Σκέφτομαι και γράφω: πώς τα πέρασα στο θέατρο?

Πρόλογος:
Χτες είχε πολλή ζέστη στη Λιβαδειά στο Τέξας. Καθόσουν και ίδρωνες.
Το μόνο που με παρηγορούσε ήταν πως το βράδυ θα πήγαινα σε μια επιθεώρηση στο κηποθέατρο του Παπάγου, όπου σύμφωνα με τις δικές μου εμπειρικές μετρήσεις η θρεμοκρασία είναι 3-4 βαθμούς χαμηλότερη από το Τέξας.

Η διαδρομή:

Στο δρόμο για Παπάγου σκεφτόμουν ότι πάω να δω επιθεώρηση. Δε θυμόμουν αν είχα ξαναπάει σε τέτοιο πράγμα. Δηλαδή σε επιθεωρήσεις είχα βρεθεί πολλές όσο ήμουν φαντάρος αλλά η επιθεώρηση σε θέατρο πώς να ήτανε? Μήπως έπρεπε να έχω να ξυριστεί? Δεν είναι εποχές τώρα για ΣΕΞ με τέτοια ζέστη. (Στερήσεις Εξόδου ντε!)
Θυμάμαι βέβαια τους άκυρους τίτλους: Βράσε ρύζι κι άσε τον κινέζο να σφυρίζει, Ελλάδα 2000...με τα τέσσερα, Τα θέλει ο Κολοτράβας μας και άλλα τέτοια γραφικά που τα λέγαμε με τον αδερφό μου και γελάγαμε.
Με το αυτοκινητό μου να τρέχει πιο γρήγορα από το μυαλό μου έχασα 2-3 θέσεις πάρκινγκ αλλά όποιος δεν έχει μυαλό έχει κώλο που λένε και οι Κινέζοι, οπότε πάρκαρα στην 4η κενή θέση που είδα.

Το ταμείο:

Μπροστά στο θέατρο γινόταν πανικός. Αφού βρήκα τον ξάδερφο που μας είχε προσκαλέσει μου πε να πάω να πάρω τη ΔΩΡΕΑΝ πρόσκληση μου (γράφω με κεφαλαία την εξήγηση που με έφερε ως εδώ σε περίπτωση που κάποιος αναρωτιόταν τι γυρεύει το καλό παιδί αλλά απολίτιστο στα θέατρα).
Δεν ξέρω αν οι wannabe milf θειές που δίναν τις προσκλήσεις το είχαν σκεφτεί μόνες τους ή τους το είχε πει κάποιος άλλος, αλλά το να δίνεις χαρτάκι κομμένο από τετράδιο που να γράφει "χορηγός 2 άτομα" και να ισοδυναμεί με πρόσκληση μου ξυπνάει ένστικτα ελληνικής λαμογιάς.
Την επόμενη φορά θα είναι μεγάλος ο πειρασμός...αλλά ας τα αφήσουμε αυτά γιατί δεν είπαμε ακόμα για την προηγούμενη.

Το θέατρο: 

Αφού οι προβλέψεις μου για τοπική μείωση της θερμοκρασίας πήγαν από κει που ήρθαν, αποφασίσαμε τουλάχιστον να κάτσουμε ψηλά, κάτω από κάτι δέντρα. Σε αυτή την απόφαση βοήθησε και ο υπόλοιπος κόσμος που είχε γεμίσει ήδη το θέατρο και δε μας άφηνε και πολλές επιλογές.
Καλά ήταν εκεί πάνω, βλέπαμε γενικώς, μπύρα δεν είχαμε γιατί πάνω στη φούρια να μπούμε και να βρούμε να κάτσουμε δεν πήραμε και πού να σηκώνεσαι τώρα και να στριμώχνεις μια ολόκληρη σειρά κόσμο για να περάσεις και να στριμώχνεσαι στο κυλικείο για μια παλιομπύρα τώρα...

Η παράσταση: 

Την παράσταση τη λέγανε Τι βουλή θα παραδώσεις μωρή? και παίζανε γνωστοί ηθοποιοί, συμπαθείς σε μένα από όσο θυμάμαι (μιας και έχω να δω τηλεοπτική σειρά γύρω στα 4 χρόνια και θέατρο γύρω στα χ χρόνια, όπου χ>4).
Η επιθεώρηση ήταν τραγούδι και χορευτικά εναλλάξ με σκετσάκια μεταξύ των ηθοποιών.
Αυθαίρετα υποθέτω ότι έτσι πάνε όλες οι επιθεωρήσεις κινδυνεύοντας να γίνω μαλάκας σαν τον Κολόμβο που νόμιζε ότι πήγε στις γνωστές τότε Ινδίες αλλά τελικά ήταν στην άγνωστη τότε Αμερική.
Τα τραγούδια ήταν κυρίως διασικεβίτσιους γνωστών τραγουδιών και αυτό μου άρεσε γιατί έχω αδυναμία σε παραφράσεις και θεματικές διασκευές που αλλάζουν το νόημα ενός τραγουδιού.
Τα χορευτικά τι να πω...εντάξει και τι να κάνανε οι άνθρωποι? Να τραγουδάνε σαν ξυλάγγουρα? Έπρεπε να κουνιόνται πέρα-δώθε. Άρα χορευτικά->δικαιολογημένα.
Τα σκετσάκια αστεία γενικώς, ο κόσμος γέλαγε, γέλασα κι εγώ άρα αποστολή εξετελέσθη μάλλον.

Επίλογος:
Το βράδυ σπίτι μου έκανε ζέστη.