Όταν ζεις κάπου που χιονίζει μια φορά το χρόνο (και αν...) και το στρώνει μια φορά τα 4-5 χρόνια τότε το χιόνι είναι σημαντικό.
Μια μέρα με χιόνι εκ των πραγμάτων θα είναι μια καλή μέρα. Από κει βγήκε και η έκφραση "να δούμε μια άσπρη μέρα".
Δε μπορώ να ξεχάσω το χιόνι του 1988 που είχαμε βγει στο προαύλιο του δημοτικού, το μαζεύαμε από κάτω και το τρώγαμε.
Δε μπορώ να ξεχάσω το χιόνι του 1992 που έπεσε Σάββατο και Κυριακή είχε λιώσει, οπότε τη Δευτέρα πήγαμε κανονικά σχολείο. Ίσως από εκεί να μου έχει μείνει το ψυχολογικό με τις Δευτέρες...
Μετά δε θυμάμαι να χιονίζει σοβαρά στην Αθήνα για τα επόμενα 10 χρόνια.
Το 2002 μας αποζημίωσε με το παραπάνω όμως. Σχεδόν μισό μέτρο χιόνι, πεύκο πεσμένο στην κεντρική λεωφόρο, χιονοπόλεμος με τα άλλα τα ρεμάλια στους δρόμους και μετά 4ωρος καφές και τάβλι με θέα το απέραντο άσπρο, γλίστρες από τον πάγο, γέλιο, γέλιο γέλιο.
Μετά ήταν το 2004. Ίσως επειδή το 2002 ήταν τόσο κοντά και το χιόνι λιγότερο, ίσως επειδή κάποια ρεμάλια είχαν φύγει από την Αθήνα, η όλα φάση ήταν σαν να γυρίζουμε ταινία "Η χιονοθύελλα του 2002 Νο2". Και φυσικά πάντα το Νο1 είναι καλύτερο από το Νο2 στις ταινίες (εκτός από το Terminator!)
Τελευταία φορά το 2008. Η μόνη μου χαρά ήταν που δεν πήγα δυο μέρες στη δουλειά. Θυμάμαι να βολτάρω μόνος στο δρόμο, όλοι όσοι παίζουν χιονοπόλεμο να είναι μικρότεροί μου και άγνωστες φάτσες και τελικά να γυρίζω σπίτι να πιω ένα καφέ κοιτώντας μόνος μου το χιόνι.
Θυμάμαι και στην Αγγλία όταν είχε χιονίσει. Θυμάμαι τη φίλη μου από τη Βενεζουέλα να βγαίνει στη μέση του δρόμου και να κάνει σαν παιδάκι από τη χαρά της. Να ανοίγει το στόμα για να φάει χιόνι. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή της που έβλεπε να χιονίζει.
Αν το στρώσει θέλω να είσαι εδώ.
Μια μέρα με χιόνι εκ των πραγμάτων θα είναι μια καλή μέρα. Από κει βγήκε και η έκφραση "να δούμε μια άσπρη μέρα".
Δε μπορώ να ξεχάσω το χιόνι του 1988 που είχαμε βγει στο προαύλιο του δημοτικού, το μαζεύαμε από κάτω και το τρώγαμε.
Δε μπορώ να ξεχάσω το χιόνι του 1992 που έπεσε Σάββατο και Κυριακή είχε λιώσει, οπότε τη Δευτέρα πήγαμε κανονικά σχολείο. Ίσως από εκεί να μου έχει μείνει το ψυχολογικό με τις Δευτέρες...
Μετά δε θυμάμαι να χιονίζει σοβαρά στην Αθήνα για τα επόμενα 10 χρόνια.
Το 2002 μας αποζημίωσε με το παραπάνω όμως. Σχεδόν μισό μέτρο χιόνι, πεύκο πεσμένο στην κεντρική λεωφόρο, χιονοπόλεμος με τα άλλα τα ρεμάλια στους δρόμους και μετά 4ωρος καφές και τάβλι με θέα το απέραντο άσπρο, γλίστρες από τον πάγο, γέλιο, γέλιο γέλιο.
Μετά ήταν το 2004. Ίσως επειδή το 2002 ήταν τόσο κοντά και το χιόνι λιγότερο, ίσως επειδή κάποια ρεμάλια είχαν φύγει από την Αθήνα, η όλα φάση ήταν σαν να γυρίζουμε ταινία "Η χιονοθύελλα του 2002 Νο2". Και φυσικά πάντα το Νο1 είναι καλύτερο από το Νο2 στις ταινίες (εκτός από το Terminator!)
Τελευταία φορά το 2008. Η μόνη μου χαρά ήταν που δεν πήγα δυο μέρες στη δουλειά. Θυμάμαι να βολτάρω μόνος στο δρόμο, όλοι όσοι παίζουν χιονοπόλεμο να είναι μικρότεροί μου και άγνωστες φάτσες και τελικά να γυρίζω σπίτι να πιω ένα καφέ κοιτώντας μόνος μου το χιόνι.
Θυμάμαι και στην Αγγλία όταν είχε χιονίσει. Θυμάμαι τη φίλη μου από τη Βενεζουέλα να βγαίνει στη μέση του δρόμου και να κάνει σαν παιδάκι από τη χαρά της. Να ανοίγει το στόμα για να φάει χιόνι. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή της που έβλεπε να χιονίζει.
Αν το στρώσει θέλω να είσαι εδώ.
