Σκέφτομαι και γράφω: πώς τα πέρασα στο θέατρο?

Πρόλογος:
Χτες είχε πολλή ζέστη στη Λιβαδειά στο Τέξας. Καθόσουν και ίδρωνες.
Το μόνο που με παρηγορούσε ήταν πως το βράδυ θα πήγαινα σε μια επιθεώρηση στο κηποθέατρο του Παπάγου, όπου σύμφωνα με τις δικές μου εμπειρικές μετρήσεις η θρεμοκρασία είναι 3-4 βαθμούς χαμηλότερη από το Τέξας.

Η διαδρομή:

Στο δρόμο για Παπάγου σκεφτόμουν ότι πάω να δω επιθεώρηση. Δε θυμόμουν αν είχα ξαναπάει σε τέτοιο πράγμα. Δηλαδή σε επιθεωρήσεις είχα βρεθεί πολλές όσο ήμουν φαντάρος αλλά η επιθεώρηση σε θέατρο πώς να ήτανε? Μήπως έπρεπε να έχω να ξυριστεί? Δεν είναι εποχές τώρα για ΣΕΞ με τέτοια ζέστη. (Στερήσεις Εξόδου ντε!)
Θυμάμαι βέβαια τους άκυρους τίτλους: Βράσε ρύζι κι άσε τον κινέζο να σφυρίζει, Ελλάδα 2000...με τα τέσσερα, Τα θέλει ο Κολοτράβας μας και άλλα τέτοια γραφικά που τα λέγαμε με τον αδερφό μου και γελάγαμε.
Με το αυτοκινητό μου να τρέχει πιο γρήγορα από το μυαλό μου έχασα 2-3 θέσεις πάρκινγκ αλλά όποιος δεν έχει μυαλό έχει κώλο που λένε και οι Κινέζοι, οπότε πάρκαρα στην 4η κενή θέση που είδα.

Το ταμείο:

Μπροστά στο θέατρο γινόταν πανικός. Αφού βρήκα τον ξάδερφο που μας είχε προσκαλέσει μου πε να πάω να πάρω τη ΔΩΡΕΑΝ πρόσκληση μου (γράφω με κεφαλαία την εξήγηση που με έφερε ως εδώ σε περίπτωση που κάποιος αναρωτιόταν τι γυρεύει το καλό παιδί αλλά απολίτιστο στα θέατρα).
Δεν ξέρω αν οι wannabe milf θειές που δίναν τις προσκλήσεις το είχαν σκεφτεί μόνες τους ή τους το είχε πει κάποιος άλλος, αλλά το να δίνεις χαρτάκι κομμένο από τετράδιο που να γράφει "χορηγός 2 άτομα" και να ισοδυναμεί με πρόσκληση μου ξυπνάει ένστικτα ελληνικής λαμογιάς.
Την επόμενη φορά θα είναι μεγάλος ο πειρασμός...αλλά ας τα αφήσουμε αυτά γιατί δεν είπαμε ακόμα για την προηγούμενη.

Το θέατρο: 

Αφού οι προβλέψεις μου για τοπική μείωση της θερμοκρασίας πήγαν από κει που ήρθαν, αποφασίσαμε τουλάχιστον να κάτσουμε ψηλά, κάτω από κάτι δέντρα. Σε αυτή την απόφαση βοήθησε και ο υπόλοιπος κόσμος που είχε γεμίσει ήδη το θέατρο και δε μας άφηνε και πολλές επιλογές.
Καλά ήταν εκεί πάνω, βλέπαμε γενικώς, μπύρα δεν είχαμε γιατί πάνω στη φούρια να μπούμε και να βρούμε να κάτσουμε δεν πήραμε και πού να σηκώνεσαι τώρα και να στριμώχνεις μια ολόκληρη σειρά κόσμο για να περάσεις και να στριμώχνεσαι στο κυλικείο για μια παλιομπύρα τώρα...

Η παράσταση: 

Την παράσταση τη λέγανε Τι βουλή θα παραδώσεις μωρή? και παίζανε γνωστοί ηθοποιοί, συμπαθείς σε μένα από όσο θυμάμαι (μιας και έχω να δω τηλεοπτική σειρά γύρω στα 4 χρόνια και θέατρο γύρω στα χ χρόνια, όπου χ>4).
Η επιθεώρηση ήταν τραγούδι και χορευτικά εναλλάξ με σκετσάκια μεταξύ των ηθοποιών.
Αυθαίρετα υποθέτω ότι έτσι πάνε όλες οι επιθεωρήσεις κινδυνεύοντας να γίνω μαλάκας σαν τον Κολόμβο που νόμιζε ότι πήγε στις γνωστές τότε Ινδίες αλλά τελικά ήταν στην άγνωστη τότε Αμερική.
Τα τραγούδια ήταν κυρίως διασικεβίτσιους γνωστών τραγουδιών και αυτό μου άρεσε γιατί έχω αδυναμία σε παραφράσεις και θεματικές διασκευές που αλλάζουν το νόημα ενός τραγουδιού.
Τα χορευτικά τι να πω...εντάξει και τι να κάνανε οι άνθρωποι? Να τραγουδάνε σαν ξυλάγγουρα? Έπρεπε να κουνιόνται πέρα-δώθε. Άρα χορευτικά->δικαιολογημένα.
Τα σκετσάκια αστεία γενικώς, ο κόσμος γέλαγε, γέλασα κι εγώ άρα αποστολή εξετελέσθη μάλλον.

Επίλογος:
Το βράδυ σπίτι μου έκανε ζέστη.

Για τα ποστ που δεν έγιναν

Σκεφτόμουν να κάνω ποστ από τη Δευτέρα.
Αρχικά έλεγα να πω για τις εκλογές αλλά με πρόλαβαν άλλοι. (Έτσι κι αλλιώς οι πολιτικές μου αναλύσεις είναι λίγο καλύτερες από το να έβαζα τη μάνα μου να αναλύσει το πλάνο του Σάντος για τον αγώνα με τη Γερμανία).

Μετά είπα να γράψω πώς τα πέρασα το Σαββατοκύριακο. Κλασσικά και πιασάρικα ποστ όπως έχει αποδειχτεί τις άλλες φορές που το έκανα. Είχα βγάλει και δυο ωραίες φωτογραφίες από το ξημέρωμα μετά το τρελό μας ξενύχτι, το είχα οργανώσει καλά στο μυαλό μου. Πηγαίνοντας όμως σπίτι το βράδυ κάηκα με ένα γαμάτο παιχνιδάκι και δεν τις έβαλα στον υπολογιστή. Μιλάμε για παιχνιδάρα ε! Είσαι λέει νέος ποδοσφαιριστής, αρχίζεις από μικρές ομάδες και όσο πας καλά παίρνεις μεταγραφές σε καλύτερα πρωταθλήματα, παίζεις τσου λου, παίζεις εθνική, παίζεις μουντιάλ και γιούρο, αγοράζεις σπίτια, αμάξια, γκόμενες (αυτές δεν τις αγοράζεις τις βρίσκεις ή μάλλον σε βρίσκουν αυτές) και κρατάει πολύ. Μα πάρα πολύ! Πρέπει να έχω παίξει 10 ώρες σύνολο και ακόμα είμαι 20 χρονών και από την Κέρκυρα πήρα μεταγραφή στη Σασσουόλο (Β Ιταλίας). Και το καλύτερο: γραφικά ρετρό α λα sensible soccer για όσους θυμούνται.

Την Τρίτη είχε φουλ δουλειά και μετά μπάλα. πίτσα, μπύρα, κουβέντα άσκοπο ξενύχτι και πρωινό ξύπνημα βαριεστημένης Τετάρτης.

Τετάρτη μετά πού χρόνος για ποστ...εργοτάξιο (είπα να βγάλω καμιά αστεία φωτογραφία αλλά δεν έπαιζε τίποτα ενδιαφέρον), αγγαρείες μετά τη δουλειά και βραδινό κάψιμο με το παιχνιδάκι μιας και δεν είχε μπάλα. Είχε όμως μπύρα. Πάλι καλά.
Πάει και το Σαββατοκύριακο. Πάλιωσε. Ξεμεθύσαμε?

Αν τελειώσω το ποστ εδώ θα νομίζει κάποιος πως το μόνο που έκανα αυτή τη βδομάδα είναι να μπεκροπίνω, να βλέπω μπάλα και να παίζω μπάλα (στον υπολογιστή μην κουραστούμε κιόλας....), άντε και να δουλεύω.

Θα τελειώσω λοιπόν εδώ με ένα ανέκδοτο:
-Ναι γεια σας τη Γιάννα θέλω...
-Λάθος κάνετε!
-Οχι δεν κάνω λάθος τη Γιάννα θέλω!

Α! να βάλω και ένα τραγουδάκι (που το άκουσα πολλές φορές παίζοντας το ποδοσφαιράκι)...

Φωτοερωτήσεις + μπόνους φωτοανορθογραφίες

Πριν διαβάσετε τις ερωτήσεις να ξέρετε πως δεν είναι ρητορικές. Απαιτώ απαντήσεις! :Ρ

 
Εκσυγχρονισμός του αιώνιου ερωτήματος του αυγού και της κότας: Τι έγινε πρώτα η στάση ή το κτίριο?

Ποιά θα μπορούσαν να είναι τα σενάρια για το 2012? Θα γίνει κανένα από αυτά ταινία?

Παλιά στο Τέξας ή πρόσφατα στη Λιβαδειά?

Η τέχνη της λαδιάς. Μία σύγχρονη εικαστική παρέμβαση πάνω σε χάρτινο τραπεζομάντηλο από το καλό παιδί αλλά απρόσεχτο όταν τρώει μοσχαράκι στο Τέξας (ή στη Λιβαδειά? δε θυμάμαι πια...) 
Αν ήμουν γνωστός εικαστικός θα πλήρωνε κανείς γι αυτό μου το έργο?

Μπόνους φωτοανορθογραφίες (οι φιλόλογοι βλέπετε με δική σας ευθύνη)

Η φαντασία στην ορθογραφία:  Αν με έβαζες να γράψω το βοηθητικού σε κάθε πιθανό ορθογραφικό συνδυασμό είμαι σίγουρος πως αυτόν δεν θα τον σκεφτόμουν. Τουλάχιστον ο φίλος μάστορας είναι συνεπής στην ανορθογραφία του αφού σε κάθε πίνακα το χει γράψει με τον ίδιο τρόπο.

Εδώ παρατηρούμε ένα φοβερό κόλπο της εταιρείας αντικεραυνικών.
Φανταστικός μελλοντικός διάλογος:
-Ναι με ακούτε μας χτύπησε κεραυνός! Δε δούλεψαν τα αντικεραυνικά!
-Χμ μήπως παραγγείλατε καταλάθος αντικεραβνικά με βου και όχι με αυ? Για κοιτάξτε λίγο στον πίνακά σας τι γράφει ο ηλεκτρολόγος από κάτω?

Πρωινές υποθέσεις για χθεσινές επιθέσεις

Ας υποθέσουμε πως ο Κασιδιάρης είναι άνθρωπος, έχει τις αδύνατες στιγμές του και εκνευρίστηκε από τις δύο κυρίες που του τη λέγανε συνέχεια.
Ας υποθέσουμε πως ο Κασιδιάρης είναι πολιτικός. (Καλά όπως το πάω σε λίγο θα υποθέσω πως η γη είναι επίπεδη αλλά τέλοσπάντων...)
Ας υποθέσουμε πως δικαιούται ένας/μία πολιτικός να έχει τις κακές του/της μέρες για οποιοδήποτε προσωπικό λόγο (πχ δεν του σηκώθηκε χτες το βράδυ ή είχε περίοδο και πόναγε) και να ξεφύγει και να ρίξει ένα ποτήρι νερό στα μούτρα του συνομιλητή του πάνω στον εκνευρισμό.
Ας υποθέσουμε ότι πάνω στην τρέλα του σκιάχτηκε που του έριξε η Κανέλλη μια φακελιά/εφημεριδιά ή ότι άλλο ήταν αυτό και νόμισε ότι μια γυναίκα (έστω και αντρογυναίκα όπως η Κανέλλη) θα τον χτυπούσε σοβαρά πληγώνοντας το ευαίσθητο κορμάκι του.
Ας υποθέσουμε πως το σοβαρό χτύπημα που του κατάφερε η πολεμική μηχανή που λέγεται Κανέλλη του έκανε ένα κλικ μέσα του (δεν ανέχεται ρε παιδί μου τη σωματική βία πάνω του) οπότε του γύρισε το μυαλό και την άρχισε στα τυφλά μπουκετίδια.
Ας υποθέσουμε πως και η Κανέλλη δεν είναι άγιος και πως χαρήκαμε που τις έφαγε.

Ε δε μπορείς όμως ρε άνανδρε να κρύβεσαι μετά.

Αν είσαι άντρας, αν είσαι άνθρωπος με λίγο μυαλό μέσα στο κεφάλι σου δέξου τις συνέπειες των πράξεών σου και υπερασπίσου τον εαυτό σου.
Αλλά ξέχασα... τα ζώα κυκλοφορούν σε αγέλες και όταν μένουν εκτός κοπαδιού κρύβονται φοβισμένα.

Γιούρο 2004

Κάθομαι και βλέπω ειδήσεις ξέροντας πως κάνω λάθος.
Κάθομαι και τους ακούω να παίζουν την κολοκυθιά και να λένε θα σωθούμε, δε θα σωθούμε, θα μείνουμε στο ευρώ, θα μας διώξουν από το ευρώ και σκέφτομαι:
Θα ήταν ωραία η εθνική να έπαιρνε και αυτό το Euro. Έστω και στιγμιαία. Σαν το τελευταίο γεύμα πριν την εκτέλεση.
Φαντάσου ρε φίλε συγκίνηση!
Δηλαδή δεν ξέρω αν θα είναι όπως την πρώτη φορά που πέταγες το κινητό σου κάθε φορά που κάναμε μια λάθος πάσα και μέχρι να ξαναμοντάρεις τα κομμάτια του το ξαναπέταγες.
Μάλλον θα αφήνουμε και γυναίκες να δουν το ματς μαζί μας ξεχνώντας πως μας φέρνουν γρουσουζιά και πως είχαμε διώξει με τρόπο την γκόμενα του Γ. στο ημίχρονο του Ελλάδα - Ρωσία.
Εντάξει ίσως θα πρέπει να προσέχουμε και τις καρέκλες πιο πολύ, γιατί θα χουν παλιώσει κι άλλο και θα σπάνε πιο εύκολα από τα χοροπηδητά.
Τουλάχιστον καπνίζω ακόμα οπότε θα μπορούμε να ψάχνουμε το τσιγάρο μου σε όλο το σαλόνι κάθε φορά που βάζουμε γκολ!
Και αυτή τη φορά ας έχουμε και το νου μας στο κουδούνι για τον πιτσαδόρο μην ξανακατέβουμε πεινασμένοι στην Ομόνοια...
Λοιπόν ας οργανωθούμε παιδιά!
Όλοι την Παρασκευή στο σπίτι του Μ. (Μ. θα πρέπει να το ξανανοικιάσεις όπως θα γυρνάς από τα ξένα). Κλείστε καράβια, αεροπλάνα, χτελ και επιστρέψτε στα φοιτητικά μας χρόνια.
Και αυτή τη φορά θα βάλουμε 1 ευρώ στοίχημα στο να το σηκώσουμε γιατί ακόμα με βρίζετε που δε σας άφησα να μπείτε στο προπατζίδικο πριν από το ματς με την Πορτογαλία.
Α! Θα περάσω καμιά ώρα πριν αρχίσει το ματς αν είναι να σε παίξω κι ένα ταβλάκι...

Αη δωνη ζω με

Ρε ντον φοργκέτ δη αλκοχόλ ουουουουου μπέιμπιιιιιι...ώπα!

Την Τρίτη στους Afghan Whigs έβγαλα το 1/3 ενός απωθημένου μου...4 ωρίτσες ακόμα...

Και είναι ώρα να θυμηθώ το τοπ-5 των συναυλιών που έχω πάει ποτέ:

1. Pixies (Rockwave 2004)

Σε ένα περιπετειώδες κυνηγητό με το χρόνο, εμείς να φεύγουμε στη μέση μιας βάφτισης, να τρέχουμε με 170 στην εθνική, να αλλάζιουμε το κουστούμι στη μέση του δρόμου, να φτάνουμε στο Rockwave μέσα από κάτι πεύκα και μπαίνοντας μέσα να ακούμε αυτό. Ε το παραδέχομαι τώρα πια: σου είχα γυρίσει πλάτη γιατί έκλαιγα από συγκίνηση!

2. Pearl Jam (2006)

Κουρεμένος και ξυρισμένος, με διήμερη άδεια από την πιο μαύρη ταξιαρχία της Ξάνθης βρέθηκα από την κόλαση στον παράδεισο για 3 ώρες σχεδόν. Στιγμή ανατριχίλας...

3. Τρύπες (Ρόδον 1998)

Η πρώτη φορά που τους είδα. Χτυπιόμασταν ανελέητα για πάνω από 2 ώρες, έχασα τα κλειδιά μου και ένα πεντακοσάρικο, έχασα τη φωνή μου από το τραγούδι και γύρισα σπίτι με τα πόδια πεινώντας ανελέητα γιατί είχαν απεργία τα ταξί.  Αλλά ήμουν 18!

4. Afghan Whigs (2012)

Δε λέω τίποτα άλλο θα γίνω κουραστικός.

5. Metallica (1999)

Μόλις άκουσα το Hetfield  να λέει so fuckin what πρέπει να έκανα άλμα πιο ψηλό και από το Jordan (ξέρετε το Μιχαλάκη, τον Ερ, τον Μπουλς μωρέ). Με πόναγαν τα πόδια μου και ο σβέρκος μου για καμιά βδομάδα μετά...
Ειρωνεία: Ο κολλητός μου τότε που ήταν αμετανόητος φαν και ήταν όνειρο ζωής να τους δει έφυγε από την συναυλία όταν έπαιζαν οι Monster Magnet (γαμάτα έπαιξαν κι αυτοί!) γιατί τον έπιασε τρελό κόψιμο...