Τελειώνει κι αυτός ο μήνας που στη συνείδηση όλων των ενοίκων του σπιτιού μου θα μείνει στην ιστορία ως ο μήνας των χαλασμένων συσκευών. Έχουμε (ή μάλλον δεν έχουμε πια) και λέμε:
1) Η τελεόραση.
Αρχικά δεν έπαιζε ο ήχος. Αυτό στην αρχή μου φάνηκε θετικό μιας και είχα πετύχει τις ειδήσεις. Την επόμενη μέρα όμως είχε ποδόσφαιρο. Μερικά καντήλια μετά συνειδητοποίησα πως αν την κλείσω και την ξανανοίξω ακούγεται κανονικά.
Στη συνέχεια δεν έπιανε πιαΝΕΡΙΤ ΕΡΤ. Δε βαριέσαι λέω υπάρχει και το λαιβ στρήμιν για τα ποδόσφαιρα.
Από την περασμένη βδομάδα αρνείται να ανοίξει. Ή έτσι νόμιζα. Η αλήθεια είναι ότι κρυώνει γιατί αν την αφήσω κάτω από το αιρ κοντίσιον όλη μέρα το βράδυ ανοίγει!
2) Το ντουί.
Κοίτα πάνω. Το βλέπεις εκείνο εκεί το καλώδιο που βάζουμε τη λάμπα και ανάβει; Αυτό. Στην αρχή λεώ κάηκε η λάμπα. Παώ στο σουπερμάρκετ παίρνω μία λάμπα, τη βάζω, ξανακαίγεται αμέσως. Πέντε ευρώ στον κουβά, καλύτερα να τα είχα παίξει ότι θα σκοράρει ο βάζελος στο Καραϊσκάκη σκέφτομαι.
3) Η φρυγανιέρα.
Αυτό ήταν το μέγιστο πλήγμα, γιατί μου γάμησε το πρωινό. Το να τρως ωμό ψωμί του τοστ είναι λίγο καλύτερο από το να τρως τα λάστιχα αυτοκινήτου σου.
4) Το πλυντήριο.
Εντάξει αυτό δε χάλασε ακριβώς απλά πέφτει το καπάκι του, κάτι που μπορεί να είναι αρκετά εκνευριστικό όταν θες να βγάλεις τα ρούχα να τα απλώσεις μια Δευτέρα βράδυ μετά από 10 ώρες δουλειά.
Και λέω εγώ τώρα:
Φταίει κανένας γρουσούζης γαύρος από αυτούς που κάλεσα να δούμε το ματς με τη Μάλμε; Είναι κατσικοπόδαρος και μου έκανε στραβό ποδαρικό για το μήνα; Με καταράστηκε να μου καεί το βίντεο όταν έμαθε πως είμαι Μάλμε από κούνια και επειδή αυτό έχει ήδη καεί εδώ και καιρό η κατάρα μεταφέρθηκε σε άλλες συσκευές;
Μήπως οι άπωανατολίτες που φτιάχνουν όλα τα αυτά τα καινούργια μαραφέτια τα έχουν προγραμματίσει να χαλάνε στα 6,5 χρόνια;
Ή ζούμε το τέλος του κόσμου που έρχεται αργά και βασανιστικά σε αντίθεση με όλες αυτές τις ταινίες φαντασίας που το δείχνουν να έρχεται μπαμ και κάτω;
Αλλάζω θέμα (για να χάσεις την ουσία) κλέβω στίχους (μη δίνεις σημασία)
Σήμερα το πρωί έκανα μια βόλτα φεύγοντας από τη δουλεία για μια δουλειά.
Είναι περίεργο που δεν είχα περπατήσει 3 στενά πιο κάτω από εκεί που περνάω σχεδόν τη μισή μου μέρα εδώ και χρόνια. Είχε ήλιο, φόραγα τη γυαλούμπα μου και τα έβλεπα όλα ένα χρώμα όμορφο σκούρο και αποστασιοποιούμουν.
Περιπατητής. Εξερευνητής στη γειτονιά μου.
Ξαφνικά βγαίνει μια γιαγιά στο υπερυψωμένα ισόγειο μπαλκόνι της, μια από αυτές που φαίνεται να τα έχουν χαμένα ή απλά να έχουν ρετάρει σαν πολυκαιρισμένες συσκευές, μια ιδιότροπη τηλεόραση ή μια φρυγανιέτα που δε φρυγανίζει πια.
-Γεια σου παλικάρι μου!
(Δε μιλάω)
-Γεια σου παλικάρι μου!
-Γεια σας.
-Πάντα χαμογελαστός να είσαι αγόρι μου!
-Ευχαριστώ λέω και προχωράω.
-Πάντα έτσι πάντα χαμογελαστός!
Απομακρύνομαι και ακούω ένα χαλασμένο γραμμόφωνο να παίζει ανάποδα το δίσκο της ζωής μου αποκαλύπτοντας κρυφά, υποσυνείδητα μηνύματα.
-Πάντα έτσι πάντα χαμογελαστός!
1) Η τελεόραση.
Αρχικά δεν έπαιζε ο ήχος. Αυτό στην αρχή μου φάνηκε θετικό μιας και είχα πετύχει τις ειδήσεις. Την επόμενη μέρα όμως είχε ποδόσφαιρο. Μερικά καντήλια μετά συνειδητοποίησα πως αν την κλείσω και την ξανανοίξω ακούγεται κανονικά.
Στη συνέχεια δεν έπιανε πια
Από την περασμένη βδομάδα αρνείται να ανοίξει. Ή έτσι νόμιζα. Η αλήθεια είναι ότι κρυώνει γιατί αν την αφήσω κάτω από το αιρ κοντίσιον όλη μέρα το βράδυ ανοίγει!
2) Το ντουί.
Κοίτα πάνω. Το βλέπεις εκείνο εκεί το καλώδιο που βάζουμε τη λάμπα και ανάβει; Αυτό. Στην αρχή λεώ κάηκε η λάμπα. Παώ στο σουπερμάρκετ παίρνω μία λάμπα, τη βάζω, ξανακαίγεται αμέσως. Πέντε ευρώ στον κουβά, καλύτερα να τα είχα παίξει ότι θα σκοράρει ο βάζελος στο Καραϊσκάκη σκέφτομαι.
3) Η φρυγανιέρα.
Αυτό ήταν το μέγιστο πλήγμα, γιατί μου γάμησε το πρωινό. Το να τρως ωμό ψωμί του τοστ είναι λίγο καλύτερο από το να τρως τα λάστιχα αυτοκινήτου σου.
4) Το πλυντήριο.
Εντάξει αυτό δε χάλασε ακριβώς απλά πέφτει το καπάκι του, κάτι που μπορεί να είναι αρκετά εκνευριστικό όταν θες να βγάλεις τα ρούχα να τα απλώσεις μια Δευτέρα βράδυ μετά από 10 ώρες δουλειά.
Και λέω εγώ τώρα:
Φταίει κανένας γρουσούζης γαύρος από αυτούς που κάλεσα να δούμε το ματς με τη Μάλμε; Είναι κατσικοπόδαρος και μου έκανε στραβό ποδαρικό για το μήνα; Με καταράστηκε να μου καεί το βίντεο όταν έμαθε πως είμαι Μάλμε από κούνια και επειδή αυτό έχει ήδη καεί εδώ και καιρό η κατάρα μεταφέρθηκε σε άλλες συσκευές;
Μήπως οι άπωανατολίτες που φτιάχνουν όλα τα αυτά τα καινούργια μαραφέτια τα έχουν προγραμματίσει να χαλάνε στα 6,5 χρόνια;
Ή ζούμε το τέλος του κόσμου που έρχεται αργά και βασανιστικά σε αντίθεση με όλες αυτές τις ταινίες φαντασίας που το δείχνουν να έρχεται μπαμ και κάτω;
Αλλάζω θέμα (για να χάσεις την ουσία) κλέβω στίχους (μη δίνεις σημασία)
Σήμερα το πρωί έκανα μια βόλτα φεύγοντας από τη δουλεία για μια δουλειά.
Είναι περίεργο που δεν είχα περπατήσει 3 στενά πιο κάτω από εκεί που περνάω σχεδόν τη μισή μου μέρα εδώ και χρόνια. Είχε ήλιο, φόραγα τη γυαλούμπα μου και τα έβλεπα όλα ένα χρώμα όμορφο σκούρο και αποστασιοποιούμουν.
Περιπατητής. Εξερευνητής στη γειτονιά μου.
Ξαφνικά βγαίνει μια γιαγιά στο υπερυψωμένα ισόγειο μπαλκόνι της, μια από αυτές που φαίνεται να τα έχουν χαμένα ή απλά να έχουν ρετάρει σαν πολυκαιρισμένες συσκευές, μια ιδιότροπη τηλεόραση ή μια φρυγανιέτα που δε φρυγανίζει πια.
-Γεια σου παλικάρι μου!
(Δε μιλάω)
-Γεια σου παλικάρι μου!
-Γεια σας.
-Πάντα χαμογελαστός να είσαι αγόρι μου!
-Ευχαριστώ λέω και προχωράω.
-Πάντα έτσι πάντα χαμογελαστός!
Απομακρύνομαι και ακούω ένα χαλασμένο γραμμόφωνο να παίζει ανάποδα το δίσκο της ζωής μου αποκαλύπτοντας κρυφά, υποσυνείδητα μηνύματα.
-Πάντα έτσι πάντα χαμογελαστός!
