ζωή μου (και βάζω μέσα και τους κοιτώνες του στρατού και τα ξενοδοχεία ημιδιαμονής στο Νευροκόπι που είχα τιμήσει με την παρουσία μου). Ευτυχώς σήμερα άλλαξα και μένω σε σουίτα. Τρίτος όροφος, με παράθυρο και θέα πολυκατοικίες και κλιματιστικά. Στην Αθήνα έχω καλύτερη θέα και λιγότερη φασαρία πάντως.
Τουλάχιστον έχει και πρωινό με σπέσιαλ σάουντρακ να παίζει (7:30 το πρωί...)
Οι ιθαγενείς: Συμπαθείς, ομιλητικοί και πάντα πρόθυμοι να βοηθήσουν. Όταν προπονηθώ άλλο λίγο στο λίστενινγκκκ θα καταλαβαίνω και τα πάντα από όσα μου λένε.

Στο καφενείο: 

-Και πόσο κάνει αυτό το βολοβοταϊκό?
-Εεε Χ ευρώ (όπου Χ > από το άθροισμα των χρημάτων που θα δουν στη ζωή τους όσοι σχολιάσουν αυτό το ποστ)...
-Πω μπωω...είναι πολλοί οι παράδες!
 Στην καφετέρια το βράδυ έχω βγει και βλέπω Ίντερ-Ρόμα σε επανάληψη (υπέρτατη παρακμή το ξέρω αλλά περίμενα το συνάδελφο να έρθει να με βρει):
-Τι παίζει αυτού?
-Ίντερ-Ρόμα
-Τιιι?
-Ιταλικό ποδόσφαιρο!
-Η Ιταλία? Με ποιόν παίζει?
-Με την Μίλαν!
-Αααα...
Οι φωτογραφίες:  Ανύπαρκτες. Λίγο υπομονή (ή θα φτιάξω το κινητό μου ή θα πάρω φωτογραφική).
Απρόοπτα συναπαντήματα αφορμή για να χτίσεις τη φήμη του "αυτός όπου και να πάει ξέρει κόσμο"!
Και λίγα έξτρα τιπς από την τοπική μόδα: Μαλλί λασπωτήρας - νύχι 10χιλιοστών στο μικρό δάχτυλο και στο δείκτη - σήκωμα μπλούζας να φαίνεται το πατσοκοίλι.

Μαγειρεύοντας με το καλό παιδί αλλά: Κόκκινες Καυτερές Τσίλι Πιπεριές

Υλικά:

Ένα εισιτήριο (καθιστών ή όρθιων ανάλογα την τσέπη και την ηλικία)
Μπύρα
Μπατονέτες
Καλή διάθεση

Εκτέλεση:

1) Αγοράζουμε το εισιτήριο από το χειμώνα μέσα σε ένα παροξυσμό καταναλωτισμού (ή αλλιώς τρεχάτε να αγοράσουμε πριν μας τα φάει η κρίση) αλλά παίρνουμε και το φτηνό πάνω τέρμα στις κερκίδες γιατί αντί για τα 30 ευρώ επιπλέον που έπρεπε να βγάλουμε από την τσέπη μας βγάλαμε κάτι καβούρια και μετά τα ξαναβάλαμε.
2) Φροντίζουν από τη δουλειά να μας γαμήσουν την ψυχολογία αρχίζοντας ακριβώς πριν μια βδομάδα από τη συναυλία και συνεχίζοντας ακάθεκτοι, ώστε τη μέρα της συναυλίας να φύγουμε από τη δουλειά με καμία όρεξη για τίποτα.
3) Έχουμε ξεχάσει να καθαρίσουμε τα βουλωμένα από τις βουτιές αυτιά μας.
4) Τη μπύρα την αγοράζουμε στο γήπεδο όπου έχει και μεγάλη ποικιλία: Χάινεκεν ποτήρι και ποτήρι Χάινεκεν! Πάλι καλά που δεν είχε και μπύρα Κοσμοτέ.

Σερβίρουμε το πιάτο κρύο μετά από δύο στην καλύτερη αδιάφορα σαπόρτ συγκροτήματα.
Βέβαια για να είμαστε και δίκαιοι το support συγκρότημα είναι σαν τον γκόμενο του υπερμοντέλου.
Όσο ωραίος και να είναι, μόλις κάποιος τον δει δίπλα στη θεογκόμενα θα πει: κοίτα ρε τέτοια μουνάρα και είναι με το μαλάκα!
Ε κάπως έτσι...

Συμβουλές για να περάσει η ώρα όταν παίζει ένα support συγκρότημα:

1) Βγάζουμε τον εαυτό μας φωτογραφίες αλά φέισμπουκ.
2) Πίνουμε μπύρες και τρώμε σποράκια ασταμάτητα λες και ήρθαμε να δούμε το ΠΑΟ - ΠΑΣ Γιάννινα.
3) Φέρνουμε βόλτες όλες τις θύρες ψάχνοντας τη θέση μας που αναγράφει το εισιτήριο σηκώνοντας όλο τον κόσμο που έχει έρθει νωρίτερα.
4) Σκάμε κανα μπαφάκι και οι ΑΑΑΚ μας φαίνονται RATM (Rage Against ντε!) (Τι τι ρεϊτζ εγκένστ μωρεεεέ? The Machine ρε άμπαλοι!)
5) Παίρνουμε ένα άδειο πλαστικό μπουκαλάκι και παίζουμε ποδόσφαιρο (σε γήπεδο είμαστε έτσι κι αλλιώς) προσπαθώντας να θυμηθούμε τις ένδοξες στιγμές που είχαμε βγει πρώτοι σκόρερ στο πρωτάθλημα της 5ης δημοτικού.
6) Σαλιαρίζουμε με το άισθημα προκαλώντας τη ζήλια μπακουροπαρέων από 14χρονα με σπυράκια.
7) Φωνάζουμε "μπράβο ρε" όσο πιο δυνατά μπορούμε σε άκυρες φάσεις για να τρομάξουμε τη μάνα με τα δυό παιδάκια που κάθεται δίπλα μας.
8) Μιλάμε όλη την ώρα λες και έχουμε πάει για καφέ (μα χαμηλώστε επιτέλους αυτή τη μουσική δεν ακουγόμαστε!)
9) Παρατηρούμε τι κάνουν οι άλλοι και το γράφουμε στο βλογ μας.

Βρείτε τι έκανε το καλό παιδί αλλά και κερδίστε ένα εισιτήριο για τη συναυλιά των RHCP (ReHydrated Carbon Phosphorus)!

Πάμε τώρα στο μεγάλο όνομα.

Τους είδα πραγματικά?
Χμ....
Ο Αντώνης ο Κιέδης ήταν πίσω από ένα μεγάλο ηχείο. Τον έιδα στο βίντεο γουόλ. Τον είχα δει και στο MTV. Εκεί ήταν νεότερος.
Ο Flea ήταν αυτό που περίμενα. Ένας αεικίνητος ψύλλος (από κει που καθόμουνα).
Ο Chad Smith ήταν ο power ranger (ο κόκκινος).
Ο κιθαρίστας...δεν ήταν ο Frusciante.
Τουλάχιστον τους άκουσα.
Κι αν οι ειδικοί στα συστήματα ηχοληψίας έχουν ενστάσεις εμείς οι άμπαλοι και ανατριχιάσαμε και χορέψαμε και ξέραμε να τραγουδήσουμε και κανένα στίχο και όλα καλά!
Το συγκρότημα για μένα έπαιξε καλά, έδειξε ότι έπαιξε γιατί ήθελε και δε βγήκε να ξεπετάξει 15 τραγούδια και να φύγει χωρίς πολλά πολλά. Και τα τζαμαρίσματά τους τα είχανε και τα λογύδριά τους και τα ενκόρ τους και τα όλα τους και στο τέλος φύγαμε και γρήγορα και εύκολα και βάλαμε άλλο ένα τικ στον κατάλογο με τις εκπληρώσεις των εφηβικών μας απωθημένων.

Δε μπορώ να ξεπεράσω τις διακοπές και κάθε βράδυ μπαίνω στη μηχανή του χρόνου αλλά με πετάνε έξω και μου φωνάζουνε του χρόνου! (εναλλακτικός τίτλος: Σκέφτομαι και γράφω: περιγράψτε τις διακοπές σας σε 4000 λέξεις)

10 πράγματα από τις διακοπές ή κάτι τέτοιο - θα πρεπε να βρω πιο έξυπνο τίτλο αλλά δεν έχω πιεί καφέ - γιατί γύρισα θεέ μου - επιστροφή αναστροφή και πάλι πίσω στο νησί - μα τι τίτλος είναι αυτός?

 Αρχίζω χωρίς πολλά πολλά:

1. Φαγητό
Από την πρώτη πρωινή μπουγάτσα στο Λαύριο μέχρι το τελευταίο χωριάτικο τοστ στη Σέριφο φαγώθηκαν πολλά...ευτυχώς τα βγάλαμε όλα φωτογραφία για να θυμόμαστε πως (δεν) πήραμε όλα αυτά τα κιλά.

2. Ποτό 
Δοκιμαστής μοχίτο: Το εποχιακό επάγγελμα που μου ταιριάζει. Επάγγελμα υψηλού ρίσκου βέβαια όταν στο φτιάχνουν ντεμέκ κουβανοί από τον Παναμά με λεμόνια από το Αίγιο αντί για λάιμ...

3. Ύπνος

Μεσημεριανός υπνάκος με γεμάτο στομάχι και το αεράκι να μου χαϊδεύει τα φρύδια και βραδινός λήθαργος με όνειρα-υπερπαραγωγή που αν τα έκανα ταινία θα γινόμουν πλούσιος.
Και όταν γύρισα Αθήνα νύσταζα.

4. Έρωτας
Με ερωτεύτηκε ένα χταπόδι.

5. Απρόοπτα
Μα όταν το άφησα ξανά στη θάλασσα με καταράστηκε και έτσι πηδώντας μία μάντρα ράγισα το ένα μου πόδι.

6. Ανατροπές

Και όταν μου παν γύρνα Αθήνα νωρίτερα γιατί έτυχαν κάτι δουλίτσες τους είπα: Άκυρο! Περπατάω με πατερίτσες.

7. Φιλοσοφικές αναζητήσεις κάτω από τα αστέρια
Τι είναι άραγε μεγαλύτερο σε αριθμό τα αστέρια ή οι λέξεις?

8. Θάλασσα

Αν είχα βράγχια θα πέρναγα και τις 3 βδομάδες των διακοπών κάτω από το νερό.

 9. Διάβασμα

Την τελευταία φορά που είχα διαβάσει κάτι στις διακοπές πρέπει να ήταν Φυσική 1ης δέσμης το 1997... Οι συνθήκες όμως με οδήγησαν στο να διαβάσω 1,5 βιβλίο στις φετινές διακοπές.

10. Επιλεκτική αμνησία

Ο τελικός στόχος των διακοπών επετεύχθη. Να γυρίζεις στο γραφείο και να μη θυμάσαι τίποτα από όσα έκανες πριν τις διακοπές. Βέβαια το ιδανικό θα ήταν να μη θυμάσαι καν πού είναι το γραφείο. Του χρόνου θα προσπαθήσω περισσότερο.

Οδηγίες χρήσεως μάσκας στα ελληνικά (?)

Από ΑΝΤΙΑΔΔΚΡΡΙΚΑ υλικά η ΜΑΕΣΚΑ,
ΠΟΔΥ ΜΑΔΚΠ η κρέμα,
ΗΕΠΑΥΝΕΤΕ αμέσως και να την ΠΑΕΝΕΤΕ με ΟΥΑΕΤΕΡΟ ΣΑΗΟΥΝΙ!

Και προσοχή μη σας "ΚΟΔΔΗΣΡ" στο ΗΡΟΣΩΠΟ...

Εσείς τι πιστεύετε πως συνέβη στον (ξένο προφανώς) υπάλληλο της εταιρείας μασκών που έγραψε τις οδηγίες?
α) Του δώσανε το σωστό κείμενο αλλά το πληκτρολόγησε λάθος γιατί είχε πρεσβυωπία και βαριόταν να βάλει γυαλία, οπότε το πήγε ψιλομαντεύοντας.
β) Είναι άγγλος οπότε είχε πιει λίγες μπύρες παραπάνω στο λαντς το μπρέηκ του / έβλεπε ταυτόχρονα και ολυμπιακούς / θεώρησε πως με τέτοια κρίση σιγά μην πάει κανένας έλληνας να αγοράσει μάσκα.
γ) Καλά ποιός χρειάζεται οδηγίες χρήσης για να βάλει μια μάσκα? Σε λίγο θα μας ζητήσεις να βάζουμε και οδηγίες χρήσης στα ποτήρια!
δ) δεν ξέρω / δεν απαντώ / ΚΑΔΕΣ ΛΙΑΗΟΕΣΣ!

Το μαγικό ψυγείο

Ανοίγω το ψυγείο για να φύγω να βγω και να πάρω μια ανάσα...

...αλλά κολλάω στην οθόνη για άλλη μια φορά.
Όλο οθόνες ρε φίλε, όπου και να κοιτάξω ό,τι ώρα της ημέρας και να με θυμηθώ, μπροστά σε μια οθόνη είμαι.
Μία εξήγηση που δίνω είναι μήπως υποσυνείδητα είμαι ναρκισσιστής και στην πραγματικότητα δε βλέπω την οθόνη αλλά την αντανάκλασή μου μέσα στην οθόνη. Αν δεν ισχύει αυτό τότε μάλλον υπάρχει πρόβλημα.
Τελοσπάντων κάθε οθόνη έχει άλλη θέα. Σου περνάει άλλα μηνύματα. Ακόμα και η οθόνη του ψυγείου μπορεί να σε βοηθήσει...
...γιατί εκεί που τα μάτια μου είχαν θολώσει από τη ζέστη ξαφνικά τα βλέπω όλα καθαρά:
20 βαθμούς κελσίου παρακάτω από την τωρινή θερμοκρασία θα ήθελα να είχε.
Αντί για τους 20 βαθμούς λιγότερο που θα ήθελα να είχε, προς το παρόν παίρνω τα 3.
Η ταχεία ψύξη που επιθυμώ (express freeze) μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω των διακοπών (vacation). (Να μην ξεχάσω να πάρω και ομπρέλα).
Πώς μπορεί να γίνει αυτό τώρα αμέσως και ενώ μου έχουν κάνει τα τρία δύο στη δουλειά?
Μα μόνο μέσα στη ζώνη των θαυμάτων (miracle zone yeah!).
Εκεί που το καρότο γίνεται μπριζόλα.
Εκεί που το ψάρι γίνεται κοτόπουλο. (Καλά αυτό δεν είναι και δύσκολο. Αν σου βάλω ψαροκροκέτες σε συσκευσία κοτοκροκετών δεν ξέρω αν θα το καταλάβεις...)
Εκεί που η δουλειά γίνεται άδεια.
Όλο αυτό μου θύμισε εκείνη την ταινία που έγινε ο γιος πατέρας και ο πατέρας γιος γιατί τους το είπε μια μηχανή (κάτι σαν ηλεκτρονικό τζίνι) στο λούνα παρκ. Αυτό που με είχε τρομάξει τότε στην κατά τα άλλα κωμωδία ήταν το πλάνο που το μηχάνημα δεν ήταν στην πρίζα.
Αφού λοιπόν βεβαιώνομαι πως το ψυγείο είναι στην πρίζα και αφού ξεχνάω να το ανοίξω για να πιω νερό, πέφτω για ύπνο διψασμένος. Για διακοπές.

7-8 Ιδέες για ποστ.

Χμ τι να γράψω τώρα?

1. Μήπως για μια αλληγορική ιστορία με αφορμή τη χτεσινοβραδυνή φωτογραφία ενός ψυγείου?
Καλό ακούγεται, πιασάρικο, κάτι τέτοια αρέσουν και στον κόσμο, βλέπει τη φωτογραφία και κολλάει στο ποστ όπως τα 5χρονα στα μικυμάου. Αλλά η ιστορία θέλει σκέψη και είναι αργά για τέτοια πράγματα..

2. Να πω πως πέρασα τη βδομάδα μου? Έτσι λίγο γκρίνια, λίγο καμιά ατάκα που άκουσα, λίγο σάλτσα παραλογισμού να δέσει μια φαστ φουντ μακαρονάδα να την καταπιείτε στο δίλεπτο και να μου ζητάτε και κοκακόλα? Α λυπάμαι δεν έχω, την έχω κόψει.

3. Κανα ποιηματάκι σου-ρεάλ μαδρίτης μήπως? Χμ...ή κανένα σου-μπαρτσελόνα καλύτερα?

4. Υπάρχει και η λύση του ετοιματζίδικου τσαταρίσματος: κλόπυ πάστε από το γουγλ τοκ στα γκρήκλις και φύγαμε για Σαββατοκύριακο! Μπα έχει κι αυτό τον κόπο του...σβήσε ονόματα (μην καρφωνόμαστε κιόλα!), φτιάξε λίγο τους αναγραμματισμούς...κούραση.

5. Έβλεπα και ένα όνειρο όταν με ξύπνησε βάρβαρα το ξυπνητήρι σήμερα. Πρέπει να ήταν αρκετά σουρεάλ γιατί ξύπνησα κάθετα στο κρεβάτι και με το μαξιλάρι αγκαλιά, αλλά φυσικά μέχρι να συνειδητοποιήσω πως αξίζει να το θυμάμαι το ξέχασα.

6. Έχω καιρό να γράψω και τίποτα μαθηματικό ρε παιδί μου...θα φταίει το πολύ εργοτάξιο που μου έχει κάψει το κεφάλι (κυριολεκτικά και μεταφορικά). Καλά το λένε οι Κινέζοι: Ή εργάτης ή επιστήμονας θα είσαι...

7. Α! Το βρήκα! Μουσικό ποστ! Και καλά καλοκαιρινή συλλογή του καλού παιδιού αλλά με εξεζητημένα ακούσματα όπως για παράδειγμα μέταλ από την εσωτερική μογγολία!
Έτσι όμως θα πέσω στην παγίδα του μουσικού ελιτισμού (γνωστός και ως ντιτζεϊκός αυνανισμός).

8. Πιστεύω είναι ένα καλό νούμερο για να σταματήσω εδώ λέγοντας στο εαυτό μου πως έβγαλα την υποχρέωση για ένα ποστ που οριακά πέρασε τα όρια του πρόχειρου και προκρίθηκε στις επίσημες αναρτήσεις του ιστολογίου στα (μ)πέναλτυ.

Ζεσταθήκαμε αλλά δεν ηττηθήκαμε

Οδηγίες χρήσης: Βάζουμε να παίξει Priestconstantinos - Victoria στο Ου! Τουμπ και πάμε:

Κάνει μια ζέστη απόψε που με αρρωσταίνει
κι έχω χαθεί μες στου youtube τα άκυρα <-- (ινδικό μέταλ ακούτε με δική σας ευθύνη!)
εσύ κοιμάσαι με αιρκοντίσιον και σεντόνι
κι εγώ παλεύω με ανεμιστήρα και νερά.

"Αυτός ο καύσωνας καθόλου δε μ' αγγίζει"
μου λεγες πέρσι τέτοιο βράδυ σκεφτική
ύστερα άρχισε η θρμκρσία ν ανεβαίνει <--(τρώμε τα σύμφωνα σε μια απέλπιδα προσπάθεια για ρίμα)
και σαν τρελός έκανα ντουζζζ τρεις το πρωί.

Στο σκρουτζ τζι αρ σε ζητώ και στον τσάμπα
κι από τον Κωτσόβολο περνάω τον παλιό,
ξέρεις καλά πως πια δεν έχω περιθώρια,
ξέρω καλά πως θα σαλτάρω αν δε σε βρω.

Στο σουπερμάρκετ με προκάει μια θείτσα,
μου λέει ψάχνει ανεμιστήρα να δροσιστεί
κι εγώ ξεκάρφωτος μαζί και ιδρωμένος
της λέω με στυλ, πάρε αιρκοντίσιον να σωθείς.

Μια βρωμούσα κάτω απ το φως χαμογελάει,
κερνάω τσιγάρο και ύστερα πιάνει φωτιά.
Ο διαχειριστής κοινόχρηστα ζητάει,
μα για αιρκοντίσιον θα δώσω όλα μου τα λεφτά.

Τώρα γυρίζω σε μια πόλη ερημωμένη,
και ακούω γέλια από παράθυρα κλειστά
Ένα σου φύσημα με χτυπάει και μ' ανασταίνει
κι όλα τα δίνω για ένα φουτζίτσου ρε παιδία.

Κάνει μια ζέστη που με πνίγει και αρρωσταίνει,
έξω η νύχτα με τραβάει απ' τα μυαλά.
Εσύ κοιμάσαι με αιρκοντίσιον και σεντόνι,
κι εγώ βουλιάζω στα σεντόνια μου τα υγρά. <-- (από τον ιδρώτα ε!)

Κάνει μια ζέστη απόψε που με αρρωσταίνει

Car the cha

Η λογοτεχνική εκδοχή:

-Έτσι που λες φίλε...ξυπνάω το πρωί τρελαμένος. Μούσκεμα στον ιδρώτα, η κρεβατοκάμαρα να έχει μετατραπεί σε σάουνα αλλά χωρίς τις γυμνές γυναίκες και απ' έξω να βαράνε τα κομπρεσέρια.
-Καλά αυτός ο Δήμος τι κάνει? Πέρυσι δεν έσπαγε τα πεζοδρόμια πάλι?
-Πέρυσι πέρναγε καλώδια της ΔΕΗ. Φέτος περνάει φυσικό αέριο. Του χρόνου απλά θα περνάει και θα σπάει πεζοδρόμια έτσι για να γουστάρει.
-Ωραία και ξύπνησες. Μετά?
-Αρχίζω να ντύνομαι για τη δουλειά δουλεία και πριν βάλω το τζην το αισθάνομαι να κολλάει πάνω μου από τη ζέστη. Ανοίγω το ψυγείο να δροσιστώ και να φάω και τίποτα για πρωινό. Δεν έχω ψωμί για τοστ ούτε γάλα. Δε γαμιέται λέω άστο. Στην πείνα μέχρι να φτάσω στη δουλειά. Πάω να πλύνω τα δόντια μου...
-Αφού δεν είχες φάει.
-Όλο το βράδυ έτρωγα πακέτο από τη ζέστη. Θα πρέπει να βαρυστομάχιασα κιόλας γιατί δε μπορούσα να κοιμηθώ και όλο στριφογύριζα.
-Α καλά.
- Πάω λοιπόν να πλύνω δόντια, μου πέφτει η οδοντόβουρτσα, πάω να βάλω τη μπλούζα μου βλέπω έχει μια λαδιά από χτες.
-Από το πακέτο που έτρωγες?
-Όχι από τα προχτεσινά σουβλάκια. Τρελάθηκα κιόλας που την είχα βάλει και χτες λαδωμένη στη δουλειά, ρόμπα θα έγινα πάλι.
-Και εβαλες άλλη?
-Όχι γιατί σκέφτηκα δε γαμιέται, την έχουν δει ήδη τη λαδιά δε θα κάνει εντύπωση, οπότε τη φοράω και φεύγω. Εκεί που τρελάθηκα είναι που πάω να στρίψω τσιγάρο στο αμάξι και μου πέφτουν τα χαρτάκια ανάμεσα στο κάθισμα και το χειρόφρενο.
-Ω ρε φίλε...
-Και δώστου να κάνω το κάθισμα μπρος-πίσω, να βάζω ανάμεσα στυλό, κλειδιά, δάχτυλα....
-Τα μάζεψες τελικά?
-Ναι ρε αλλά είχα γίνει μούσκεμα από τον ιδρώτα. Ε κάπου εκεί μου γύρισε το μυαλό! ΦΕΥΓΩ! είπα και αντί να πάω δουλειά, έπιασα την Αθηνών-Λαμίας για να πάω όσο πιο βόρεια γίνεται.
-Πού δηλαδή?
-Δεν ξέρω, ήθελα να οδηγήσω προς βορρά, ξέρεις...να βγω Σκόπια, Σερβία, Ουγγαρία, Τσεχία, Πολωνία, ίσως να έστριβα δεξιά για Σιβηρία δεν το χα σκεφτεί και λετπτομερώς το πλάνο.
-Καλά και πως βρέθηκες το βράδυ πάλι σπίτι σου ρε μαλάκα?
-Ε κάπου εκεί στη Λαμία πείνασα και λέω ας κάνω μια παράκαμψη προς Καρδίτσα γιατί θυμόμουν ένα ωραίο ταβερνάκι που είχε ένας θείος ενός παιδιού που ήταν στην παρέα των είκοσι ατόμων που είχαμε πάει εκδρομή στη λίμνη Πλαστήρα το 2005.
-Και το βρήκες?
-Όχι αλλά βρήκα αυτό:

-Καλό χόρτο? Τι ήταν αντίδι ή βλήτο?
-Δεν ξέρω γιατί ήταν κλειστό.
-Τέλοσπάντων πως βρέθηκες πίσω δε μας είπες.
-Ε από την πείνα μου τα μπέρδεψα και στη Λαμία αντί να στρίψω για πάνω έστριψα για κάτω και όταν κατάλαβα πως γυρνάω Αθήνα είπα δε γαμιέται που να ξανατρέχω βόρεια τώρα, τελείωνε και η βενζίνη, με είχε πάρει και η μάνα μου τηλέφωνο πως μου άφησε κάτι γεμιστά στο σπίτι...το παράτησα.

Η πραγματικότητα:

Χτες:
Αφεντικό: Δεν πετάγεσαι μια βόλτα μέχρι την Καρδίτσα άυριο να δεις το χωράφι από κοντά?
ΚαλόΠαιδίΑλλά: (σιωπή-βλέμα κενό)
Α.: (με λιγότερη αυτοπεποίθηση) Μέχρι την Καρδίτσα...
Κ.: Εεεε λίγο μακριά δεν έιναι?
Α: Έλα μωρέ 300 χιλιομετράκια (λες κι αν βάλεις υποκοριστικό μικραίνει η απόσταση), θα πας, θα δεις, θα γυρίσεις (κάτι σαν ένας σύγχρονος Καίσαρας με άλλα λόγια να αγαπιόμαστε).

Σήμερα:
Οδήγηση, άκουσμα cd, καφές, ζέστη, άπειρες ακρίδες στο χωράφι (με πυκνότητα ανά τετραγωνικό όση και στις πληγές του Φαραώ), καφενείο στο χωριό να με ρωτάνε τι είναι αυτά τα βολοβοταϊκά που βάζουνε όλοι, επιστροφή, μοναχικό γεύμα παραθαλάσσια (ακόμα κι εκεί έκαιγε ο τόπος), καφές, άκουσμα cd, σπίτι, μπάνιο, ποστ, ύπνο.

Εργασία για το σπίτι:
Built to Spill - Broken chairs
μακρύ και ταξιδιάρικο όσο η σημερινή μέρα...

Υπάρχει πρόβλημα

Υπάρχει πρόβλημα όταν:

Μαθαίνεις από το φεήσμπουκ ότι έχει πανσέληνο.
(τουλάχιστον ξέρεις ότι είσαι ο μόνος τυχερός που είδε την έκλειψη ηλίου από προσωρινά ουράνια σώματα)

Υπάρχει πρόβλημα όταν:

Ξυπνάς 5:30 το πρωί, περνάς τη μέρα σου σε επαρχιακές ταράτσες, γυρνάς σπίτι στις 9:30 το βράδυ, και έχεις να ετοιμάσεις χαρτιά για να τα δώσεις την επόμενη μέρα στις 7:30 το πρωί.
Μπόνους πρόβλημα στο πρόβλημα: Το τηλεφώνημα της ανίδεης μάνας που προσπαθεί να σε καθυσηχάσει με κουβέντες του στυλ " ε τι να κάνεις-δουλίτσα να υπάρχει...και λοιπά αναγουλιαστικά κλισέ"
(τουλάχιστον βλέπεις ότι υπάρχουν και πιο απελπισμένοι από εσένα - τόσο απελπισμένοι που θα προτιμούσαν ο κόσμος να έχεζε στο δρόμο από το να του καθαρίζουν την τουαλέτα)

Υπάρχει πρόβλημα όταν:

Πηγαίνεις στο γραφείο μόνο και μόνο για να πάρεις μια καλωδιοπρέσα, γυρνάς στο εργοτάξιο και ανακαλύπτεις ότι ξέχασες να την πάρεις.
Υπάρχει λύση στο πρόβλημα όταν η καλωδιοπρέσα δεν χρειάζεται τελικά και κάπου εκεί λες υπάρχει θεός και είναι ηλεκτρολόγος! Και μάλιστα είναι τόσο θεός που εμφανίζει μπροστά σου ένα θηλυκό φις εκεί που το ψάχνεις.

Μπόνους άσχετο κουίζ με πλούσια δώρα (τα οποία δεν έχει νόημα να αναφέρω μιας και δεν τα δίνω ποτέ!): Βρείτε το λόγο που έβγαλα αυτή τη φωτογραφία

Άσε που μετά τους Machinehead ξαναθυμήθηκα πως άκουγα και μέταλ.

Σκέφτομαι και γράφω: πώς τα πέρασα στο θέατρο?

Πρόλογος:
Χτες είχε πολλή ζέστη στη Λιβαδειά στο Τέξας. Καθόσουν και ίδρωνες.
Το μόνο που με παρηγορούσε ήταν πως το βράδυ θα πήγαινα σε μια επιθεώρηση στο κηποθέατρο του Παπάγου, όπου σύμφωνα με τις δικές μου εμπειρικές μετρήσεις η θρεμοκρασία είναι 3-4 βαθμούς χαμηλότερη από το Τέξας.

Η διαδρομή:

Στο δρόμο για Παπάγου σκεφτόμουν ότι πάω να δω επιθεώρηση. Δε θυμόμουν αν είχα ξαναπάει σε τέτοιο πράγμα. Δηλαδή σε επιθεωρήσεις είχα βρεθεί πολλές όσο ήμουν φαντάρος αλλά η επιθεώρηση σε θέατρο πώς να ήτανε? Μήπως έπρεπε να έχω να ξυριστεί? Δεν είναι εποχές τώρα για ΣΕΞ με τέτοια ζέστη. (Στερήσεις Εξόδου ντε!)
Θυμάμαι βέβαια τους άκυρους τίτλους: Βράσε ρύζι κι άσε τον κινέζο να σφυρίζει, Ελλάδα 2000...με τα τέσσερα, Τα θέλει ο Κολοτράβας μας και άλλα τέτοια γραφικά που τα λέγαμε με τον αδερφό μου και γελάγαμε.
Με το αυτοκινητό μου να τρέχει πιο γρήγορα από το μυαλό μου έχασα 2-3 θέσεις πάρκινγκ αλλά όποιος δεν έχει μυαλό έχει κώλο που λένε και οι Κινέζοι, οπότε πάρκαρα στην 4η κενή θέση που είδα.

Το ταμείο:

Μπροστά στο θέατρο γινόταν πανικός. Αφού βρήκα τον ξάδερφο που μας είχε προσκαλέσει μου πε να πάω να πάρω τη ΔΩΡΕΑΝ πρόσκληση μου (γράφω με κεφαλαία την εξήγηση που με έφερε ως εδώ σε περίπτωση που κάποιος αναρωτιόταν τι γυρεύει το καλό παιδί αλλά απολίτιστο στα θέατρα).
Δεν ξέρω αν οι wannabe milf θειές που δίναν τις προσκλήσεις το είχαν σκεφτεί μόνες τους ή τους το είχε πει κάποιος άλλος, αλλά το να δίνεις χαρτάκι κομμένο από τετράδιο που να γράφει "χορηγός 2 άτομα" και να ισοδυναμεί με πρόσκληση μου ξυπνάει ένστικτα ελληνικής λαμογιάς.
Την επόμενη φορά θα είναι μεγάλος ο πειρασμός...αλλά ας τα αφήσουμε αυτά γιατί δεν είπαμε ακόμα για την προηγούμενη.

Το θέατρο: 

Αφού οι προβλέψεις μου για τοπική μείωση της θερμοκρασίας πήγαν από κει που ήρθαν, αποφασίσαμε τουλάχιστον να κάτσουμε ψηλά, κάτω από κάτι δέντρα. Σε αυτή την απόφαση βοήθησε και ο υπόλοιπος κόσμος που είχε γεμίσει ήδη το θέατρο και δε μας άφηνε και πολλές επιλογές.
Καλά ήταν εκεί πάνω, βλέπαμε γενικώς, μπύρα δεν είχαμε γιατί πάνω στη φούρια να μπούμε και να βρούμε να κάτσουμε δεν πήραμε και πού να σηκώνεσαι τώρα και να στριμώχνεις μια ολόκληρη σειρά κόσμο για να περάσεις και να στριμώχνεσαι στο κυλικείο για μια παλιομπύρα τώρα...

Η παράσταση: 

Την παράσταση τη λέγανε Τι βουλή θα παραδώσεις μωρή? και παίζανε γνωστοί ηθοποιοί, συμπαθείς σε μένα από όσο θυμάμαι (μιας και έχω να δω τηλεοπτική σειρά γύρω στα 4 χρόνια και θέατρο γύρω στα χ χρόνια, όπου χ>4).
Η επιθεώρηση ήταν τραγούδι και χορευτικά εναλλάξ με σκετσάκια μεταξύ των ηθοποιών.
Αυθαίρετα υποθέτω ότι έτσι πάνε όλες οι επιθεωρήσεις κινδυνεύοντας να γίνω μαλάκας σαν τον Κολόμβο που νόμιζε ότι πήγε στις γνωστές τότε Ινδίες αλλά τελικά ήταν στην άγνωστη τότε Αμερική.
Τα τραγούδια ήταν κυρίως διασικεβίτσιους γνωστών τραγουδιών και αυτό μου άρεσε γιατί έχω αδυναμία σε παραφράσεις και θεματικές διασκευές που αλλάζουν το νόημα ενός τραγουδιού.
Τα χορευτικά τι να πω...εντάξει και τι να κάνανε οι άνθρωποι? Να τραγουδάνε σαν ξυλάγγουρα? Έπρεπε να κουνιόνται πέρα-δώθε. Άρα χορευτικά->δικαιολογημένα.
Τα σκετσάκια αστεία γενικώς, ο κόσμος γέλαγε, γέλασα κι εγώ άρα αποστολή εξετελέσθη μάλλον.

Επίλογος:
Το βράδυ σπίτι μου έκανε ζέστη.