20.3.09

Το σύνδρομο του παλιοροκά χτυπάει και τη γενιά των 90s.

Όταν έγινα 17 πήγα να πάρω ηλεκτρική κιθάρα, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι είμαι η μετεμψύχωση του κακόμοιρου του Cobain. Πάω στο κέντρο σε ένα μαγαζί μαζί με τον αδερφό μου, διαλέγω μια (στην τύχη μάλλον γιατί τότε δεν ήξερα την τύφλα μου) και λέω στον πωλητή αυτή θέλω να δοκιμάσω.
Πωλητής παλικάρι 35άρης με χαίτη σχεδόν ως τη μέση, υποψία φαλάκρας (ή υπερβολικά μεγάλο κούτελο) και μπλούζα Rory.
Αρχίζω να ψιλογρατσουνάω λίγο από Smells like teen spirit λίγο από self esteem (το μισό μου ρεπερτόριο με άλλα λόγια) και τότε πέφτει η ερώτηση από το παλικάρι μας: Φίλε τι μουσική ακούς? Με ύφος αδιάβαστου μαθητή του απαντάω: Εεεε...rock των 90s κυρίως...grunge, offspring, green day... Και τότε ο ΘΕΟΣ παίρνει ύφος 40 Γεωργίου όταν ετοιμάζονται να κάνουν την αποκάλυψη που θα τινάξει στον αέρα το ποδόσφαιρο του πλανήτη και πετάει την
ιστορική ατάκα: Ακου φιλαράκο, 3 άτομα έχουν παίξει ροκ στην ιστορία. Ο Jimi Hendrix, o Rory Gallagher...αυτοί οι 2!
Η ατάκα αυτή είχε γίνει το εσωτερικό μας αστείο για πολλά χρόνια ώσπου πέρυσι έπιασα τον εαυτό μου να λέει σε ένα κολλητό: Τι να σου πω ρε δεν τα πολυπαρακολουθώ πια αυτά τα καινούργια, πιστεύω ότι δε βγαίνει πια μουσική όπως στη δεκαετία του 90.
Παιδιά παέι αυτό ήτανε. Μας χτύπησε κι εμάς ο χρόνος. Γινόμαστε γραφικοί. Πήγα συναυλία Dinosaur Jr και είχε μέσα 35 άρηδες με καρό πουκάμισο ξεκούμπωτο έξω απ το τζην. Ητανε γραφικοί ρε γαμώτο. Κι εγώ γραφικός είμαι. Έχω αναπτύξει μια θεωρία περί ανακύκλωσης της μουσικής ανά 20ετία περίπου και σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου το 2013 θα δούμε φεστιβάλ με το παρακάτω lineup: Nirvana Tribute Band, Mudhoney, Soundgarden, Pearl Jam. Θα αρχίσουν να ξαναπουλάνε τα μαγαζιά καρό πουκάμισα να ανανεώσω λίγο τη γκαρνταρόμπα μου σε αυτόν τον τομέα και γενικά θα ξαναζήσω την εφηβεία μου. ΔΕΝ!
(Συνεχίζεται κάποια άλλη στιγμή γιατί έρχεται ΣΚ και λέω σήμερα να φύγω απ τη δουλειά κατά τις 6:30 έτσι για αλλαγή)

Μπλογκάρω άρα υπάρχω

Πάντα συνεπής ως προς τις αρχές μου και τις υποχρεώσεις μου σ αυτή τη ζωή, συνεχίζω αυτό το βλογκ από εκεί που το σταμάτησα. Ψέματα. Η αλήθεια είναι πως έχασα κάθε ελπίδα πως θα μπω στα ρεκόρ γκίνες (μεγάλο σόι αυτοί οι γκίνηδες: μπυραρία έχουν, βιβλιοπωλείο έχουν, μαγαζί με υδραυλικά στη γειτονιά μου έχουν...) για το πιο ανενεργό βλογκ του ιντερνετίου (3 ταχυδρομήσεις και 1 σχόλιο σε 2 χρόνια!). Εντάξει φταίει λίγο και αυτό το φατσοβιβλίο που μας έχει φάει το χρόνο και τη ζωή με τα παιχνιδάκια και τον ψευτοανταγωνισμό στα σκορ μεταξύ φίλων (φίλος με τη φατσοβιβλική έννοια = κάποιος που έχεις στις επαφές σου και δεν του μιλάς ποτέ ούτε μέσα ούτε έξω από το ιντερνέτιο.)

Εδώ είμαι λοιπόν. Ζω. Υπάρχω και με τους όρους του ιντερνετίου. Το βλογκ αυτό θα ασχολείται με ό,τι απασχολεί εμένα (συνήθως τι θα φάω το βράδυ και γιατί βαράω συνέχεια υπερωρίες σαν το σκλάβο).