28.2.11

Μάρτης Απρίλης Παρασκευή Μεσημέρη

Τις γάτες...


...νωρίς τις πιάνει η άνοιξη...


κι εμείς ή είμαστε γάτες 
ή μας έπιασε νωρίς η άνοιξη.


23.2.11

Ποσ(τ) το πες αυτό?

Σαββατοκύριακο με:
βροχή
κρύο
παραδοσιακό γεύμα στα goodys
χιόνι
ψήσιμο μπριζολιδίων
φαγητό απ τις 5 το απόγευμα ως τις 5 το πρωί
μπάλα
ρισκ
ουίσκ (2 μπουκάλια)
και φυσικά ατάκες

Ζώα
1:Εκεί που θα πάμε θα έχει τσακάλια?
2:Τώρα θα έχει εσένα...

Χιόνι
1:Ωχ πού βρέθηκε τόσο χιόνι ξαφνικά?
2:Κάτι θα έγινε.
1:Μα τόσο χιόνι στην άκρη του δρόμου έτσι απ το πουθενά?
2:Τυχερά είναι αυτά
3: Πρέπει να ανατράπηκε κάποιο φορτηγό που μετέφερε χιόνι
4: Ναι ρε λαθρεμπόριο χιονιού!
1: Χιόνι: η άσπρη σκόνη...

-Στοίχημα
1:Πόσο να δίνε ο γολιάθ?
2: 1,05 λέω εγώ
3: Καλά πρέπει να χε στείλει πολύ κόσμο στον κουβά ο δαβίδ!
2: Ναι ρε όποιος το έπιασε το ματς πρέπει να τα θεός!

-Πιποτροφία
1: Καλά τώρα που θα ανοίξουν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα ιδρύσω ένα μόνο για γυναίκες!
2: Και θα σε πληρώνουν ή θα τις πληρώνεις?
1: Όχι ρε θα χουν υποτροφία!
2: Υποτροφία ή πιποτροφία?

-Ποκαχό(νο)ντας
1: Ααα κυριακή πρωί με μικυ μάους αυτά είναι...
2: Ωραίο γκομενάκι η ποκαχόντας πάντως?
1: Την πήδαγες?
2: Ναι ρε!
(Έρχεται ο 3)
3: Τι είναι αυτό ρε? Ποκαχόντας?
1: Ναι
3: Καλό γκομενάκι πάντως...
1,2: χαχαχαχαχα
(Έρχεται και ο 4)
4: Καλά ε αυτός που σχεδίαζε την ποκαχόντας πρέπει να χε τρελές κάυλες...

-Ρισκ
(μετά από 3 ώρες παιχνίδι και πολύ βρίσιμο που έχει φάει για το αλλοπρόσαλλο παιχνίδι του)
Ρε παιδιά δεν είμαι σίγουρος ότι έχω καταλάβει την αποστολή μου...

-Ουίσκ
1:Πάντως έπρεπε να πάρουμε Macallan 64 ετών
2: Δεν πειράζει έχουμε εσένα που σαι mallacan 31 ετών!

Πάμε για το επόμενο τώρα!

18.2.11

Προπό(στ)νηση

 Τη Δευτέρα έλαβα αυτό το email:

Ετήσιο forum απαλεψιάς 2011.

Μέσω του συγκεκριμένου e-mail βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να σας καλέσω (!!!) στο σπίτι του Καλούπαιδιούαλλά (!!!) το επόμενο σκ!!! Στο καλοπαιδοαλλόσπιτο στην ορεινή και ξακουστή (αυτό θα το μάθετε τη Δευτέρα) πρόκειται να λάβει χώρα το ετήσιο forum της ομάδας απάλευτων της οποίας πανάξια (πλέον) πρόεδρος είναι ο Δ. Θέματα που θα συζητηθούν στο συγκεκριμένο forum είναι :
 -         Η απαλεψιά εν ώρα εργασίας
-          Η απαλεψιά μετά τις 6 το απόγευμα κάθε κυριακής.
-          Η απαλεψιά μετά τις 7 το απόγευμα καθημερινές οπότε και ο χρόνος μετρά με ταχύτητα που προσεγγίζει την ταχύτητα του φωτός με στόχο να έλθει η επόμενη μέρα ώστε να ξυπνήσουμε και να πάμε για δουλειά.
-          Η απαλεψιά εν ώρα συνεύρεσης με έτερον ήμισυ ενώ την ίδια στιγμή παίζει Ολυμπιακός – Παναθηναικός - ντέρμπι τίτλου
-          Η απαλεψιά εν ώρα συνεύρεσης με έτερον ήμισυ ενώ σε έχουν καλέσει να πας σε πάρτυ που είσαι καλεσμένος εσύ, 3 φίλοι και 100 γυναίκες πρωην μοντέλα

Στο συγκεκριμένο forum πρόκειται να συζητηθούν επίσης σοβαρά θέματα όπως πιθανές επιχειρηματικές ιδέες (πχ έναρξη της επιχείρησης ‘’ΓΡΑΦΕΙΟ’’ όπου θα έχουμε ως γραμματέα τον Μ και θα περιμένουμε για δουλειές), θα λάβουν χώρα σημαντικά παίγνια επιχειρήσεων / προσομοιώσεις πραγματικών καταστάσεων (πχ μονόπολυ / risk) ενώ καθόλη την διάρκεια του 2ήμερου συνεδρίου θα τηρηθεί αυστηρά υγιεινή διατροφή (μπριζολίδια, ουίσκι κλπ)

Παρακαλώ ενημερώστε μας για την συμμετοχή σας.

PS : Όποιος δεν συμμετάσχει είναι υπερ-παντοφλίδης και λουλού (Δ, την γλύτωσες γιατί έχεις χωρίσει – αλλιώς....-)

Τη Δευτέρα θα λάβετε ποστ.

14.2.11

Βαλεντίνοι με στολή

Εμένα του Αγ. Βαλεντίνου μου θυμίζει το στρατό. Μου θυμίζει που είχα μπει 13 Φλεβάρη και έλεγα ευτυχώς γιατί όσοι έιχαν μπει 14 Φλεβάρη τους είχε κολλήσει το παρατσούκλι "φαντάροι του έρωτα" για ένα ολόκληρο χρόνο! Άσε που απολύθηκαν και μια μέρα μετά από μας και δεν ήταν και το καλύτερο θέαμα να μας βλέπουν να σκίζουμε τις παραλλαγές μας και να φεύγουμε και αυτοί να έχουν άλλη μια μέρα μέσα.
Και μια φουρνιά φαντάρων που μπήκε του Αγίου Βαλεντίνου δε θα μπορούσε να μην έχει ερωτικές ιστορίες...Θυμάμαι και χαίρομαι λοιπόν!

1. Ο σιρόπιας:
Έχω υπηρεσία δεκανέας αλλαγής (κάθε δύο ώρες πάω και κάνω την αλλαγή των σκοπών)
12 το βράδυ: Πάω και κάνω την αλλαγή. Ο σιρόπιας παραδίπλα μιλάει στο τηλέφωνο με τη γκόμενα.
2 το βράδυ: Πάω και κάνω την αλλαγή. Έχει σκοπιά ο σιρόπιας. Τον πάω στη σκοπιά ενώ αυτός μιλάει με τη γκόμενα στο τηλέφωνο.
4 το βράδυ: Πάω να κάνω την αλλαγή. Ο σιρόπιας φυλάει σκοπιά και μιλάει με τη γκόμενα στο τηλέφωνο
6 το πρωί: Πάω και κάνω την αλλαγή. Ο σιρόπιας μιλάει με τη γκόμενα στο τηλέφωνο.
8 το πρωί μετά την αναφορά:
-Σιρόπια πάμε να μαζέψουμε σκουπίδια!
- Ρε καλέ παιδή αλλά, είχα σκοπιά ρε φίλε και είμαι κομμάτια δε μπορείς να βρεις άλλον?
-Όχι!

2. Ο απάλευτος
Βράδυ στο θάλαμο κι ενώ έχουν σβήσει τα φώτα:
10:35: (ψιθυριστή φωνή) ναι...ναι μωράκι μου τι κάνεις?
10:37: (κανονική φωνή) με ποιον?? Αφού σου χω πει αυτός είναι μαλάκας. Δε με νοιάζει αν είναι φίλος σου!
10:38: (πιο δυνατά παρά το βρισίδι που χει φάει) Ρε ακούς τι λέω εγώ? Άσε τις μαλακίες τώρα που δε σε γουστάρει!
10:39 (ουρλιαχτό) Την παναγία σου παλιοπουτάνα! (πέταγμα με δύναμη στο πάτωμα και σπάσιμο κινητού)
10:40 (μάζεμα κομματιών κινητού)
10:42: Ρε μαλάκες μπορεί να μου δώσει κάποιος το κινητό του να πάρω ένα τηλέφωνο? Ένα λεπτό θα μιλήσω...(σιωπή...)

3. Ο ψαράς
-Ναι δεν το σήκωσα γιατί είχαμε επιθεώρηση...Πότε πριν να σε πάρω βρε μωρό μου? Αφού έπρεπε να καθαρίσω το όπλο! Τι? Το βράδυ στη σκοπιά? Και να φάω καμπάνα? Κοίτα μη νομίζεις ότι καθόμαστε όλη μέρα εδώ πέρα όλο μας τρέχουνε δεν προλαβαίνω να σε παίρνω όλη την ώρα σ αφήνω τώρα γιατί μας φωνάζουν για γόπινγκ!

4. Ο πουτανιάρης
-Έλα ρε ετοιμάσου να βγούμε!
-Δε θα ρθω ρε σειρά, δεν έχω λεφτά.
-Γιατί ρε?
-Ε την προηγούμενη φορά που βγήκα πήρα μια βιζιτού από Αθήνα και μου πήγε 200 ευρώ η πουτάνα!
-Και τι θα κάνεις μέσα στο στρατόπεδο ρε απάλευτε?
-Ε θα κοιμηθώ, θα τραβήξω καμιά παχιά στη μαλακίστρα...(βλ παρακάτω)

5. Η μαλακίστρα
Είχαμε πέντε τουαλέτες.
Στην πέμπτη δε χέζαμε ποτέ.
Πάνω στο καζανάκι είχε τσόντες.

6. Το στριπτιζάδικο (vol1: Ο νταβάς του Άργους)
- Αι γουιλ τέικ γιου γουιθ μι μπεμπι ιν άργκος
-Argos? Are the people rich there?
-Οφ κορς! Δέη χαβ όραντζιζ!

6.5 Το στριπτιζάδικο (vol2: Παραλίγο)
-Πόσα έχεις ρε?
-13 ευρώ
-Κι εγώ 15....με τα ψιλά 17 και κάτι..
-Εγώ έχω 20!
-Πόσο να χει η είσοδος ρε να ρωτήσουμε?
-Ρε τι ώρα έχει πάει? Μήπως να γυρνάγαμε στο στρατόπεδο?
-Φτου! Εντεκάμιση! Ταξί!

7. Το τσοντοκάναλο
(Στο φυλάκιο 8 το πρωί)
Πέντε φαντάροι καπνίζουν και κοιτάνε το κενό. Μπροστά τους μία τηλεόραση. Μέσα στην τηλεόραση μια ξανθιά που βογγάει με όλη της τη δύναμη. Ακούγεται χτύπος τηλεφώνου και η φωνή του δόκιμου:
Χαμηλώστε το ρε μαλάκες να σηκώσω το τηλέφωνο!

8. Ο ανίδεος αδερφός:
-Ρε αύριο που θα έρθεις φέρε και κανα περιοδικό! Κανα καλό ε? Κατάλαβες...
-Ναι ρε μην ανησυχείς!
(έρχεται το αύριο και το επισκεπτήριο)
-Τι μου φερες?
- Το 4 τροχοί!
-....

4.2.11

Ό,τι θυμάμαι (δε) χαίρομαι

Τι θυμήθηκα τώρα...
Παλιά (που ήταν καλύτερα), στο δημοτικό παίζαμε μπάλα στα διαλείμματα με ό,τι βρίσκαμε.
Η πιο συνηθισμένη μπάλα ήταν ένα κουτάκι κόκα κόλα (αν μάλιστα δεν ήταν πατημένο τότε ήμασταν άρχοντες και το ματς είχε άλλη επισημότητα).
Αν ήταν πατημένο (η πιο συνηθισμένη περίπτωση) τότε μπορούσες να το πατήσεις και να περπατήσεις σέρνοντας το πόδι σου μέχρι το αντίπαλο τέρμα (αν είχες δυνατό πόδι και αντοχή στις κλωτσιές).
Από τότε όμως υπήρχαν οι γκατζετάκηδες, αυτοί που δεν αρκούνταν στο περίπου αλλά ήθελαν να γίνονται τα πράγματα σωστά. Θυμάμαι τον Johnhead (τον είχαμε βγάλει έτσι απ τον Butthead που μαζί με το Beavis ήταν στα πάνω τους τότε) που έφερνε ένα ροζ μπαλάκι στα αγγλικά για να παίξουμε στην πλατεία σωστή μπάλα. Η πλατεία είχε μάλιστα και δύο ξεχαρβαλωμένα παγκάκια που στο μυαλό μας τότε ήταν τα τέλεια τέρματα.
Τον κοροιδεύαμε πάρα πολύ που έφερνε το ροζ μπαλάκι μαζί του, αλλά όλοι το θέλαμε για να παίξουμε. Αφού μια φορά που δεν είχε έρθει στα αγγλικά θυμάμαι δεν παίξαμε μπάλα γιατί (και καλά) δε βρίσκαμε κουτάκι κοκα κόλας.
Το πιο αστείο είναι που είχε γράψει και το όνομά του πάνω στο μπαλάκι ο θεός για να μην του το κλέψει κανείς.
Μετά μάθαμε και το ανέκδοτο με τα τρία ροζ μπαλάκια και τότε είναι που έγινε χαμός από τα πειράγματα. Η μαλακία είναι ότι όντως πέθανε.



Weakerthans - Past Due

February always finds you folding
Local papers open to the faces
Passed away to wonder what they're holding
In those hands we're never shown the places
Formal photographs refuse to mention
His tiny feet, that birthmark on her knee
The tyranny of framing our attention
With all the eyes they're eyes no longer see
And darkness comes too early you won't find
The many things you owe these latest dead
A borrowed book, that check you didn't sign
The tools to be believed with be beloved
Give what you can to keep to comfort this
Plain fear you can't extinguish or dismiss