Car the Cha diaries: 23-26/9

Σταθερό ωράριο 8-8 στο πανεπιστήμιο της ζωής.  Η γνώση θέλει θυσίες. Τι έμαθα αυτές τις μέρες?

Οι τράγοι φέρνουν γρουσουζιά

-Φτου ρε πούστη τράγος!
-Και?
-Γρουσουζιά!
(ντριν ντριν - απαρχαιωμένος τρόπος να περιγράψεις ήχο τηλεφώνου, εκτός αν έχεις ακόμα τηλέφωνο που πρέπει να γυρίσεις τα νούμερα με τη ροδέλα για να σχηματίσεις τον αριθμό) 
-Ποιός είναι τέτοια ώρα?
-Φτου! Το αφεντικό! 

 Οι μπάτσοι πουλάνε την ηρωίνη τα ημερολόγια

Μπαίνει αυτοκίνητο μέσα στο χωράφι. Μάυρο. Με δύο τύπους γύρω στα πενήντα. Μυστήριοι. Μαύρα γυαλιά, ύφος και τα λοιπά. Πάει το αφεντικό φουριόζος να τους την πει που μπήκαν στο χωράφι.
-Γεια σας ακούστε δεν κάνει να πατάτ...
-Από την ασφάλεια είμαστε λέει ο μαυρογυαλιάς επιδεικνύοντας την ταυτότητά του αλά Τζέμις Μποντ.
-...(πάγωμα αφεντικού) Ξέρεις εκείνο το πάγωμα όταν ακούς για ασφάλεια και σκέφτεσαι ότι τελικά σε πιάσανε για εκείνο το σιντί που είχες κλέψει στο παζάρι δίσκων στο Ρόδον το 1998.
-Πώς πάνε εδώ τα έργα?
-Εεε καλά...
-Ήρθαμε και άλλη φορά αλλά δε σας βρήκαμε οπότε περάσαμε και σήμερα. (κάποιος είναι ρουφιάνος μέσα στο έργο ή μου φαίνεται?)
-Τι θα θέλατε?
-Μην ανησυχείτε για καλό ήρθαμε. Πουλάμε κάποια ημερολόγια θα μας στηρίξετε κι εσείς?
-Ναι βεβαίως! (θριαμβευτικό ύφος του στυλ φτηνά τη γλιτώσαμε)
-Πάρτε καμιά εικοσαριά λέει ο ασφαλίτης και βγάζει ένα πάκο.
-Πόσο κάνουν?
-20 ευρώ το ένα!
-Ρε παιδιά δεν έχω τόσα λεφτά πάνω μου! 
-Ε πάρτε δέκα τότε (απειλητικά σε φάση δεν πέφτω παρακάτω και χάρη σου κάνουμε μην ξεχνάς ποιοί έιμαστε.)
Ε τα πήρε:

Η πρώτη εμπειρία μάστορα με αντιηλιακό

-Ρε έχεις λίγο από αυτό το αντιηλιακό που βάζεις? Καίνε τα μούτρα μου να πούμε.
-Ναι έλα πάρε.
Μετά από 2 λεπτά γυρίζω και τον βλέπω να έχει πασαλείψει το πρόσωπό του ολόκληρο με ένα παχύ στρώμα αντιηλιακού λες και ήταν αφρός ξυρίσματος.
-Τι έκανες εκεί ρε? Αντιηλιακό είναι όχι αφρός ξυρίσματος!
-Γιατί δε θα απορροφηθεί?
-Θα απορροφηθεί...σε κανα μήνα!

Η βοσκή

-Έχω ακούσει για μια ταβέρνα εδώ γύρω που έχει δικά του κρέατα αυτός και κυνήγι και τέτοια και πας και τρως και γύρω σου βόσκουν ελαφάκια...να πάμε καμιά φορά
-Γιατί θες να βοσκήσεις κι εσύ?

Λέξεις που έμαθα σήμερα:

αγανάδα = δίψα (συνώνυμο: αντράλα)
καθρεφτάκια = τα φωτοβολταϊκά
δεν ξέρεις τι παένει στον κώλο του αλλουνού = δεν ξέρεις τι προβλήματα έχει ο άλλος
άμα έβαψε το χώμα δε δουλεύεται = όταν στεγνώσει το χώμα

Το γλώσσεμα της μπέρδας:

- Άσε τώρα που μας βάλανε και στο ΝΔΤ....
-Από τι είναι το κομπολόι? Από μπαχάρι?
-Είχα μια δίδυμη αδερφή αλλά πέθανε στη γέννα από λούρο.

Car the cha diaries: 17/9-22/9

Το Σαββατοκύριακο στην Αθήνα ήταν ήρεμο με ύπνο φαγητό (όχι άλλο κρέας!) και ύπνο. Λογικό αφού έφτασα σε ένα από τα λίμιτ ντάουν της ζωής μου την Παρασκευή το βράδυ (10 η ώρα μετά από δουλειά στη λάσπη, μετά από οδήγηση στον κατακλυσμό χωρίς μπλούζα και έχοντας πάει καπάκι και στο γραφείο καθάριζα το νεσεσέρ μου από τα χυμένα σαμπουάν).
Δευτερά πρωί ξεκίνησα φρέσκος φρέσκος για τη δουλειά. Επειδή η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί με σταμάτησαν στη The Va και με έγραψαν για πυροσβεστήρα, φαρμακείο και τρίγωνο (όχι πανοράματατος το άλλο). 

Μπάτσος που κράταγε το ραντάρ:
- Ρε τους πούστηδες κανείς δεν τρέχει. Ε βέβαια τόσο που έχει πάει η βενζίνη...

Δε μάσησα όμως, έβαλα Μπαλάφα και συνέχισα το δρόμο μου. Το κακό είναι πως ούτε όλη την υπόλοιπη μέρα μάσησα τίποτα με αποτέλεσμα στις 9 το βράδυ να φάω τη μισή ψησταριά.
Η υπόλοιπη εβδομάδα κύλισε γρήγορα. Δουλειά 8 το πρωί με 8 το βράδυ. Ξενοδοχείο και μπάνιο. Μπάλα. Ύπνος.

Βλέπουμε Μάριμπορ - Ομάδα βετεράνων και παλτών που φοράει τη φανέλα του Παναθηναϊκού:

-Ρε εμείς τα πράσινα φοράμε?
-Ποια πράσινα ρε? Μπλε η Μάριμπορ, άσπρα εμείς. Πού τα είδες τα πράσινα?
-Έλα ρε τι μπλε..πράσινα είναι κοίτα καλά.
Και κάπως έτσι γίνεται η διάγνωση της αχρωματοψίας....

-Αυτός ο Φερέιρα είναι άμπαλος! Πρέπει να φύγει!
-Έλα ρε τι φταίει ο προπονητής με τέτοια παλτά που έχουμε?
-Φταίει! Πάντα φταίει ο προπονητής! Να πάρουμε το Δώνη από τον ΠΑΟΚ.
-Μα κι ο ΠΑΟΚ κατά διαόλου πάει φέτος.
-Ε δε φταίει ο Δώνης γι αυτό!

Γιατί περνάω δεύτερη θητεία:

1) Είμαι μακριά από το σπίτι μου και δε μένω σε κάποιο άλλο σπίτι.
2) Είμαι συνέχεια μαζί με άντρες.
3) Οι κουβέντες στο εργοτάξιο αναλώνονται σε τρία πράγματα: ποδόσφαιρο, γκόμενες και πόσο γαμιάς είναι ο καθένας. Α. Και σε ιστορίες για το στρατό.
4) Όλοι έχουν κάποιον ανώτερο στο εργοτάξιο: οι εργάτες εμάς, εμείς το αφεντικό μας, το αφεντικό μας άλλο αφεντικό κλπ
5) Ο θαλαμοφύλακας έχει τσόντες με ζώα στο κινητό του.
6) Στη βραδυνή έξοδο καθόμαστε αντροπαρέες και μιλάμε για τη μέρα που πέρασε στο εργοτάξιο και τι θα γίνει άυριο. 

Γιατί είμαι υπερβολικός που λέω ότι περνάω δεύτερη θητεία: 

1) Δε χρειάζεται να ξυρίζομαι και να γυαλίζω τις μπότες μου. 
2) Δε χρειάζεται να ξυπνάω μέσα στη νύχτα για να φυλάξω άχρηστα υλικά. (Τα υλικά δεν είναι άχρηστα και έχουμε προσλάβει άνθρωπο γι αυτό το λόγο). 

Ακούραστος. Όταν δε φυλάει τα καλώδια μην τα κλέψουν οι γύφτοι, λύνει σοντούκου χρησιμοποιώντας έναν μοναδικό αλλά και αμφιβόλου αποτελεσματικότητας τρόπο αυτοσυγκέντρωσης.

Καλώδια χιλιάδες μέτρα....


Λέξεις - φράσεις που έμαθα σήμερα:

βελάζω από τον πόνο
πάενα σαπάν πάενα σακάτ...= πήγαινα πάνω πήγαινα κάτω
διαβολάκος = το μικρό μπουλντοζάκι, το μπομπκατ ντε!
κοίτα μη σε κελαηδήσει κανας τσίφτης = κοίτα μη σε περιλάβω με το δίκανο

Car the cha diaries: 12-14/9

Για αρχή μερικές βολογραφίες (κρέντιτς σε αστακούλη για τη γλωσσοπλασία) που σας χρώσταγα:

1. Το τοπίο

2. Ένα μικρό δείγμα από τα εξωγήινα όντα που κατοικούν σε αυτό το μέρος

3. Και για να μη νομίζετε ότι δε δουλεύουμε:

Τι στο διάολο τους θέλουνε τόσους σωλήνες? Τη θάλασσα θα κουβαλήσουμε με τόσους σωλήνες?


Λέξεις που έμαθα σήμερα:

Πατόζα = οδοστρωτήρας
3Α = χαλίκι (πως λέμε 3Α φακές που όταν τις καθαρίζεις βγάζεις και κανα χαλικάκι...ε το αντίθετο!)
Πομόνα = αντλία που παίρνει νερό από γεώτρηση να ποτίσει τα χωράφια
Έφαγα πιπεριά = έφαγα φέσι
Γρούσπα = κοιλάδα

Επίσης έμαθα ότι:
1) Υπάρχει εντομοκτόνο ΚΑΡΑΤΕ! (κάντε ένα γουγλάρισμα και θα το βρείτε)
2) Οι βοσκοί βάζουνε φωτιές στις βουνοπλαγιές με τα πουρνάρια δυο τρεις μέρες πριν βρέξει. Έτσι και τα πουρνάρια καίγονται και ξεπετάγεται νέο χορτάρι με τη βροχή και έτοιμος ο βοσκότοπος!
3) Ο σκαντζόχοιρος τρώγεται αλλά δεν τον τρώμε γιατί το απαγορεύει η θρησκεία μας επειδή λέει οι σκαντζόχοιροι εγαμιόντνο όπως οι άνθρώποι. Βέβαια ένας άλλος μάστορας είχε δει σε ντοκιμαντέρ πως και οι σκαντζόχοιροι αναπαράγονται όπως όλα τα άλλα ζώα γιατί η σκαντζοχοιρίνα μαζεύει τα αγκάθια της κατά τη συνουσία. Συμπέρασμα: ΣΚΑΙ - θρησκεία 1-0.

Βέβαια οι καλύτερες συζητήσεις είναι αυτές για τις γυναίκες:
Χωματουργός: Εμένα δε μου αρέσουν οι  μαύρες να τις γαμάω σιχαίνομαι αλλά τρελαίνομαι να τις πιάνω! Έχουν ένα δέρμα οι πουτάνες!
- Γιατί ρε Θάνο σιχαίνεσαι?
- Ε να είναι πολύ μαύρες να πούμε. Είναι τόσο μαύρες που δεν ξέρεις αν έχουν κάνει μπάνια, αν πήγαν διακοπές το καλοκάιρι, αν φοράγαν κοντομάνικο...

-Γυναίκες δεν έχει εδώ το χωριό?
-Ξέρω γω σου αρέσουν οι γίδες?
-Βραστές?
-Όχι σκυφτές!

Χτες έβρεχε.Πολύ. Άλλαξα δύο φορές ρούχα από τη βροχή. Και σήμερα θα βρέχει εδώ λέει.
Γιατί να βρέχει παντα πάνω μου?

Car the cha diaries: Day 1+2

Το τοπίο: επίπεδο με βουνά στο (πολύ) βαθος.
Το χωράφι: Την πρώτη φορα που πήγα είχε ακρίδες. Τώρα έχει μύγες. Πολλές μύγες όμως. Κάθε στιγμή έχεις 2-3 να βουίζουν στο αυτί σου και άλλες τόσες να κάθονται στα χέρια σου.
Η πόλη: Ωραία. Δεν το περίμενα. Πολλά μαγαζιά επίσης. Το άλλο τρελό είναι πως τα μαγαζιά δεν είναι ανοιχτά Τρίτη-Πέμπτη το απόγευμα αλλά Δευτέρα-Τετάρτη-Παρασκευή.
Το ξενοδοχείο: Την πρώτη βραδιά έμεινα στο δεύτερο χειρότερο δωμάτιο που έχω μείνει ποτέ στη ζωή μου (και βάζω μέσα και τους κοιτώνες του στρατού και τα ξενοδοχεία ημιδιαμονής στο Νευροκόπι που είχα τιμήσει με την παρουσία μου). Ευτυχώς σήμερα άλλαξα και μένω σε σουίτα. Τρίτος όροφος, με παράθυρο και θέα πολυκατοικίες και κλιματιστικά. Στην Αθήνα έχω καλύτερη θέα και λιγότερη φασαρία πάντως.
Τουλάχιστον έχει και πρωινό με σπέσιαλ σάουντρακ να παίζει (7:30 το πρωί...)
Οι ιθαγενείς: Συμπαθείς, ομιλητικοί και πάντα πρόθυμοι να βοηθήσουν. Όταν προπονηθώ άλλο λίγο στο λίστενινγκκκ θα καταλαβαίνω και τα πάντα από όσα μου λένε.

Στο καφενείο: 

-Και πόσο κάνει αυτό το βολοβοταϊκό?
-Εεε Χ ευρώ (όπου Χ > από το άθροισμα των χρημάτων που θα δουν στη ζωή τους όσοι σχολιάσουν αυτό το ποστ)...
-Πω μπωω...είναι πολλοί οι παράδες!
 Στην καφετέρια το βράδυ έχω βγει και βλέπω Ίντερ-Ρόμα σε επανάληψη (υπέρτατη παρακμή το ξέρω αλλά περίμενα το συνάδελφο να έρθει να με βρει):
-Τι παίζει αυτού?
-Ίντερ-Ρόμα
-Τιιι?
-Ιταλικό ποδόσφαιρο!
-Η Ιταλία? Με ποιόν παίζει?
-Με την Μίλαν!
-Αααα...
Οι φωτογραφίες:  Ανύπαρκτες. Λίγο υπομονή (ή θα φτιάξω το κινητό μου ή θα πάρω φωτογραφική).
Απρόοπτα συναπαντήματα αφορμή για να χτίσεις τη φήμη του "αυτός όπου και να πάει ξέρει κόσμο"!
Και λίγα έξτρα τιπς από την τοπική μόδα: Μαλλί λασπωτήρας - νύχι 10χιλιοστών στο μικρό δάχτυλο και στο δείκτη - σήκωμα μπλούζας να φαίνεται το πατσοκοίλι.

Μαγειρεύοντας με το καλό παιδί αλλά: Κόκκινες Καυτερές Τσίλι Πιπεριές

Υλικά:

Ένα εισιτήριο (καθιστών ή όρθιων ανάλογα την τσέπη και την ηλικία)
Μπύρα
Μπατονέτες
Καλή διάθεση

Εκτέλεση:

1) Αγοράζουμε το εισιτήριο από το χειμώνα μέσα σε ένα παροξυσμό καταναλωτισμού (ή αλλιώς τρεχάτε να αγοράσουμε πριν μας τα φάει η κρίση) αλλά παίρνουμε και το φτηνό πάνω τέρμα στις κερκίδες γιατί αντί για τα 30 ευρώ επιπλέον που έπρεπε να βγάλουμε από την τσέπη μας βγάλαμε κάτι καβούρια και μετά τα ξαναβάλαμε.
2) Φροντίζουν από τη δουλειά να μας γαμήσουν την ψυχολογία αρχίζοντας ακριβώς πριν μια βδομάδα από τη συναυλία και συνεχίζοντας ακάθεκτοι, ώστε τη μέρα της συναυλίας να φύγουμε από τη δουλειά με καμία όρεξη για τίποτα.
3) Έχουμε ξεχάσει να καθαρίσουμε τα βουλωμένα από τις βουτιές αυτιά μας.
4) Τη μπύρα την αγοράζουμε στο γήπεδο όπου έχει και μεγάλη ποικιλία: Χάινεκεν ποτήρι και ποτήρι Χάινεκεν! Πάλι καλά που δεν είχε και μπύρα Κοσμοτέ.

Σερβίρουμε το πιάτο κρύο μετά από δύο στην καλύτερη αδιάφορα σαπόρτ συγκροτήματα.
Βέβαια για να είμαστε και δίκαιοι το support συγκρότημα είναι σαν τον γκόμενο του υπερμοντέλου.
Όσο ωραίος και να είναι, μόλις κάποιος τον δει δίπλα στη θεογκόμενα θα πει: κοίτα ρε τέτοια μουνάρα και είναι με το μαλάκα!
Ε κάπως έτσι...

Συμβουλές για να περάσει η ώρα όταν παίζει ένα support συγκρότημα:

1) Βγάζουμε τον εαυτό μας φωτογραφίες αλά φέισμπουκ.
2) Πίνουμε μπύρες και τρώμε σποράκια ασταμάτητα λες και ήρθαμε να δούμε το ΠΑΟ - ΠΑΣ Γιάννινα.
3) Φέρνουμε βόλτες όλες τις θύρες ψάχνοντας τη θέση μας που αναγράφει το εισιτήριο σηκώνοντας όλο τον κόσμο που έχει έρθει νωρίτερα.
4) Σκάμε κανα μπαφάκι και οι ΑΑΑΚ μας φαίνονται RATM (Rage Against ντε!) (Τι τι ρεϊτζ εγκένστ μωρεεεέ? The Machine ρε άμπαλοι!)
5) Παίρνουμε ένα άδειο πλαστικό μπουκαλάκι και παίζουμε ποδόσφαιρο (σε γήπεδο είμαστε έτσι κι αλλιώς) προσπαθώντας να θυμηθούμε τις ένδοξες στιγμές που είχαμε βγει πρώτοι σκόρερ στο πρωτάθλημα της 5ης δημοτικού.
6) Σαλιαρίζουμε με το άισθημα προκαλώντας τη ζήλια μπακουροπαρέων από 14χρονα με σπυράκια.
7) Φωνάζουμε "μπράβο ρε" όσο πιο δυνατά μπορούμε σε άκυρες φάσεις για να τρομάξουμε τη μάνα με τα δυό παιδάκια που κάθεται δίπλα μας.
8) Μιλάμε όλη την ώρα λες και έχουμε πάει για καφέ (μα χαμηλώστε επιτέλους αυτή τη μουσική δεν ακουγόμαστε!)
9) Παρατηρούμε τι κάνουν οι άλλοι και το γράφουμε στο βλογ μας.

Βρείτε τι έκανε το καλό παιδί αλλά και κερδίστε ένα εισιτήριο για τη συναυλιά των RHCP (ReHydrated Carbon Phosphorus)!

Πάμε τώρα στο μεγάλο όνομα.

Τους είδα πραγματικά?
Χμ....
Ο Αντώνης ο Κιέδης ήταν πίσω από ένα μεγάλο ηχείο. Τον έιδα στο βίντεο γουόλ. Τον είχα δει και στο MTV. Εκεί ήταν νεότερος.
Ο Flea ήταν αυτό που περίμενα. Ένας αεικίνητος ψύλλος (από κει που καθόμουνα).
Ο Chad Smith ήταν ο power ranger (ο κόκκινος).
Ο κιθαρίστας...δεν ήταν ο Frusciante.
Τουλάχιστον τους άκουσα.
Κι αν οι ειδικοί στα συστήματα ηχοληψίας έχουν ενστάσεις εμείς οι άμπαλοι και ανατριχιάσαμε και χορέψαμε και ξέραμε να τραγουδήσουμε και κανένα στίχο και όλα καλά!
Το συγκρότημα για μένα έπαιξε καλά, έδειξε ότι έπαιξε γιατί ήθελε και δε βγήκε να ξεπετάξει 15 τραγούδια και να φύγει χωρίς πολλά πολλά. Και τα τζαμαρίσματά τους τα είχανε και τα λογύδριά τους και τα ενκόρ τους και τα όλα τους και στο τέλος φύγαμε και γρήγορα και εύκολα και βάλαμε άλλο ένα τικ στον κατάλογο με τις εκπληρώσεις των εφηβικών μας απωθημένων.

Δε μπορώ να ξεπεράσω τις διακοπές και κάθε βράδυ μπαίνω στη μηχανή του χρόνου αλλά με πετάνε έξω και μου φωνάζουνε του χρόνου! (εναλλακτικός τίτλος: Σκέφτομαι και γράφω: περιγράψτε τις διακοπές σας σε 4000 λέξεις)