Εδώ δεν έχουμε απο λογισμούς και ρετρο σπεκτίβες μόνο ευχές και δώρα

Το τελευταίο οχυρό ενός βλογ πριν αυτό εγκαταληφθεί στο έλεος του ίντερνετ είναι οι ευχές.
Ε ναι. Όλο το χρόνο βρίσκεις δικαιολογίες: βαριέσαι, δεν προλαβαίνεις, έχεις να βγεις, έχεις να μπεις, έχεις να βάλεις πλυντήριο, να πλύνεις τα πιάτα, να τελειώσεις τη σειρά που βλέπεις, αλλά το απόγευμα πριν αλλάξει ο χρόνος που κάθεσαι στον καναπέ και κρυώνοντας περιμένεις την ώρα να ντυθείς, να πας να φας, να πιεις, να σβήσουν τα φώτα, να ανάψουν τα φώτα, να φάς κέηκ που έχει ένα κέρμα μέσα και να θες να σου τύχει το κομμάτι με το κέρμα (ενώ υπό κανονικές συνθήκες αν έβρισκες έστω και μια αθώα τρίχα στο κέηκ σου θα γκρίνιαζες), να πάιξεις χαρτιά, να χορέψεις, να δεις φίλους, ή να σαρδελοποιηθείς σε ένα μαγαζί και να γυρίσεις σπίτι το πρωί (οπωσδήποτε το πρωί γιατί πιο πριν θεωρείται αποτυχία), ε τότε έχεις χρόνο να πεις δυό λογάκια.
Καλή χρονιά σε όλους με υγεία και όλα τα υπόλοιπα κλισέ που τελικά είναι και τα ουσιώδη αν τα εννοούμε δεν ξέρω αν καταλάβατε τι εννοώ αλλά αυτό είναι.
Και μέρες που ναι σας κάνω κι εγώ ένα επίκαιρο δώρο για να μη νομίζετε ότι τεμπέλιαζα όλη τη χρονιά:

Σκέφτομαι και (δε) γράφω: Περιγράψτε το Πάσχα σας με 10 λέξεις.

Μπύρες, μπέργκερ, μπάρμπεκιου, λάιβ, αδέρφια, φίλοι, φίλες, ήλιος, πάρκα, μπύρες.

Σειρά σας τώρα!

Σκέφτομαι και γράφω: πώς τα πέρασα στο θέατρο?

Πρόλογος:
Χτες είχε πολλή ζέστη στη Λιβαδειά στο Τέξας. Καθόσουν και ίδρωνες.
Το μόνο που με παρηγορούσε ήταν πως το βράδυ θα πήγαινα σε μια επιθεώρηση στο κηποθέατρο του Παπάγου, όπου σύμφωνα με τις δικές μου εμπειρικές μετρήσεις η θρεμοκρασία είναι 3-4 βαθμούς χαμηλότερη από το Τέξας.

Η διαδρομή:

Στο δρόμο για Παπάγου σκεφτόμουν ότι πάω να δω επιθεώρηση. Δε θυμόμουν αν είχα ξαναπάει σε τέτοιο πράγμα. Δηλαδή σε επιθεωρήσεις είχα βρεθεί πολλές όσο ήμουν φαντάρος αλλά η επιθεώρηση σε θέατρο πώς να ήτανε? Μήπως έπρεπε να έχω να ξυριστεί? Δεν είναι εποχές τώρα για ΣΕΞ με τέτοια ζέστη. (Στερήσεις Εξόδου ντε!)
Θυμάμαι βέβαια τους άκυρους τίτλους: Βράσε ρύζι κι άσε τον κινέζο να σφυρίζει, Ελλάδα 2000...με τα τέσσερα, Τα θέλει ο Κολοτράβας μας και άλλα τέτοια γραφικά που τα λέγαμε με τον αδερφό μου και γελάγαμε.
Με το αυτοκινητό μου να τρέχει πιο γρήγορα από το μυαλό μου έχασα 2-3 θέσεις πάρκινγκ αλλά όποιος δεν έχει μυαλό έχει κώλο που λένε και οι Κινέζοι, οπότε πάρκαρα στην 4η κενή θέση που είδα.

Το ταμείο:

Μπροστά στο θέατρο γινόταν πανικός. Αφού βρήκα τον ξάδερφο που μας είχε προσκαλέσει μου πε να πάω να πάρω τη ΔΩΡΕΑΝ πρόσκληση μου (γράφω με κεφαλαία την εξήγηση που με έφερε ως εδώ σε περίπτωση που κάποιος αναρωτιόταν τι γυρεύει το καλό παιδί αλλά απολίτιστο στα θέατρα).
Δεν ξέρω αν οι wannabe milf θειές που δίναν τις προσκλήσεις το είχαν σκεφτεί μόνες τους ή τους το είχε πει κάποιος άλλος, αλλά το να δίνεις χαρτάκι κομμένο από τετράδιο που να γράφει "χορηγός 2 άτομα" και να ισοδυναμεί με πρόσκληση μου ξυπνάει ένστικτα ελληνικής λαμογιάς.
Την επόμενη φορά θα είναι μεγάλος ο πειρασμός...αλλά ας τα αφήσουμε αυτά γιατί δεν είπαμε ακόμα για την προηγούμενη.

Το θέατρο: 

Αφού οι προβλέψεις μου για τοπική μείωση της θερμοκρασίας πήγαν από κει που ήρθαν, αποφασίσαμε τουλάχιστον να κάτσουμε ψηλά, κάτω από κάτι δέντρα. Σε αυτή την απόφαση βοήθησε και ο υπόλοιπος κόσμος που είχε γεμίσει ήδη το θέατρο και δε μας άφηνε και πολλές επιλογές.
Καλά ήταν εκεί πάνω, βλέπαμε γενικώς, μπύρα δεν είχαμε γιατί πάνω στη φούρια να μπούμε και να βρούμε να κάτσουμε δεν πήραμε και πού να σηκώνεσαι τώρα και να στριμώχνεις μια ολόκληρη σειρά κόσμο για να περάσεις και να στριμώχνεσαι στο κυλικείο για μια παλιομπύρα τώρα...

Η παράσταση: 

Την παράσταση τη λέγανε Τι βουλή θα παραδώσεις μωρή? και παίζανε γνωστοί ηθοποιοί, συμπαθείς σε μένα από όσο θυμάμαι (μιας και έχω να δω τηλεοπτική σειρά γύρω στα 4 χρόνια και θέατρο γύρω στα χ χρόνια, όπου χ>4).
Η επιθεώρηση ήταν τραγούδι και χορευτικά εναλλάξ με σκετσάκια μεταξύ των ηθοποιών.
Αυθαίρετα υποθέτω ότι έτσι πάνε όλες οι επιθεωρήσεις κινδυνεύοντας να γίνω μαλάκας σαν τον Κολόμβο που νόμιζε ότι πήγε στις γνωστές τότε Ινδίες αλλά τελικά ήταν στην άγνωστη τότε Αμερική.
Τα τραγούδια ήταν κυρίως διασικεβίτσιους γνωστών τραγουδιών και αυτό μου άρεσε γιατί έχω αδυναμία σε παραφράσεις και θεματικές διασκευές που αλλάζουν το νόημα ενός τραγουδιού.
Τα χορευτικά τι να πω...εντάξει και τι να κάνανε οι άνθρωποι? Να τραγουδάνε σαν ξυλάγγουρα? Έπρεπε να κουνιόνται πέρα-δώθε. Άρα χορευτικά->δικαιολογημένα.
Τα σκετσάκια αστεία γενικώς, ο κόσμος γέλαγε, γέλασα κι εγώ άρα αποστολή εξετελέσθη μάλλον.

Επίλογος:
Το βράδυ σπίτι μου έκανε ζέστη.

Σκέφτομαι και γράφω: 5 λόγοι για τους οποίους μου αρέσει η Δευτέρα

1. Είναι μια ωραία μέρα
2.
3.
4.
5.

Μου έβαλε διαγώνισμα ο παιδικός μου εαυτός και δεν έγραψα τίποτα.
Δεν τα είχα διαβάσει καλά ή τα ξέχασα απ το άγχος μου.
Δεν έχει σημασία.
Κόπηκα και την άλλη Δευτέρα ξαναγράφω.

Σκέφτομαι και γράφω: πώς περάσατε το Σαββατοκύριακο?

Απόπειρα 1η:
Καλά.

Παρατηρήσεις:
Συγχαρητήρια! Μπήκες στο ρεκόρ γκίνες για την πιο μικρή έκθεση ιδεών. Ξαναγράφτη τώρα!

Απόπειρα 2η:
Το Σάββατο φώναξα σπίτι τους φίλους μου. Ανοίξαμε την τηλεόραση στον Alpha και το μενού είχε σούπα με γεύση τελικό κυπέλλου. Η σούπα όμως ήταν τόσο άνοστη που μετά παραγγείλαμε και πίτσα. Νορμανδία φυσικά (βλ 2 ποστ παρακατούλια)
τουτ τουυυτ...
-Νορμανδία παρακαλώ
-Ναι γεια σας θα ήθελα μια πίτσα με μπέικον τυρί μανιτάρια και ραπανάκια.
-Ραπανάκια? Εεε δεν έχουμε...
- Ε τότε γιατί τα έχετε πάνω στο σήμα σας?
Απέξω του: -Δεν έχουμε ραπανάκια
Απομέσατου: α) Ρε άντε γ$#^σου σαββατιάτικα!
                       β) Έχουμε όμως χλέπα φρέσκια παραγωγής μας...
                       γ) Να αυτοκτονήσω τώρα ή μετά το μουντιάλ?

Μετά πήγαμε στο μπαρ (το γνωστό) όπου ζήσαμε ιστορικές στιγμές:
1) Το αφεντικό (κλώνος του τζάγκερ-ακούει μόνο Rolling stones) μπαίνει μέσα στο μπαρ, διώχνει το δι-τζεϊ και αρχίζει να παίζει μόνο Stones για καμιά ώρα.
2) Εκεί που έχει πορωθεί έρχεται μια κοπέλα να παραγγείλει:
-Τι μπύρες έχετε?
-Αυτές εκεί (δείχνει 2 κάνουλες βαρελίσιας)
-Και από μπουκάλια?
-Εεεε Χάινεκεν...ξέρεις τώρα...(και γυρνάει πίσω στα cd του)
3) Έχει βγει όξω απ το μπαρ και φέρνει βόλτες το μαγαζί. Βλέπει 2 κοπελιές που φεύγουν
-Πού πάτε κορίτσια?
-Φεύγουμε..
-Ε να έχουμε να πάμε και στο...
-Στ αρχίδια μας!
4) Ποιός θα φανταζόταν ότι αυτό το τραγούδι θα το χόρευαν πάνω σε σκαμπό χωρίς μπλούζα?

Την Κυριακή είχαμε τα εξής αποτελέσματα:

Εκλογές ΤΕΕ - Μεσημεριανός ύπνος 0-3
Λιώσιμο στη βεράντα - Κοινωνικές υποχρεώσεις 2-0
Τηλέφωνο - Facebook chat 1-2
Εγώ - Εσύ (αναβλήθηκε)

Σκέφτομαι και γράφω: Πώς τα περάσατε στην εκπαιδευτική εκβρομή? (Νο2)

Εμάς μας είπε ο κύριος αφεντικός να πάμε εγώ και ένα άλλο παιδί στο Καρπενήσι το σαββατοκύριακο για να μας δείξουνε λέει κάτι κλιματιστικά από μια εταιρία. Κάτι μεγάλα κλιματιστικά, όχι σαν κι αυτά που βάζουνε στα σπίτια και τα βρίσκεις ακόμα και στο μπακάλικο της γειτονιάς.

Εγώ χάρηκα που θα πάω γιατί ήταν όλα πληρωμένα και γιατί μου αρέσουν τα νησιά.

Ετσι μπήκαμε στο λοφορείο την Παρασκευή και μετά από 8 ώρες ήμασταν εκεί. Στο δρόμο έμαθα πολλά. Έμαθα ότι οι αγρότες έκλεισαν το δρόμο με τα τρακτέρια τους. Δεν έμαθα το γιατί. Μάλλον για να φύγει ο κύριος Ζίκος από τον Ολυμπιακό γιατί ένα τρακτέρι είχε πάνω μια σημαία του Ολυμπιακού. Έμαθα πως το Καρπενήσι δεν είναι νησί αλλά χάρηκα γιατί έτσι κι αλλιώς είχα ξεχάσει να πάρω μαγιό.

Στην εκδρομή αυτή ήταν όλοι άντρες και όλοι μηχανολόγοι. Α όχι ήταν και δυο γυναίκες αλλά αυτές ήταν από το τουριστικό γραφείο.

Το Σάββατο το πρωί ξύπνησα, άνοιξα το παράθυρο και είδα χιόνι:

Το έβγαλα φωτογραφία να το δείξω στη φίλη Joan να ζηλέψει.

Και καλά που το έβγαλα δηλαδή γιατί ως το απόγευμα έλιωσε. Μετά το σεμινάριο και μέχρι να φύγουμε τρώγαμε, πίναμε, κοιμόμασταν, ξανατρώγαμε, ξαναπίναμε, ξανακοιμόμασταν και πήγαμε και μια μεγάλη βόλτα που είδαμε πολλά πράματα. Το πιο ωραίο ήταν αυτό:

Την Κυριακή το βράδυ γύρισα και δε μπορούσα να φάω άλλο.

Πώς καταλαβαίνες ότι η εκδρομή είναι γεμάτη Μηχανολόγους?
1. Δεν έβλεπες γυναίκα.
2. Στην αναμονή για το λεωφορείο όλοι μα όλοι κάθονταν μόνοι και κλωτσούσαν τον πάγο.
3. Κάθε φορά που έμπαιναν σε καφέ/εστιατόριο/ταβέρνα κοιτούσαν και σχολίαζαν το σύστημα κλιματισμού.
4. Όταν μιλούσαν στο κινητό μέσα στο λεωφορείο ανέφεραν πάντα τις καιρικές συνθήκες και ποια είναι η ακριβής θερμοκρασία. Όταν παρατήρησαν ότι το θερμόμετρο του λεωφορείου έδειχνε πάντα 2-3 βαθμούς παραπάνω από τα θερμόμετρα στα φαρμακεία που περνούσαμε, αυτόματα αφαιρούσαν 2-3 βαθμούς από αυτό που έδειχνε το θερμόμετρο του λεωφορείου.
5. Όλοι είχαν κάποιο χόμπι που αν μπορούσαν θα το εξασκούσαν σοβαρά αλλά για σιγουριά επέλεξαν να γίνουν μηχανολόγοι.
6. Συνόδευαν πάντα τη λέξη αρχιτέκτονας με ένα από τα επίθετα μαλάκας/άσχετος.

(Δε) σκέφτομαι και γράφω (μήνες στην πλάτη μου)

-Λίγο οι συναυλίες

-Λίγο οι σε γραφικά παλιορόκ μπαρ ασωτείες



-Λίγο (ως αρκετά) ο μεξικάνος μουσαφίρης
-Οι εκδρομές (για διασκέδαση και για δουλειά)
-Η δουλειά, η μπάλα, οι ταβέρνες, οι καφετερίες...
Πέρασε ο Νοέμβρης και δεν το κατάλαβα.
Και γιατί προβληματίζομαι?Μήπως γιατί μιλούσα για σταυροδρόμια και κρίσιμες αποφάσεις πριν από 3 μήνες και δεν έχω προλάβει καν να σκεφτώ τι θέλω?
Μήπως γιατί κάθε τέλος του μήνα λέω δεν πειράζει θα κάτσω αυτό το μήνα να ηρεμήσω και να σκεφτώ σοβαρά για τη ζωή μου?
Μήπως γιατί κάθε μήνα όλο και κάτι συμβαίνει που αναβάλλω τα σημαντικά για τον επόμενο?
Μήπως γιατί θα φτάσω σε λίγο 30 χρονών και θα έχω ακόμα μυαλό 25άρη?
Προβληματίζομαι.
...αλλά σε λίγο έρχονται Χριστούγεννα.
Οπότε θα το αναβάλλω για του χρόνου μάλλον.
Την επόμενη δεκαετία.

Σκέφτομαι και γράφω (No2): πώς περάσατε στην εκδρομή?

Την Παρασκευή μας φώναξε ο κύριος αφεντικός στο γραφείο του εμένα και ένα άλλο παιδί και μας είπε: τη Δευτέρα θα πάμε εκπαιδευτική εκδομή στη Λάρισα! Θα δούμε τις μηχανολογικές εγκαταστάσεις σε ένα μαγαζί!

Εγώ χάρηκα, επειδή μου αρέσουν οι εκδρομές.

Τη Δευτέρα ξύπνησα στις 6 το πρωί γιατί 6:30 θα ερχόταν το άλλο παιδί να με πάρει με το αμάξι του. Ευτυχώς που δε θα οδηγούσα εγώ γιατί παραπατούσα από τη νύστα. Ίσως και να έφταιγε ότι το Σαββατοκύριακο πήγα σε ένα μαγαζί με ρακόμελα, 2 μπαρ, 1 ροκάδικο, 1 μπάρμπεκιου και 3 καφετέριες στην προσπάθειά μου να διασκεδάσω το μεξικάνο φίλο μου.

Μόλις μπήκα στο αμάξι έιπα στον εαυτό μου ότι δεν είναι ευγενικό να αποκοιμηθώ όσο και αν νυστάζω. Την επόμενη στιγμή ξύπνησα και ήμασταν σε μια άγνωστη πόλη. Ήταν η Λάρισα.

Το μαγαζί που θα βλέπαμε ήτανε μεγάλο. Θα μας το έδειχνε μία ξεναγός που βοήθησε να φτιαχτεί. Το μαγαζί ήτανε τόσο μεγάλο που το βλέπαμε από τις 10 το πρωί ως τις 10 το βράδυ.

Εγώ δηλαδή από τις 5 το απόγευμα και μετά δεν το πολυέβλεπα γιατί έιχα κουραστεί. Άκουγα μόνο το αφεντικό να συζητάει κάτι πράματα με την ξεναγό και σκεφτόμουνα ότι δεν είναι κι άσχημη κοπέλα, ότι θα μπορούσαμε να φύγουμε μαζί να πάμε σε ένα απόμακρο νησί και να ζήσουμε εκεί εγώ ψαράς κι αυτή μοδίστρα ή έστω εγώ μοδίστρα κι αυτή ψαράς γιατί εγώ ζαλίζομαι και λίγο όταν είμαι σε βάρκα...

Μετά από πολλά τσιγάρα και πολλά χιλιόμετρα πάνω-κάτω τις σκάλες ακούστηκε η μαγική λέξη: ξενοδοχείο! Τζάμπα χάρηκα όμως γιατί ο κύριος αφεντικός είπε ότι θα πάμε μόνο να αλλάξουμε γιατί πρέπει να βγούμε για φαγητό με τον εργολάβο.

Το φαγητό ήταν ωραίο εκτός από τον εργολάβο. Αυτός δεν τρωγότανε με τίποτα. Μίλαγε μόνος του όλη την ώρα, έλεγε ιστορίες για το πόσα εκατομμύρια ευρώ έχει κλέψει σε κάθε έργο και ο κύριος αφεντικός γέλαγε με τις ιστορίες του. Εγώ προσπαθούσα να μην εκνευριστώ γι αυτό συγκεντρώθηκα στο φαγητό και στο κρασί. Τελικά όταν φεύγαμε είχα εκνευριστεί.

Πρώτα σκέφτηκα έτσι όπως περπατούσε μπροστά μου να του έσπαγα το κεφάλι στα δύο.

Μετά σκέφτηκα πόσο μαλάκες και θύματα είμαστε που δουλεύουμε όλη μέρα για ένα μηνιάτικο σε ένα αφεντικό που έχει τέτοιου είδους αφεντικά. Σκέφτηκα την ξεναγό πως κι αυτή την εκμεταλλεύονται και πως μήπως έπρεπε να πάω να τη σώσω.

Μέχρι να τα σκεφτώ όλα αυτά όμως είχα ήδη μπει στο δωμάτιο του ξενοδοχείου και είχα ανοίξει την τηλεόραση. Έπεσα πάνω σε ένα τοπικό τσοντοκάναλο από αυτά που έχουν 5-6 διαφημίσεις ροζ τηλέφωνων στην οθόνη και τελικά δεν τη βλέπεις τη γκόμενα. Τζάμπα κάνει στριπτίζ. Από πίσω όμως έπαιζε Dire Straits-Money for Nothing και έτσι το άφησα εκεί μέχρι να με πάρει ο ύπνος...

Η επόμενη μέρα ήταν καλύτερη. Πήγαμε πάλι μια βόλτα μέχρι το μαγαζί. Μετά φύγαμε για Αθήνα. Στο δρόμο σταματήσαμε να φάμε ψάρι στα Καμένα Βούρλα.

Μετά είχε μποτιλιάρισμα στην εθνική αλλά εγώ ήμουν σε νιρβάνα από τα ψάρια και τα ούζα και δεν καταλάβαινα Χριστό. Μετά είδα αυτό:

Της νοικοκυράς το καλάθι ξέρει και δεν κάνει λάθη κυρίες και κύριοι! Τέλος!
Μετά πήγα σπίτι κοιμήθηκα και ονειρεύτηκα ότι ήμουνα λέει πλούσιος γιατί είχα ανακαλύψει το αλάνθαστο καλάθι που είχε ειδικούς αισθητήρες και προειδοποιούσε τη νοικοκυρά αν πήγαινε να ψωνίσει φρούτα ή ψάρια που δεν ήταν φρέσκα...κάπως μπήκε εκεί μέσα και η ξεναγός μετά -δε θυμάμαι πως- και έγινε μια ψιλοφάση, αλλά αυτό πρέπει να οφείλεται στο τσοντοκάναλο που έβλεπα το προηγούμενο βράδυ σε συνδυασμό με τα 2 πιτόγυρα που έφαγα πριν κοιμηθώ.