Απολογισμοί (χωρίς κορεσμένους υδρογονάνθρακες)

-...και πως πας εσύ ρε?
-Τίποτα, μαλακίες...δουλειά και αναμονή να φύγει κι αυτή η χρονιά.
-Πω πω ναι 3 μέρες μείνανε..πρέπει να κάνουμε και απολογισμό της χρονιάς.
-Ε τι απολογισμό να κάνουμε ρε, καλά περάσαμε.
-Ναι δίκιο έχεις καλή χρονιά ήτανε.
-Λοιπόν την κάνω πάω για ύπνο. Καληνύχτα.
-Καληνύχτα bro τα λέμε ρε!

Κλείσιμο skype. 

Το καλοριφέρ είναι κλειστό. Δεν έχει πετρέλαιο γιατί οι περισσότεροι δεν πληρώνουν τα κοινόχρηστα στην πολυκατοικία.
Το πετρέλαιο είναι υδρογονάνθρακας.
 Άνοιγμα ου! τουμπ.



Συνειρμικό κομμάτι, δεν ξέρω αν ήθελα να το ακούσω εκείνη τη στιγμή.
Δεν είναι και βολικό να παίζεις bubble witch saga στο facebook φορώντας μπουφάν.
Γενικά δεν είναι βολικό να φοράς μπουφάν στο σπίτι σου.
Άσε που οι στίχοι δε με αφήνουν να συγκεντρωθώ στο παιχνίδι.
Και κάπου εκεί που λένε "είναι στιγμές που τρελαίνομαι γιαγιά", τρελαίνομαι που χάνω, κλείνω το κουμπίτερ και πάω για ύπνο.
Πέρασα αρκετές πίστες αυτή τη χρονιά λέω από μέσα μου. 

Αί(ρ)γαγρος

Μη βροντοχτυπάς τις μπάλες*

η δουλειά κάνει τους άντρες

το γιαπί το πηλοφόρι το PV**...

*του Bubble witch saga (καμμένο παιχνιδάκι στο facebook αλά puzzle bubble)
**φωτοβολταϊκό πάνελ

2100 φωτοβολταϊκά x 20 κιλά το ένα / 4 άτομα = 10,5 τόνοι βάρος σε 5 μέρες...

Ωρέ κόφ' την, Μπλένταρ***, κόφ' την,Μπλέ-,
κόφ' την, Μπλένταρ την ελιά,
ωρέ κόφ' την, Μπλένταρ την ελιά
να μάσουμε είκοσι σακιά.

***Τσακάλι ο Μπλες ανβαίν' στην ελιά κοβ' την κλάρα...

Εγώ που έχω βγάλει το σχολείο
και έχω μάθει γράμματα πολλά
δεν ήξερα πως αν δε βάλεις γάντια
τα χέρια σου θα γίνουνε σκατά!

Ακούσιο πείραμα σε εξέλιξη

Μερικές δηλώσεις που αποσπάσαμε από το καλό παιδί αλλά κατά τη διάρκεια του ημιχρόνου:

Όταν έλεγα πρόσεχε τι εύχεσαι έβγαζα τον εαυτό μου απέξω...
Ύβρις νο1: Σύγκρινα την (ψυχολογική) καταπόνηση για τη σχεδίαση ενός έργου με την (σωματική) καταπόνηση για την κατασκευή του.
Ύβρις νο2: Όταν με σταματούσε το κόκκινο φανάρι στο γυρισμό για το σπίτι ευχόμουν παράλληλα σύμπαντα και ζωές σε επαρχίες χωρίς φανάρια.

Κατά τα άλλα δεν απογοητευόμαστε, κοιτάμε το κάθε ματς ξεχωριστά και στο τέλος θα κάνουμε ταμείο, τους σεβόμαστε αλλά δεν τους φοβόμαστε, η μπάλα είναι στρογγυλή, το φωτοβολταϊκό παραλληλόγραμμο και η ελιά οβάλ, κάθε ματς είναι και μια καινούργια εμπειρία/ μια ευκαιρία να δέσει η ομάδα/ η σάλτσα / το γλυκό.

Θα επανέλθουμε με εκτενές ρεπορτάζ μετά το πέρας του πειράματος.

Αποφθέγματα (εργένικης) κουζίνας

1. Ψυγείο χωρίς υλικά για τοστ είναι σαν μπλογκ χωρίς ποστ.

Τοστ: Το μυστικό της πετυχημένης διατροφής με μια αχανή γκάμα γεύσεων και ποικιλίας με βάση τρία απλά υλικά.

2. Για να σφίξει του αυγού ο κρόκος είναι δυο τσιγάρα δρόμος.

Στριφτά. Δοκιμασμένο. Περιλαμβάνεται και ο χρόνος που χρειάζεται να βράσει το νερό.

3. Άμα στο ντουλάπι δε βρεις μακαρόνια κάνε τοστ.

Λυπάμαι μόνο για τα λίτρα βραστού νερού που έχω πετάξει τις φορές που ανακάλυπτα πως για τη φοβερή μακαρονάδα που είχα στο μυαλό μου, μου έλειπε ένα συστατικό. Τα μακαρόνια.

4. Στο ημίχρονο του αγώνα έτοιμα τα μακαρόνια και άμα θες να κάνεις σάλτσα κόψε κρεμμύδι και ντομάτα.

Ωμά φυσικά δεν προλαβαίνουμε να δένουμε σάλτσες τώρα, αρχίζει το ματς λέμε. (Γκουρμέ-συμβουλή: βάλε και πιπέρι-ρίγανη και απογειώνεται η γεύση - λέμε τώρα...)

5. Για να ψήσεις τη μπριζόλα κέρασέ τη ένα νερό αλλιώς το ολοκαύτωμα είναι σχεδόν σίγουρο.

Και ο φούρνος δεν καθαρίζει με τίποτα. Όχι ότι με αφορά και πολύ βέβαια. Ένας σεφ δεν καθαρίζει ποτέ το φούρνο του!

6. Αν κάτι πέσει στο πάτωμα ωμό φάτο μόνο ψημένο ή βραστό.

Βέβαια ισχύει πάντα και ο νόμος των δύο δευτερολέπτων: Αν προλάβεις και σηκώσεις αυτό που έπεσε στο πάτωμα σε λιγότερο από δύο δευτερόλεπτα τότε δεν είναι βρώμικο.

7. Η ποσότητα των τροφίμων που χαλάνε είναι αντιστρόφως ανάλογη του αριθμού των φορών που βγαίνεις για βράδυ.

-Έλα ρε τι κάνεις?
-Εδώ αράζω... λέω να μαγειρέψω και κάτι...
-Πάμε για καμιά μπύρα? Τώρα όμως. Και τρώμε κανα σουβλάκι έξω.
-Έγινε ντύνομαι κι έρχομαι!

8. Όταν ο ντελιβεράς σε ξέρει με το μικρό σου όνομα είναι ώρα να σταματήσεις να παραγγέλνεις απέξω.

Η κατάσταση αυτή είναι το όριο μετά το οποίο παύει να ισχύει το απόφθεγμα: όταν όλα έχουν αποτύχει πάρε να φας απέξω.

9. Ο συνδυασμός μπύρας, μουστάρδας και σπιτικής μαρμελάδας δεν μπορεί να αποτελέσει ικανοποιητικό γεύμα.

Ώρα για ψώνια. Να μην ξεχάσω να πάρω μπύρες!

10. (Εδώ θα γράψω το καλύτερο δικό σας απόφθεγμα) 

Για να σας δω...

Εν ημερωτικά σε μινάρια

Η αναδουλειά οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην άυξηση των ενημερωτικών σεμιναρίων (=διαφήμιση των προϊόντων μιας εταιρείας). Κάτι σαν επιδείξεις τάπερ δηλαδή αλλά στο πιο επιστημονικό.

Και γιατί να πας σε ένα σεμινάριο (εκτός από το ότι σε αναγκάζουν από τη δουλειά) ?

1) Για το τσάμπα φαγητό. 

Ακόμα και οι πιο τσιφούτικη - στο χείλος του γκρεμού εταιρεία θα έχει το λιγότερο ένα μπουφέ με ωραία κουλουράκια και μπισκοτάκια. Αν το σεμινάριο είναι και ολοήμερο τότε θα πάιζει και φαγητό αξιοπρεπές (στη χειρότερη περίπτωση σαντουιτσάκια, στην καλύτερη κεμπάπ,σουβλάκια και πατάτες).

2) Για τις χάντρες και τα καθρεφτάκια.

Όπως ο Κολόμβος πίστευε πως με τέτοια κόλπα θα πείσει τους ιθαγενείς να του στρώσουν κόκκινο χαλί έτσι και οι εταιρείες πιστεύουν πως με ένα μπλοκ, ένα στυλό και ένα ντοσιέ θα σε πείσουν να αγοράσεις. Εκτός κι αν θεωρούν τσάμπα διαφήμιση το να πηγαίνεις στο σουπερμάρκετ με λίστα για ψώνια που έχει πάνω το λογότυπο εταιρείας πυκνωτών.
Σε κάποιες περιπτώσεις βέβαια τσιμπάς κανένα τσάμπα στικάκι usb, τίποτα κασετίνες, ακόμα και βιβλιαράκι με παραμύθια!

3) Γιατί έχεις την κρυφή ελπίδα πως θα σου λυθεί η απορία για ένα πολύ συγκεκριμένο θέμα.
Το οποίο βέβαια στο 99% των περιπτώσεων είναι άσχετο με το σεμινάριο, γιατί ο τίτλος του ήταν παραπλανητικός και όταν ρωτάς τον ομιλητή γι αυτό σου λέει: αυτό το θέμα το αναλύουμε στο τάδε σεμινάριο (που συνήθως γίνεται κάθε εξάμηνο και το τελευταίο έγινε την προηγούμενη εβδομάδα).

4) Για να γνωρίσεις κανέναν άνθρωπο και να κάνεις κάποια πιθανή συνεργασία.
Βέβαια. Όποιος πάει μόνος του συνήθως κατασκηνώνει πάνω από το μπουφέ στα διαλείμματα. Οι υπόλοιποι που είναι ήδη γνωστοί κάνουν πηγαδάκια μεταξύ τους και μιλάνε για όλα τα άσχετα εκτός από το θέμα του σεμιναρίου.

Η συνηθισμένη πορεία του σεμιναρίου.

-Εισαγωγή στο θέμα (= εκθειάζουμε την εταιρεία μας και την παγκόσμια κυριαρχία της στον τομέα)
-Θεωρία (=αρχίζουμε από γνώσεις δευτέρας γυμνασίου και ξαφνικά μπαίνουμε στο υπέρεξειδικευμένο θέμα που στην καλύτερη σου θυμίζει κάτι από ένα μάθημα που πέρασες με την τρίτη φορά στη σχολή επειδή τις προηγούμενες δύο δεν είχες καταφέρει να αντιγράψεις)
-Διάλειμμα(=βουρ στο μπουφέ)
-Προώθηση των τάπερ προϊόντων της εταιρείας. (που φυσικά βασίζονται σε παγκόσμια πατέντα, έχουν πάντα πλεονέκτημα σε σχέση με τους "ανταγωνιστές" και αν έχουν και κανένα μειονέκτημα το κάνουμε γαργάρα και αν κάποιος ενοχλητικός μας ρωτήσει γι αυτό το ρίχνουμε στην πλάκα με απαντήσεις του στυλ "ε τίποτα δεν είναι τέλειο /  μην τα θέλουμε και όλα δικά μας" κλπ...)
-Ερωτήσεις-απορίες: Εδώ είναι και το χειρότερο μέρος μιας και πάντοτε ΜΑ ΠΑΝΤΟΤΕ θα υπάρχει ένας ενοχλητικός (που δεν έχει ζωή/ παίρνει αναβολικά ή πολυβιταμίνες/ προσπαθεί να καθυστερήσει τον πηγαιμό στο σπίτι και την καταπιεστική γυναίκα του όσο μπορεί) ο οποίος θα αρχίσει να ρωτάει πράγματα και λεπτομέρειες ανούσιες που ούτε ο ομίλητης δεν ξέρει να απαντήσει.
Το αποτέλεσμα: μια ολόκληρη αίθουσα να χασμουριέται/ να τον στραβοκοιτάει / να έχει χαρμανιάσει και να βλέπει την προοπτική για τσιγάρο να μετατίθεται κανα μισάωρο/ να παίζει με τα κινητά της και τον κατάκοπο και ταλαίπωρο ομιλητή να προσπαθέι να θυμηθεί, να ανατρέχει σε φυλλάδια με τεχνικές προδιαγραφές και να του υπόσχεται email με απαντήσεις για να τον ξεφορτωθέι και αυτόν και εμάς και να πάει στο σπιτάκι του να μη μιλάει σε κανένα γιατί έχει μιλήσει τόσο πολύ για το τίποτα που έχει πια αηδιάσει.

Η επόμενη μέρα: ξυπνάς το επόμενο πρωί και όλα είναι σαν ένα μπερδεμένο όνειρο από αυτά που θες να θυμηθείς αλλά όσο περνάει η ώρα τα ξεχνάς μέχρι που σβήνουν τελείως και τελικά σου μένει μόνο ένα βαρύ στομάχι. Θα πρέπει να σε βάρυνε εκείνο το τελευταίο σαντουιτσάκι που καταβρόχθισες από λαιμαργία, αμηχανία ή και τα δύο στο τελευταίο διάλειμμα.

Καλά παιδιά αλλά...

Πριν αρχίσω το ποστ θα ήθελα να ευχαριστήσω την ελληνική πρεσβεία στο Λονδίνο.

Διάλογος αδερφού με υπάλληλο πρεσβείας (όπως μου μεταφέρθηκε):
Α: Ναι γεια σας θα ήθελα να κλείσω ένα ραντεβού για να ανανεώσω το διαβατήριό μου.
Υ: Βεβαίως. Έχουμε κενό τον Απρίλιο σας βολεύει?
Α: Τον Απρίλη? Δε γίνεται νωρίτερα? Το διαβατήριό μου λήγει το Δεκέμβρη και δεν έχω τη νέα ταυτότητα!
Υ: ΚΑΙ ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΚΑΝΩ ΕΓΩ ΚΥΡΙΕ ΜΟΥ? ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΕΔΩ ΠΕΡΑ ΤΙ ΝΑ ΠΡΩΤΟΠΡΟΛΑΒΩ?

Κάπως έτσι ο αδερφός μου που είναι κι αυτός καλό παιδί αλλά...δε θέλει να ταλαιπωρεί τον κόσμο αποφάσισε να κάνει ένα ταξίδι αστραπή στην Ελλάδα.

Κάθε φορά που έρχεται ο ξενιτεμένος στα μέρη μας ακολουθείται ένα άτυπο πρωτόκολλο.

1. Ο πρώτος καφές.

Πάντα στην καφετέρια της γειτονιάς. Ότι ειπωθεί σε αυτό τον καφέ από εμπειρίες εξωτερικού και (κυρίως) ανέκδοτα θα επαναληφθεί με μαθηματική ακρίβεια όσες φορές βγει με κάποιον καινούργιο άνθρωπο. Το κακό είναι ότι τις πιο πολλές φορές είμαι κι εγώ μαζί οπότε όταν ακούς για 10η φορά τι λέει ένας γυναικολόγος σε έναν άλλο όταν τον παίρνει τηλέφωνο για να βγούνε δεν είναι πια και τόσο αστείο. Πάμε έξω να δούμε κανα πρόσωπο? (δίνω τη συνέχεια του ανεκδότου με κίνδυνο της ψυχικής μου υγείας αλλά σεβόμενος απόλυτα την ανεκδεοντολογία που επιβάλλει όταν αρχίζεις ένα ανέκδοτο να το λες ολόκληρο και να μην αρχίζεις σπαστικά του στυλ "όχι άστο δεν το λέω είναι βλακεία/  ντρέπομαι/ το ξέχασα")

2. Τα δώρα/παραγγελιές

α) Αυτοσχέδια σακούλα κίντερ έκπληξη με 10 μεταχειρισμένα cd στην τιμή της μιας λίρας. Και εδώ μπαίνει το ερώτημα: Υπάρχει cd που θα τσιγγουνευόσασταν να δώσετε 10 σεντ για να το αποκτήσετε?
Εγώ όχι!

β) Batchelor's super noodles! Και μόνο από το όνομα καταλαβαίνεις την παρακμή...Όπως φαίνεται δεν τα εκτιμάνε και τόσο πολύ οι άγγλοι μιας και η εταιρεία αποφάσισε να τα μετατρέψει σε noodles-λαχείο μπας και τα αγοράσει κανένας πεινασμένος. 100000 πακέτα λέει έχουν μέσα χαρτονομίσματα των 5, 10 και 20 λιρών! Ίσως θα έπρεπε να τα εισάγουμε και στην ελλάδα τώρα με την κρίση. Ή μήπως έχουν απαγορευτεί εδώ από το υγειονομικό?

γ) (Photo not available due to monday night boredom. We apologise for the inconvenience)
Shortbread cookies. Ή αλλιώς μπισκότα βουτύρου. ή αλλιώς 100 θερμίδες σε δυο μπουκιές. Κόλαση απλά!

3. Τα ξίδια.

Παραλήρημα και μπαράζ ξενυχτιού. Φαγιά, τσίπουρα, μπύρες σε μπαρ, κρασιά σε ταβέρνες και πάλι απ την αρχή μέχρι να ξυπνήσεις στις 2 το μεσημέρι με ξυπνητήρι για να πατε για φαγητό στη μάνα που σας μαγείρεψε μπιφτέκια.
-Μάνα μη βάλεις πολλά μπιφτέκια. Έχω σιχαθεί το κρέας αυτές τις μέρες.
-Μην ανησυχείς σου έχω φτιάξει πίτα να πάρεις για αύριο.
-Τι πίτα?
-Κιμαδόπιτα!

Στο τσιπουράδικο:
(μετά την 5η οδοντογλυφίδα που του ζητάει ένας φίλος)
Τι έγινε ρε έφερες τον κάστορα από το σπίτι και τον ταϊζεις κρυφά?

4. Η προετοιμασία της βαλίτσας.

Ή αλλιώς το άλυτο πρόβλημα.
Αν έχεις 3 λίτρα τσίπουρο, 2 κιλά χυλοπίτες, 3 κιλά φακές και 2 κιλά πίτες και μπορείς να πάρεις μαζί σου μόνο 5 κιλά τι αφήνεις πίσω?

5. Ο αποχαιρετιστήριος καφές στο αεροδρόμιο.

Εκεί που το ρίχνουμε στο αστείο. Που κοροϊδεύουμε τη μάνα μας που έχει γράψει το μειλ του σε χαρτάκι και το έχει κολλήσει δίπλα στην οθόνη του υπολογιστή. Που μας λέει ότι προτιμούσε τον Jimi Hendrix από το Mick Jagger γιατί ο πρώτος ήταν λέει καλός αλήτης ενώ ο δεύτερος κακός αλήτης!
Που με πρήζει κάθε φορά να περιμένουμε να περάσει το παιδί τον έλεγχο τον διαβατηρίων και να τον δούμε να χάνεται στο βάθος πριν φύγουμε για το σπίτι. Και στο τέλος γυρνάω σπίτι κομμάτια και δε μπορώ να κοιμηθώ.

Η χαμένη ώρα

Τσατ με τον αδερφό ακούγοντας ιντερνετικό ραδιόφωνο:
(το μεταφέρω και στα ελληνικά για να μην ταλαιπωρώ τα μάτια σας)
ΚPA: Αυτός που μιλάει είναι θεός!!!!
S: Ο ...?
KPA: Όχι στο τσατ του σταθμού ρε στον αέρα!
S: Πότε μίλησε?
KPA: Τώρα μόλις είπε για τις γιαγιάδες που πάνε δεξιά αριστερά στο πεζοδρόμιο και δε μπορείς να τις προσπεράσεις με τίποτα. Καλά πόσο lag έχεις ρε?
S: δεν το άκουσα αυτό ...
KPA: jet lag έχεις
S: χαχαχαχαχ
KPA: Καλά τι βάζει τώρα νανουρίσματα για να κοιμηθούμε?
S: Με Δάντη κοιμάσαι εσύ?
KPA:!! Καλά τι σταθμό ακούς?
S: Τώρα παίζει Βίσση
KPA: Βίσση?? Τι ακούω εγώ ρε μαλάκα? Κάτι τζαζ παίζει...
S: Χαχαχαχαχα μαλάκα την παλεύεις?
KPA: Πες τώρα τι παίζει!
S: Καρβέλα Βίσση. Και τραγουδάει και από πάνω
KPA: Μαλάκα είναι δυνατόν να έχω τόσο lag? Κάτι τζαζ ακούω εγώ...spaceship lag έχω. Ρε με κοροϊδεύεις?
S: Τώρα τελειώνει το τραγούδι Βίσση.
KPA: Ποια Βίσση? Εκτός κι αν έχει διασκευάσει το see you later alligator.
S: Τώρα παίζει στρουμφάκια
KPA: χαχαχα καλά είσαι τουλάχιστον φαιδρός!
S: Τώρα μας καληνύχτισε. Τελείωσε η εκπομπή.
ΚPA: Τώρα είπε θα παίξει άλλη μια ώρα...

(Δεν είμαι καλά)

ΔΑΔ

Χάλασε το ψυγείο. Του αυτοκινήτου. Όχι του δικού μου. Θα ήταν αδιάφορο αν δεν είχαν χαλάσει το ηλεκτρονικό κλειδί, ο πολλαπλασιαστής και ένα λάστιχο μέσα σε τρεις εβδομάδες.
Πριν από 10 χρόνια δε θα δοκίμαζα καν να ανοίξω το μπουκάλι του αντιψυκτικού σου.  Γιατί?
Καπνίζω.
Πόσα λεφτά χαλάς τη βδομάδα για τσιγάρα?
Ενάμισι χιλιάρικο.
Μπορείς να καπνίζεις αν θες αλλά δε θα σου πληρώνω εγώ τα τσιγάρα. Θα σου δίνω ενάμισι χιλιάρικο λιγότερο χαρτζιλίκι από δω και πέρα.
Αυτό είναι το σταυροκατσάβιδο?
Το σταυροκατσάβιδο σου είπα γαμώ την Π$#%για μου! Είναι αυτό σταυροκατσάβιδο??
Τώρα το ανοίγω και λες ευχαριστώ.
Καλά πόσες ώρες έψαχνες εκείνη την τσάντα που ήθελα στην 4η δημοτικού?
Ωραία μπλούζα...ευχαριστώ (ούτε τσάμπα δε θα την έπαιρνα ρε γαμώτο αλλά δεν την αλλάζω...χέστο..)
Θυμάσαι σκάκι? Να σε παίξω μια παρτίδα?
Στο τάβλι πάντως θα σε είχα άνετα 7-0 γιατί είσαι κλασσικός γκαντέμης.
Την πατήσαμε!
Τον αντίθεό μου!
και μπακγράουντ να παίζει η κασέτα με τα στρουμφάκια...
καλό παιδί αλλά...το καλό παιδί αλλά κάτω απ το καλό παιδί αλλά θα πέσει.
Αλλά άλλα τα αλλά σου και άλλα τα αλλά μου. Άλα μου!
Και το χειρότερο: δεν ήξερα τι δώρο να σου πάρω και έτσι δεν πήρα τίποτα. (δις)
Και για το τέλος άκυρες αναμνήσεις.
Ftaiei pou den xereis agglika...
Επιτέλους κλείστε αυτό το θόρυβο!

Χ - Φίλες

Μπορεί να φταίει η μέρα που ήταν κουραστική.
Μπορεί να φταίει το κακό τάιμινγκκκ στο φαγητό. Μόλις τελείωσα το βραδινό μου (σπανακόπιτα και τοστ) χτυπάει το κινητό.
-Ναι?
-Έλα ρε θα ρθεις να δούμε ματσάκι? Μη φας έχω παραγγείλει πικάντικη πίτσα γίγας!
Μπορεί να φταίει το φορητό καλοριφέρ που είχα βάλει στα μούτρα μου μέσα μπας και γλιτώσω τα κρυοπαγήματα στον ύπνο μου.

Είδα ένα όνειρο. Είχαμε βγει λέει μεγάλη παρέα και μιλούσαμε αλλά μιλούσαν όλοι μαζί και είχε τόση φασαρία που οι λέξεις μπερδεύονταν και τελικά κατέληξα να ακούω μόνο παράσιτα.

Ξύπνησα ιδρωμένος και το ξέρω ότι ξύπνησα γιατί ένιωθα πως διψούσα (άτιμη πίτσα!) αλλά άκουγα ακόμα τα παράσιτα.
Ανακάθησα στο κρεβάτι. Έστησα αυτί. Παράσιτα.
Σηκώθηκα και περπάτησα προς τον ήχο ακολουθώντας το φως από λαμπάκια-μάτια κοιμισμένων ηλεκτρικών συσκευών.
Το ραδιοφωνάκι που έχω το σαλόνι ήταν ανοιχτό και έπαιζε παράσιτα....

Δεν ήταν ανοιχτό το ραδιόφωνο όταν γύρισα σπίτι. Είχα να ακούσω πάνω από μία εβδομάδα.
Δεν μπήκε κανείς στο σπίτι όσο κοιμόμουν.
Δεν υπνοβατώ.

Things are getting strange,
I'm starting to worry
This could be a case for Mulder and Scully...

Μεθεόρτιες σκέψεις

1. Την άλλη βδομάδα έχω κανονίσει να βγω με 25 περίπου άτομα να τα πούμε γιατί χαθήκαμε.
Αν βγω με 3 θα θεωρηθεί επιτυχία.

2. Το τηλεφωνικό θεώρημα του καρδιογραφήματος:
Για κάθε απογευματινή ώρα τα τηλέφωνα για ευχές αυξάνονται εκθετικά μεταξύ παρά 10 και και 10 και κατόπιν τείνουν στο μηδέν από τις και 10 ως τις επόμενες παρά 10. Η γραφική παράστασή τους με το χρόνο θυμίζει καρδιογράφημα.

3. Οι τρεις καλύτερες δικαιολογίες για όσους με πήραν σήμερα αντί για χτες:
- Ήθελα να σε πάρω χτες το απόγευμα αλλά μετά έμπλεξα (σαν τον παπά στα βάτα?) και πήγε αργά...
- Είχανε μπλοκάρει τα δίκτυα χτες δεν έπιανα γραμμή με τίποτα! (Μόνο αν με λέγαν Γιάννη θα το πίστευα αυτό)
- Έλα ρε σε ξέχασα τελείως χτες! (και είδα σήμερα στο facebook ότι σου χουν στείλει 500 άτομα χρόνια πολλά)

4. Γιαγιά σε παράκουσα!
Τσάμπα πήγανε τόσες προειδοποιήσεις: Άμα σου δώσουνε καμιά καραμέλα εκεί στα μπαρ που πας να μην τη φας.
Βέβαια δεν έφαγα καραμέλα αλλά τρουφάκι. Ε γιόρταζε η κοπέλα μην την προσβάλλουμε!

5. Συχνά λάθη σε ευχετήρια τηλεφωνήματα:
-Χρόνια πολλά ρε!
-Επίσης!
(Σωστή απάντηση μόνο αν σε παίρνει συνονόματος ή αν σε λένε Βασίλη/Χρήστο/Τάσο/Μαρία οπότε σώζεται η φάση γιατί είναι μέρες ευχων γενικώς!)

-Άντε γεια ρε θα τα πούμε
-Ευχαριστώ! Γεια!
(Εδώ έχεις βάλει αυτόματο πιλότο και λες ευχαριστώ με τη λογική ότι ο άλλος σου λέει στο τέλος του τηλεφωνήματος "Χρόνια πολλά και πάλι")

-Και τι θα κάνεις σήμερα για να το γιορτάσεις?
-(εδώ ότι και να απαντήσεις ίσως αποδειχτεί λάθος!!!)

Γκάλοπ: Προεόρτιο άγχος

Στο σχολείο παρακαλούσα να πέσει η γιορτή μου Σαββατοκύριακο για να μην αναγκαστώ να πάω γλυκά στην τάξη. Αισθανόμουν πραγματικά γελοίος να πηγαίνω σχολείο κρατώντας την τσάντα με τα γλυκά στο χέρι.
Στη σχολή περίμενα τη μέρα της γιορτής μου με άγχος. Τι θα κάνω? Πάρτυ στο σπίτι? Έξω? Σε πόσους να πω? Πού? Σφηνάκια μπουκάλι ή ποτά να κεράσω? Θα με πάρει η... ή να την πάρω εγώ από σήμερα να της πω ότι κερνάω και να έρθει?
Στα μεταφοιτητικά χρόνια είχα το άγχος αν θα με θυμηθούν οι ξενιτεμένοι. Θα με πάρει ο ...? Κι αν δε με πάρει είναι επειδή πάντα ήταν ξεχασιάρης ή απλά απομακρυνθήκαμε και ντρέπεται να με πάρει έστω και για χρόνια πολλά?
Τώρα έχω και τα τρία άγχη μαζί. Άντε τα δυόμιση...
Συμβαίνει και σε σας αυτό? Ή μόνο εγώ είμαι παρανοϊκός?

Διπλό τόστ: 7 πράγματα για μένα και δώρο 40 ευρώ το μήνα

Μπαίνω στα βλογς και βλέπω βραβεύσεις και προσκλήσεις. Πνευματάκι, Κούλα και Ναμναιρα σας ευχαριστώ. Ας παίξουμε λοιπόν:

7 πράγματα που δεν ξέρετε για μένα (και δυστυχώς θα τα μάθετε αν συνεχίσετε να διαβάζετε):

1. Το μόνο φαγητό που σιχαίνομαι είναι η φέτα. Όλα τα άλλα τα τρώω. Και ακρίδες τηγανιτές να μου έβαζες στο πιάτο θα τις δοκίμαζα. Ποτέ φέτα όμως...
2. Στο σχολέιο με φώναζαν τυραννόσαυρο, στη σχολή υπνολέοντα και στο στρατό σομπρέρο.
3. Ήμουν πολύ ανάποδο παιδί γενικώς. Μου άρεσε το ποδόσφαιρο, πήγαινα μπάσκετ, με έκανε χρυσό η μάνα μου να πάω ωδείο της έλεγα όχι και μετά προσπαθούσα να μάθω μόνος μου να παίζω την κιθάρα του αδερφού μου (αυτός της είχε πει ναι).
4. Στο γυμνάσιο ήμουν πρωταθλητής στο σκάκι (γιατί τα πιο πολλά παιδάκια ήταν άσχετα τελείως). Μετά το παράτησα για να γίνω ροκ σταρ (η κιθάρα του αδερφού μου φταίει). Τελικά κατέληξα μηχανικός (γι αυτό φταίει το μηχανογραφικό).
5. Όταν κάποιος ρωτάει "ποιός?" αυτόματα μου έρχεται να απαντήσω "αυτός! 1-0". Σκέφτομαι μήπως χρειάζομαι τη βοήθεια ειδικού για να ξεπεράσω αυτό το ηλίθιο παιχνιδάκι.
6. Διαβάζω το ίδιο βιβλίο 5 και 6 φορές αν μου αρέσει πολύ. Αστερίξ και Λούκυ Λουκ που τα έχω διαβάσει εκατοντάδες φορές το καθένα δε μετράνε γιατί θεωρούνται μίκυ μάο(υ).
7. Όταν ήμουν μικρός πέταγα πέτρες στις κότες του παππού γιατί κοτσυλούσαν την αυλή και δε μπορούσα να παίξω ποδόσφαιρο μετά.

Προσκαλώ στο παιχνίδι τα 15 πρώτα βλογς που φαίνονται στη δεξιά στήλη αυτή τη στιγμή που διαβάζετε.
Τα βραβεία πότε τα δίνουμε ρε παιδιά? Άλλο παιχνίδι ήταν αυτό ή το ίδιο? Τέλοσπάντων όλοι σας παίρνετε το βραβείο "Καλό παιδί αλλά..." γιατί όλοι καλοί είμαστε αλλά πάντα υπάρχει και ένα αλλά.
Να το χαίρεστε.

Πάμε τώρα στο ψητό. Τα 40 ευρώ το μήνα. Τόσα κέρδισα από τον ιδιοκτήτη με ένα ρεσιτάλ μιζέριας και κακομοιριάς που έδωσα. Κι αυτός έπαιξε δυνατά βέβαια δε λέω...

Έκτακτοι φόροι/χαράτσι ΔΕΗ - Μένω πια μόνος στο σπίτι  0-30
Μου έκοψαν το 30% της σύνταξης - Μου έκοψαν το 30% του μισθού 0-0
Έχω 2 παιδιά που σπουδάζουν επαρχία - Το αφεντικό δε μου πληρώνει τη βενζίνη 20-0
Ζω απ τα έτοιμα από ένα σπίτι που πούλησα στο χωριό - Μμμμ (άσε μας ρε ξεπεσμένε τσιφλικά μου κλαίγεσαι κιόλας...) 0-20
Δεν είμαι και άνθρωπος που πάει σε διασκεδάσεις - Καλά ούτε κι εγώ ειδικά τώρα... 0-0
Φοβάμαι ότι θα γίνουμε Βουλγαρία 200 ευρώ το μήνα θα παίρνουμε - Ε τότε θα πρέπει αναγκαστικά να πέσει το κόστος ζωής κάπως..(ας αρχίσουμε από τα νοίκια) δε θα χουμε να φάμε 0-10
Πω πωωω κουράστηκα από τη μιζέρια...
Καληνύχτα.

...για να γίνω Ηράκλειτος

Γη, αέρας, φωτιά, νερό

Αυτό είναι ο κόσμος. 

Όλα τα άλλα τα έφτιαξαν οι άνθρωποι.

Και καμιά φορά πρέπει να πηγαίνεις εκεί.

Για να θυμάσαι γιατί γεννήθηκες.

Όταν ξυπνάς και ξεχνάς να βάλεις τίτλο είναι ώρα

Όταν ο Αύγουστος που πέρασε ήταν σαν να υπήρξε σε άλλη ζωή
όταν γυρνάς απ τη δουλειά βράδυ για να ξαναφύγεις το πρωί
όταν στο μαγειρείο σου φέρνουν άλλο από αυτό που παράγγειλες φαϊ
όταν πας τρεις φορές να τρακάρεις σε μια μόνο διαδρομή
τότε είναι ώρα για....

Τραβάω την κουβέρτα επάνω μου σφιχτά
δεν κάνει κρύο ακόμα
Στο διπλανό μαξιλάρι ξύπνησα ξανά
από ύπνο ανήσυχο, πτώμα
Βαριέμαι να πλυθώ και δεν έχω δύναμη να ανοίξω το γάλα
Είναι ώρα για...
-Μην το πεις!
-Καλά. Έτσι κι αλλιώς θα ναι έυκολο να το καταλάβουν.
-Για να δούμε...

Επί λογές παρά αλλαγές συν περάσματα

-Αρχίζω από την αρχή.
-Για να σε δω...
-Η ζωή είναι ένας δρόμος και οι επιλογές στροφές.
-Και το αυτοκίνητο δεν έχει όπισθεν.
-Δεν έχει τίποτα. Σε κατήφορο πάει με σπασμένα φρένα, μόνο τιμόνι μπορείς να κουμαντάρεις.
-Για να στρίβεις. Να επιλέγεις.
-Έτσι. Και όταν στρίψεις αριστερά δεν ξέρεις τι μπορεί να υπήρχε τελικά δεξιά και το αντίστροφο.
-Άρα κάνοντας μια επιλογή δεν ξέρεις τι θα γινόταν αν ακολουθούσες την άλλη επιλογή.
-Σωστό.
-Λογικά λοιπόν ποτέ δεν μπορείς ξέρεις με σιγουριά αν έκανες το σωστό ή το καλύτερο.
-Λάθος. Μπορείς να το νιώθεις κι αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό.
-Εκεί είναι το μυστικό λες?
-Ναι ρε φαντάσου εγώ πέρυσι έπεσα από αεροπλάνο χωρίς αλεξίπτωτο και εκεί που έπεφτα αναποδογύρισε ο κόσμος και τώρα νιώθω ότι ανεβάινω συνέχεια!
-Καλά τι ναρκωτικά παίρνεις ρε?
-Ε ρωτας πώς λέγεται?!

Χειμωνιάτικη πρόβα

Χτυπάει το ξυπνητήρι. Το κλείνω.
Τα βλέφαρά μου είναι ασυνήθιστα βαριά. Έξω πρέπει να έχει συννεφιά.
Είναι κρύα τα σεντόνια και οι τοίχοι με τρομάζουν .
Σηκώνομαι άρον άρον μη με ξαναπάρει ο ύπνος και πάω στην κουζίνα.
Όλα τα μπολ για τα κορν φλέικς είναι άπλυτα.
Μετά τα απαραίτητα καντηλέρια για να πάει καλά η μέρα αποφασίζω ότι δε μπορώ να πλένω μπολ τέτοια ώρα και ότι καλύτερα θα ήταν να φάω κουλουράκια.
Μπαίνω στο σαλόνι και ανοίγω το φως για να βλέπω που είναι τα κουλουράκια.
Χειμωνιάζει σκέφτομαι, μικραίνει η μέρα, κρυώνει ο καιρός, να τον σκεπάσουμε με κουβέρτα μην μας πάθει καμιά ψύξη.
Ντύνομαι μες στα σκοτάδια, πλένω τα δόντια μου περπατώντας σε όλο το σπίτι και ταυτόχρονα παίρνω κλειδιά, κινητά, τσιγάρα και τα χώνω στις τσέπες μου.
Βγαίνω από το σπίτι με τα μάτια μισόκλειστα.
Τι νύστα είναι αυτή ρε γαμώτο...αν καταφέρω να δω το τσαπιολί το βράδυ θα είναι θαύμα!
Παίρνω ένα κουλούρι από το φούρνο, μπαίνω στο αυτοκίνητο, ανάβω τη μηχανή, κοιτάω το ρολόι στο ταμπλό. 7:30 λέει.
Κι εκεί που ετοιμάζομαι να ευλογήσω τα θεία για δεύτερη φορά μέσα στη μέρα και να ορκιστώ ότι δεν ξαναγοράζω γαλλικό αυτοκίνητο για ν-ιοστή φορά μέσα στη δεκαετία, με κόβει κρύος ιδρώτας.
Το κινητό το άνοιξα? Όχι. Το ανοίγω. 7:31. Τι έγινε ρε παιδιά?
Γι αυτό είχε κρύα και σκοτάδια? Γι αυτό δε μπορούσα να σηκωθώ?
Κλείνω τη μηχανή, βγαίνω από το αυτοκίνητο, μπαίνω σπίτι, γδύνομαι και πέφτω για μια ωρίτσα ύπνο ακόμη...
Γλυκός ύπνος. Σχεδόν τόσο γλυκός όσο και ο "πέντε λεπτάκια ακόμα" ύπνος που κάναμε πριν πάμε σχολείο...

Το blog μου πριν από 15 χρόνια...

...ήταν γραμμένο σε χαρτί μιας και δεν είχα ούτε υπολογιστή ούτε ίντερνετ. Και φυσικά δε θυμόμουν πως το είχα κρατήσει. Το βρήκα τελοσπάντων κατά τύχη. Το διάβασα.

Τα συμπεράσματα:

1. Ήμουν μικρός.
Άρα τώρα έχω γεράσει για να το σκέφτομαι έτσι.
2. Πολλά από αυτά που έγραφα τώρα τρομάζ ακόμα και να τα σκεφτώ. 
Άρα τώρα έχω γεράσει για να το σκέφτομαι έτσι.
3. Στο σχολείο λέγαμε ωραίες ατάκες και ανέκδοτα.
Αυτό ίσως και να σας αρέσει.

Αντιγράφω τον εαυτό μου λοιπόν:

-Πώς λέγεται ο κύπριος ζαχαροπλάστης?
-Ίον αμυγδάλου

-Η μουσική εξημερώνει τα ζώα.
-Εσένα γιατί δε σε εξημέρωσε τότε?

-Δεν βρήκα το Νικολάκη για να του δώσω το φάρμακο.
-Κακό της καράφλας του!

-Γιατί ρίξατε χλωρίνη στο παιδί σας κυρία μου?
-Αυτή ξέρω αυτήν εμπιστεύομαι!

Θρησκευτικού: Εγώ φταίω που προσπαθώ να μάθετε λιγότερα.

Έχασα την εικόνα που είχα για σένα...κάνει χιονάκια!

-Τι γράψατε χημεία?
- Τ αρχίδια μας τα τρία!
-Δε σου βγαίναν οι τύποι?
-Δε μου βγαίναν οι πουτάνοι!

-Έχω μια ιδέα την ξέρεις?

-Ένα διπλόπιτο με γύρο.

-Είναι τόσο αντιπαθής που για να τη μισήσεις πρέπει να μπεις στην ουρά. Είναι τόσο έξυπνη που για να μετρήσει μέχρι το 2 πρέπει να βγάλει το σουτιέν της. Προχτές διάβαζε όλη νύχτα για να πάει να κάνει τεστ ΠΑΠ.

Γαλλικού: τι σας ενδιαφέρει η ηλικία μου?
-Πάντως σαν τη μάνα μου πρέπει να στε.
-Τι κάνει η μάνα σου ρε? Πώς τα περνάει στο γηροκομείο?

Γαλλικού: Το becherelle το έχετε? (ένα βιβλίο ήτανε)
-Ποια μπεσαμέλ μωρέεε!

-Πάω να φάω δίπλα που χει φέρει η γιαγιά.
-Φάε κι εδώ δε με πειράζει

Φυσικός: Αγαπητοί μου μην ξεχάσετε το ραντεβουδάκι μας αύριο. Μη με στήσει κανείς!

-Ντεθμεταλλόπουλε πες την προσευχή.
-Δεν παίρνω μέρος σε τέτοιου είδους τελετές κύριε!

Χμ. Αυτά. Βαρέθηκα και να διαβάζω. Άρα τώρα έχω γεράσει για να το σκέφτομαι έτσι. Άραγε το βλογ αυτό θα μπορώ να το διαβάσω μετά απο 15 χρόνια ή θα έχω γεράσει?

Γα και Βα

 Το σάββατο πήγα σε ένα γάμο. Ο γάμος αυτός είχε ξαναγίνει αλλά σε δημαρχείο και επειδή ο διαιτητής ήταν θρήσκος διέταξε επανάληψη. Για να προσελκύσουν μάλιστα το κοινό προσέφεραν δώρο με τη γαμήλια τελετή και μία βάφτιση.

Οι πρωταγωνιστές

Ο παπάς: Μάγκας.
Άνοιγε το φακελάκι με το ένα χέρι. Τι ποιο φακελάκι! Αυτό με τα λεφτά μέσα. Για τον άγιο ντε!

Το μωρό: Κορίτσι. 

Και ξαναβγήκαν τα ψυχικά τραύματα απ τη σχολή στην επιφάνεια. Τότε κάναμε παρέα με ένα παιδί που η αγαπημένη του φράση ήταν: ρε άντε σε καμιά βάφτιση να δεις κάνα μ**νι! (Μα τι έπαθε το πληκ***ολόγιο και **φει όλο αστερ**ια?)
Πάντως δεν έκλαψε καθόλου. Αντίθετα εκεί που το γυρνάγανε γύρω γύρω χτύπαγε παλαμάκια!

Ο νονός: αν ζούσαμε σε άλλη εποχή θα τον έιχαν φάει ζωντανό.

- Και το όνομα αυτής?
-Θόδωρας.
-ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΑΥΤΗΣ?
-ΘΟΔΩΡΑΣ!
-Όχι το δικό σου ρε, του μωρου!!
-Ααα! Εεεε....Γεωργία- Ισμήνη
-Μήπως εννοείς Ισμήνη-Γεωργία?
-Ααα ναι ναι!

Το ζευγάρι: Το είχαμε ξαναδεί.

Το γλέντι

Λόγω κρίσης το γλέντι έγινε σε σπίτι. Το σπίτι ήταν κάτι εργατικές κατοικίες στο Πανόραμα Βούλας. Μαύρη φτώχεια γενικώς. Πλαστικό το γκαζόν, μικρή η πισίνα, χτισμένο στην βουνοπλαγία, (το χειμώνα θα τους τρώνε οι αέρηδες τους κακομοίρηδες), ένα περίπτερο δεν είχε στη γειτονία, ερημιά γενικώς, σε έπιανε η καρδιά σου. Αλλά όλα αυτά λίγη σημασία είχανε γιατί όποιος θέλει να περάσει καλά, περνάει καλά όπου και να τον βάλουν!
Για το πώς περάσαμε θα έπρεπε κανείς να ρωτήσει το γαμπρό που πέρασε καλύτερα απ όλους μας. Ήταν τόσο χαρούμενος, έπινε ασταμάτητα σφηνάκια με όλους, έπεσε στην πισίνα και μετά εξαφανίστηκε και όλα αυτά μέσα σε μιάμιση ώρα. Έχασε τις υπόλοιπες πέντε ώρες γλεντιού βέβαια αλλά δε βαριέσαι...
Κι εμείς πίναμε βέβαια, αλλά με προσοχή γιατί οδηγούσαμε. Προσέχαμε λοιπόν μην μας πέσουν τίποτα σφηνάκια στο παντελόνι και μετά λερώσουμε το κάθισμα του αυτοκινήτου μας.

Οι παραισθήσεις
Εγώ από την πολλή προσοχή να μη ρίξω το αλκοόλ στα ρούχα μου, δεν κατάλαβα πως το έριχνα στο στόμα μου. Το καταλάβα δηλαδή όταν είδα τον Κούδα να χορεύει πότε Βούδας πότε Κούδας (ο Buddah  είχε δουλειές στο μπαρ του και δε μπόρεσε να έρθει στο γλέντι..). Μετά από αυτό άρχισα να πίνω νερά! Γενικώς τα σφηνάκια με πειράξανε και έκανα πολύ ανήσυχο ύπνο γεμάτο με όνειρα πως ερχόσουν και με ξύπναγες και ξαπλώναμε στο ίδιο κρεβάτι και μετά σου μαγείρευα και δε μπορούσαμε να ξεκολλήσουμε ο ένας από τον άλλο και βλέπαμε ηλιοβασίλεμα και ανατολή πανσελήνου την ίδια στιγμή και δεν ξέραμε που να κοιτάξουμε και τελικά κοιτάγαμε ο ένας τον άλλο στα μάτια και όταν ξύπνησα ήταν Δευτέρα αντί για Κυριακή που θα έπρεπε να έιναι.

Μπουζουκιάμος

Ο λόγος:

Οι αμερικάνοι με τις παραδόσεις τους (μπάτσελορ σου λέει...ειδικά μετά το hangover αν δεν κάνεις είσαι τουλάχιστον ξενέρωτος).

Η προετοιμασία:
Σάββατο 21:00.
-Έλα ρε! Έντεκα να σαι σπίτι μου για να ξεκινήσουμε εντάξει?
-Έγινε ρε τα λέμε σε δυό ώρες!

Σάββατο 22:35 (το σπίτι του φίλου έιναι ένα τέταρτο με το αυτοκίνητο)
Χμμ...ας ντυθώ. Ή μάλλον ας κάνω κι ένα ντουζάκι πρώτα.

Σάββατο 22:43
Πού σκατά είναι το σκούρο τζην?? Έχω ανακατέψει όλη τη ντουλάπα!

Σάββατο 22:47
Όχι αυτό το παντελόνι είναι άθλιο! Πρέπει να βρω το σκούρο τζην!

Σάββατο 22:49
Μα καλά πότε έβαλα το σκούρο τζην στα άπλυτα? Σκατά!

Σάββατο 22:50
Δε γαμιέται...δε βλέπω κανένα λεκέ! Το βάζω...

Σάββατο 22:53
Όχι ρε @#$%#$! Έπεσε οδοντόκρεμα στο πουκάμισο!

Σάββατο 22:56
Εντάξει μάλλον. Πωωω άργησα!!!

Σάββατο 23:20 (την κίνηση μου μέσα!- το ντουζ τελικά ήταν άχρηστο πάλι μούσκεμα στον ιδρώτα είμαι)
-τοκ τοκ
- (ανοίγει ο γαμπρός φορώντας μόνο βρακί) Έλα ρε εσύ είσαι? Νόμιζα πως ήταν τα σουβλάκια!

Το ψευτοδίλημμα:
Μετά από δεκάλεπτη τεχνοοικονομική ανάλυση αποφασίστηκε να πάρουμε ταξί γιατί δεν αξίζει το ρίσκο του αλκοτέστ, άσε που έχει ακριβύνει και η βενζίνη.

Το μαγαζί:
Πρώτο τραπέζι πίστα. Κρίμα γιατί θα μπορούσε να ναι κάποιος άλλος στη θέση μου. Κάποιος που να το εκτιμάει περισσότερο αυτό. Τίγκα όλα τα τραπέζια, πολλοί έιχαν την ίδια ιδέα με μας (θα χε και 10 παρέες που είχαν βγει για μπάτσελορ), τραγουδιάρες άγνωστες για μένα που δε βλέπω τηλεόραση και γκρηκ άιντολ, ορχήστρα που έκανε αγγαρεία (καημένε μπασίστα πραγματικά σε λυπήθηκε η ψυχή μου), ντραμ σετ που θα ζήλευαν και οι iron maiden, αλλά το κέφι από τον κόσμο τρελό. Έτσι νομίζαμε δηλαδή μέχρι που βγήκε ο

Ο Κιάμος:
Πανζουρλισμός! Πέφτανε αντικείμενα στον αγωνιστικό χώρο (κυρίως γαρύφαλλα δηλαδή) δε λέω πλάκα είχε μέχρι που πήγα να πιω το ποτό μου και παρατήρησα πως η βότκα πορτοκάλι είχε ένα ροζ-γαρυφαλλί χρώμα...Ο παλικαράς και τραγουδούσε και μίλαγε στο κοινό και του πέταγε πίσω γαρύφαλλα και άκουγε και τις λουλουδούδες που όλο κάτι του λέγανε στο αυτί. Ιδιοφυία δηλαδή! Όταν είπε να ανέβει ο κόσμος στην πίστα το μισό μαγαζί ακολούθησε τη συμβουλή του. Το άλλο μισό απλά δε χώραγε στην πίστα! Ανεβήκαμε κι εμείς γιατί η βότκα γαρύφαλλο μας είχε φέρει στο κέφι χορεύαμε στου κουτρούλη το γάμο και όχι για του φίλου μας το γάμο, κοριτσάκια βγάζανε φωτογραφίες με το πάντα χαμογελαστό Κιάμο (που ταυτόχρονα τραγουδούσε!) και μετά αυτός τις φίλαγε στο κεφάλι σαν στοργικός πατέρας-είδωλο και γενικά ήμασταν μια ωραία  μεθυσμένη ατμόσφαιρα.

Η έξοδος απ το μαγαζί:
Άλλοι παραπατώντας, άλλοι σούρνωντας, άλλοι κυνηγώντας (κακόμοιρες κοπέλες που βρέθηκαν στο δρόμο τους). Βόλτες για να βρούμε το αυτοκίνητο με ενδιάμεσες στάσεις για κατούρημα στην ποσειδώνος, ένας διασυρμός γενικά. Κάπου εκεί αποφασίστηκε πως είχαμε ρίξει πολύ το επίπεδό μας και πως έπρεπε επειγόντως να επανέλθουμε σε υψηλά στάνταρ τέχνης. Ήταν ώρα για όπερα να ξεπλύνουμε την ντροπή των μπουζουκιών.

Η Όπερα:
Ευτυχώς στο δρόμο μας βρέθηκε ένα μαγαζί που πρέπει μέσα να παίζαν όπερα μιας και το λέγαν κινκυ όπερα. Όταν μάλιστα πληρώσαμε και την έισοδο βεβαιωθήκαμε πως με τόσα που δώσαμε θα πρέπει μέσα να έχει τις καλύτερες σοπράνο της πιάτσας. Κάποιες ήταν φουνίτσες κάποιες φουνάρες είχε και κάποιους βαρύτονους για να προσελκύσει το γυναικείο κοινό, όλοι περάσανε καλά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο...

Το Βρώμικο:
Δε σε είδα ξανά αν ήσουν στα μαύρα ντυμένη πλατέια Μαβίλη τέσσερις παρά γιατί εμείς πήγαμε στις εφτά και...
Η επιτυχία της βραδιάς ήταν πως μετά από τις τόσες σπατάλες καταφέραμε να πληρώσουμε 6 βρώμικα στην τιμή των 3 γιατί ο ένας στην παρέα ήξερε τον βρωμικατζή.

Το περίεργο τζίνι

Αυτό είναι ένα παιχνίδι. Στο τέλος της ιστορίας θα δείτε τι παίζουμε (εκτός από τα γνωστά όργανα...)

Είμαι στο μπαλκόνι και απολαμβάνω τη μπύρα μου. Τι γλυκιά βραδιά...
Ξαφνικά ακούγεται ένας κρότος από πίσω μου, σαν ο από πάνω να μου πέταξε κάτι μεταλλικό στο μπαλκόνι.
Δε σηκώνομαι αμέσως. Παραείμαι σε κατάσταση ρέκλας για να με απασχολήσει κάτι άλλο εκτός από τη μπύρα μου.
Τώρα ακούγεται σαν να βγαίνει ατμός από κάπου. Σίδερο δεν έχω βάλει πάντως. Έτσι κι αλλιώς δεν έχω ατμοσίδερο.
Τώρα εμφανίζεται και ατμός μπροστά μου. Γυρνάω πίσω και όλο το μπαλκόνι έχει καλυφθεί από ατμό.
(τι σκατά...) πάω να σκεφτώ αλλά πριν προλάβω να σκεφτώ τι σκατά πήγαινα να σκεφτώ, βλέπω πίσω από τους ατμούς να εμφανίζεται το τζίνι.
Πλάκα έχει γιατί είναι όπως ακριβώς το φαντάζεσαι όταν λες τα ανέκδοτα με τζίνια. Τουρμπάνια, χαϊμαλιά, μουσάκι, τα πόδια να χάνονται σε ένα σύννεφο καπνού, γραφικότητα στο φουλ. Πού έχω τη φωτογραφική? Αλλά και να τη φέρω ποιος θα μας βγάλει μαζί? Μόνος μου είμαι εδώ. Α όχι. Είναι και το τζίνι.
-Αφέντη έχεις μια ευχή!
(δεν ψαρώνω από το παρουσιαστικό και ξεκινάω ρεύοντας (τη μπύρα) και κατόπιν παζαρεύοντας)
-Μόνο μία? Τα τζίνια δίνουν τρεις ευχές αυτό ξέρω εγώ.
-Εγώ δίνω μόνο μία. Θέλεις να μάθεις γιατί?
-Ναι πες μου.
- Γιατί αν σου έδινα τρεις τότε μόλις ξόδεψες τη μία ευχή, οπότε θα είχες δύο τώρα.
-Άντε γαμήσου ρε εξυπνάκια!
-Μόλις ξόδεψες και τη δεύτερη ευχή οπότε έμεινες με μία. Κατάλαβες τώρα γιατί δίνω μία ευχή? -Γιατί και τρεις να μου έδινες πάλι με μία θα κατέληγα.
-Αργόστροφος είσαι αλλά τουλάχιστον στρίβεις σωστά. Το πιασες το κόλπο αλλά δεν γλιτώσαμε χρόνο.
-Γιατί ρε τζίνι βιάζεσαι?
-Ναι ρε φιλαράκι βιάζομαι. Τώρα με την κρίση το αφεντικό μας έχει τεντώσει κανονικά. Βαράμε 12ωρα και 14ωρα για να προλάβουμε τις τρελές επιθυμίες του καθενός.
-Μμμ...
-Λοιπον κάνε μια ευχή.
-Δε θέλω.
-Πώς??? Δε θέλεις? Δε μου έχει ξανατύχει κάτι τέτοιο...είσαι σίγουρος? Για να φύγω από δω πρέπει να σου εκπληρώσω την ευχή.
-Χμμμ καλά...τι να ευχηθώ τώρα...μούμπλε μούμπλε...

Λοιπόν γράψτε μου στα σχόλια τι ευχή θα κάνατε αν ήσασταν στη θέση μου και εγώ θα σας απαντήσω σαν τζίνι αν μπορεί να γίνει ή όχι. Γιατί για να εκπληρωθεί μια ευχή πρέπει να ξέρεις τι εύχεσαι και πώς το εύχεσαι.

Επιστροφές αναστροφές έχω για σένα κάνει πολλές

Ερώτηση: Άραγε μπορούν όλες οι διακοπές να χωρέσουν σε μια φωτογραφία?

Under the sea, is where I'll be
No talking 'bout the rain no more (αλήθεια εσάς σας είπαν καλό χειμώνα ή ακόμα?)
I wonder what thunder will mean, when only in my dream
the lightning comes before the roar
Under the sea, down here with me I find I'm not the only one
Who ponders what life would mean if we hadn't been
so disappointed in the sun... (είμαστε τρελοί εμείς οι έλληνες)

Απάντηση: Όχι

 

Νύχτωσε νύχτα νύχτωσε και σκέπασέ με

νύχτωσε νύχτα νύχτωσε και παρηγόρησέ με

(που έζησα τόσα πολλά μέσα σε τόσο λίγο

που απ τη στιγμή που γύρισα πάλι θέλω να φύγω)

τουρουρουτουρουρουτουρουρουτουτουρουρουτουρουρουτουρουρουτουρουρουτουρουρουτου.

3-0 στο ημίχρονο

Σηκώθηκε πάνω απ τα σύννεφα ο ήλιος και έκανε το 1-0

Με κεφαλιά ψαράκι η θάλασσα σκοράρει για άλλο ένα καλοκαίρι: 2-0!

Στο χέρι κομμένη η πατάτα: εκτελώ το πέναλτι με ευκολία και γράφω το 3-0.

...και πάμε στο δεύτερο ημίχρονο με την ψυχολογία στα ύψη! :)

Συνεργείο - Καλό παιδί αλλά 2000-0

Κοιτάμε το κάθε ματς ξεχωριστά και στο τέλος θα κάνουμε ταμείο...
1,2,3, πάμε στο ΑΤΜ τραγουδώντας! (πατήστε το βιντεάκι παρακάτω πρώτα ντε!)

2000 ευρώ ζητάς
Να μου αλλάξεις του αμαξιού τα λαμπάκια
Πλατώ δίσκο αμορτισέρ
μέχρι και τα δεξιά ζαρφοράκια

Με πήρες στο τηλέφωνο
έτσι για να ρωτήσεις
αν το αμάξι θέλω για καιρό
Αλλιώς ζητάς διχίλιαρα
για να το αναστήσεις
και θα μου φτιάξεις λες τσαμπά το κλίματιστικό!

Με πιάνει το παράπονο
Και σε πρήζω να κάνεις εκπτώσεις
Με σκεπάζεις με σάβανο
Και τον τσαμπουκά μου σπας
με άτοκες δόσεις.

Κοίταξες τον εγκέφαλο
θέλει αισθητηριάκι
γι αυτό δεν παίρνει μπρος η μηχανή
Και τώρα που μας έκανες
τνκαρδιά (<-επιρροές από Γιώργο Τσίγκο) περιβολάκι
Μας λες ότι και το ψυγείο θέλει αλλαγή.

Κάποιο βράδυ θα πωληθεί
μα δεν ξέρω ποιός θα το θέλει
2000 αρχική τιμή
τουλάχιστον να βγάλω το σέρβις!

Γραφειοκρατία - Καλό παιδί αλλά 3-0

Συνταγές γραφειοκρατίας. Πώς να τρελάνετε τον πολίτη σε τρία απλά βήματα.

Βήμα 1ο: Αποπροσανατολισμός του θύματος - Ενημέρωση για τα δικαιολογητικά
Μπαίνεις στο ίντερνετ, βλέπεις τις ιστοσελίδες του ΟΤΕ, της τράπεζας, του ΚΕΠ και λες: μπράβο οργάνωση! Λεπτομερείς περιγραφές για τα δικαιολογητικά, κατανοητά όλα, 21ος αιώνας βρε αδερφέ! Πολιτισμός ας πούμε! Επιτέλους πάλιωσε η σάτιρα του Χάρρυ Κλυνν!
Παίρνεις όμως και ένα τηλεφωνάκι για σιγουριά. Εκεί είναι που αγαλλιάζει η ψυχή σου. Ευγενικές τηλεφωνήτριες να σου λένε: ναι ναι κύριε, βέβαια, αυτά που λέμε και στην ιστοσελίδα είναι, τίποτα άλλο, ναι ναι περάστε από ένα κατάστημα θα εξυπηρετηθείτε άμεσα.

Βήμα 2ο: Η πτώση (από τα σύννεφα) - Τυχαίες (?) ατυχίες
Πας στο ένα ΚΕΠ, βλέπεις ανακοίνωση: κλειστό λόγω έλλειψης προσωπικού, πας στην τράπεζα ίσαμε 50 γέροι περιμένουν από τις 8 παρά έξω απ την πόρτα για να ανοίξει, πας στο OTEshop κλειστό τα απογεύματα (καλά η τηλεφωνήτρια δεν είχε πει ότι είναι ανοιχτό ώρες καταστημάτων?), ξαναπάς τράπεζα πνίγεται λέει η προϊσταμένη περάστε άυριο αν θέλετε στις 8...μάλιστα μάλιστα λες και μάυρα σύννεφα σκεπάζουν τα όνειρα ότι θα έκανες μια δουλειά χωρίς απρόοπτα και καθυστερήσεις.

Βήμα 3ο: Τα στημένα - Τι κι αν έχεις φουλ του άσσου ο υπάλληλος θα έχει καρέ του άσσου (μην τον  ρωτάς πώς μια τράπουλα μπορεί να χει 7 άσσους δεν είναι αρμοδιότητά του)

-Μα καλά πώς ήρθατε χωρίς το μισθωτήριο του σπιτιού? Δεν το έλεγε στο site? Είστε σίγουρος? Μάλλον δεν το έχουν ενημερώσει...ναι φέρτε το...
(μετά από μισή ώρα αγώνα δρόμου και δύο κιλά ιδρώτα...) Ορίστε!
-Αααα μα δεν είναι επικυρωμένο από την εφορία.
-$#@^%^@&%@#$ θα πετάξω όλα τα τηλέφωνα και τα ίντερνετς και θα επικοινωνώ με σήματα μορς!
....
-Φάκελο να βάλετε τα δικαιολογητικά έχετε?
-Εεε όχι...
-Α δεν μπορώ να τα δεχτώ έτσι! Πρέπει να πάτε να αγοράσετε ένα φάκελο από το βιβλιοπωλείο.
-Μα είναι 8 το πρωί θα είναι κλειστά!
- Ε περιμένετε ως τις 9.
-Δε μπορώ δουλέυω!
-Ε ελάτε άυριο, δε μπορώ να κάνω κάτι άλλο...
-@#%@#$^%@#$^ ΚΕΠ και τα @$#%@#$^% μου!
....
- Δεν έχετε φέρει έναρξη εργασιών από την εφορία. Επίσης θέλω το πρωτότυπο και όχι το αντίγραφο.
-Μα στο τηλέφωνο άλλα μου είπανε!
-Εεε ξέρετε τώρα ο καθένας ερμηνεύει την εγκύκλιο όπως θέλει..
- Κι εγώ τι φταίω?
-Ε ούτε εμείς φταίμε, εμείς είμαστε στη μέση ότι μας λένε κάνουμε.
-$#@^$&@$%&*$#@*#$ τράπεζες!

Hangover 3: Εγκεφαλικό αμόκ

Τα μπανννγκα λόουζ

1. Η υποδοχή

-Γεια σας ένα δωμάτιο έχουμε κλείσει για το γάμο (Ωχ τι σπυράκι είναι αυτό που έβγαλα στη μασχάλη μου? Καλά να πάθω για να λέω απαγορευμένες λέξεις!)
-Ναι βεβαίως ακολουθήστε με!
(Μετά από κάμποσο περπάτημα μέσα στο λιοπύρι με τις βαλίτσες στο χέρι ο ξενοδόχος σταματάει μπροστά σε ένα δωμάτιο)
-Χμμμ για περιμένετε μην ανεβείτε ακόμα.
(Ξεκλειδώνει την πόρτα και κοιτάει μέσα)
-Όχι όχι εδώ...πάμε σε άλλο.
(το σκηνικό επαναλαμβάνεται 3-4 φορές και εμείς έχουμε λιώσει από τη ζέστα)
-Εμμμ συμβαίνει κάτι?
(έκρηξη οργής) ΚΑΙ ΕΧΩ ΠΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΑ ΝΑ ΒΑΖΕΙ ΚΟΥΒΕΡΤΕΣ ΟΤΑΝ ΣΤΡΩΝΕΙ ΤΑ ΚΡΕΒΑΤΙΑ!
-Εεε δεν πειράζει...μάλλον δεν θα τη χρειαστούμε...

2. Στη ρεσεψιόν

-Γεια σας. Δε βρίσκω το χειριστήριο του αιρκοντίσιον στο δωμάτιο.
-Αααα...ναι...μμμ...μήπως θυμάστε τι μάρκα είναι το κλιματιστικό?

3. Στο μπαρ

(Πλαστική καρέκλα, καραβίσιος καφές και σκυλάδικο για ουίσκια και καταστροφή να παίζει στη διαπασών. Κάθεται δίπλα μας ένας άγγλος και θέλει να παραγγείλει.)
-I d like an ice coffee please!
-Σουρρρρ. Μαρία έχουμε άιρις κόφι? Τι είναι αυτό?

(Πάμε να πιούμε ένα παλιοκαφέ μπας και φύγει ο πρωινός πονοκέφαλος, αλλά χωρίς αναπτήρα - δε βαριέσαι θα μας δώσει η γκαρσόνα)
-Μήπως έχετε κανένα αναπτήρα?
-Αμέσως!
(Μετά από 5 λεπτά πανικόβλητου ψαξίματος επιστρέφει)
-Εμμ δε βρίσκω, μήπως θέλετε να σας φέρω το γκαζάκι?
-Φέρε καλύτερα τη μπουκάλα με το προπάνιο!


Στο δρόμο

1. Καλά ρε πώς πήρε δίπλωμα αυτή η κουλομαρία?
2. Ο Δ έχει θυληκές ορμόνες, δε μπορεί να παρκάρει!
3. Κλείσε τα πόδια σου μωρή μη σκοτωθούμε! (βρείτε τι έγινε και κερδίστε ένα σουκου στα μπαγκαλόουζ που έμεινα!)


Στο γάμο

Η πρώτη νύχτα του γάμου

-Γαμπρέ πρέπει να κρεμάσετε και σεντόνι ε!
-Άσε ρε τι σεντόνι...
-Γιατί αγχώνεσαι μην είναι πειραγμένη? Θα σου δώσω εγώ να κρεμάσεις τη σημαία της Ιαπωνίας!


Μαθήματα λαογραφίας και λεξιπλασίας

-Μπλέξαμε σαν τον παπά στα βάτα.
-Όσα βγάλαμε στα ξένα στο μουνί και στην ταβέρνα.
- Βγαίνω στο μπαλκόνι με το βρακί μου! Είμαι ξεβρακωτάγκος!
-Είμαι μεγάλος σάτυρος. Είμαι ο σάτυρος λαρούς!
-Γειά σας είμαι ο Χανιάς της γειτονιάς σας.
-Πώς λέγεται ο χορός αυτός? -Μαλεβιζιώτης. -Α! Σαν να λέμε κρητικό thrash δηλαδή!

Γιατί δεν είμαι καλός στα live reviews

Τυχαίο παράδειγμα: Rockwave 2011

1. Η μόνη φωτογραφία που τράβηξα ήταν αυτή. Για βιντεάκι ούτε λόγος.

2. Έφυγα μόλις άρχισαν οι Prodigy

Κατά τα άλλα:
Ο Μάρκος ο Ραμόν και το παρεάκι του μας έκανε να χορέψουμε μες στο λιοπύρι αλλά στο τέλος μου άφησε μια μελαγχολική διάθεση (που γεννήθηκα αργά). Αμέσως έτρεξα για Θεραπεία. Η θεραπεία πέτυχε ο ασθενής τρελάθηκε (τα έχουμε πει μην τα ξαναλέμε) αλλά έμεινε και από μπαταρία. Επίσης ανακάλυψα πως δεν είτε δεν έχω αρκετά σφραγίσματα είτε ο Τερατώδης μαγνήτης δεν είναι και τόσο τερατώδης ώστε να με τραβήξει κοντά του. Παρεπιπτόντως καλοί ήτανε (το 1999 που άνοιγαν για τους Μετάλλικα). Μετά από μιας ώρας καθισιό όμως είχε έρθει η ώρα για Kyuss (και ζεματάιους όπως συνήθιζε να κοροϊδεύει η μάνα μου...). Χτύπημα χταποδίσιο να φύγει το μελάνι και κατάσταση νιρβάνας παρόλο που ήμουν περικυκλωμένος από τα 3Μ (Μπυρίλα, Μπάφος, Μασχαλίλα). Κάπου εκεί και ενώ οι Kyuss μας αποτελείωναν με το 100 degrees συνειδητοποίησα πως έχω ανεβάσει θερμοκρασία, καίγονται οι φλάντζες μου και είπα να ανηφορίσω κατά Flogging Molly μεριά για να βάλω και λιπαντικό (μπύρα) στον οργανισμό. Για μένα τα παλικάρια ήταν η έκπληξη της μέρας. Δεν τους ήξερα και κυρίως δεν ήξερα ότι έχουν τόσο τρελαμένο κοινό! Καλή φάση γενικώς.
Ε μετά πήρε να βραδιάζει, βγήκαν οι Γκο Γκοοολ!!! Μπορντέλο το γήπεδο μετά το 1-0, γενικός χαμός χορός, ο τρελομουστάκιας αλώνιζε πάνω κάτω και χοροπήδαγε σαν το κατσίκι. Αλλά χοροπήδαγε καλά. Αυτό το χοροπηδηχτό που σε κάνει να χοροπηδάς κι εσένα όχι το άλλο που το βλέπεις και το κοροϊδεύεις. Ε μετά λέμε ας δούμε και ένα δυο τραγουδάκια prodigy (και τελευταία τζη φορά)...αλλά κάτι η πείνα, κάτι η κούραση, κάτι το άγχος του γυρισμού και η απειλή της Δευτέρας, κάτι το ότι ο μπροστινός μου στο λύκειο άκουγε prodigy και εγώ του έγραφα fuck rave στο θρανίο του (τόσα ξέραμε  τότε)...εεε...φύγαμε.

Μας φάγανε οι (σκου)λύκοι

Πρόλογος: Κουφάλα blogger μια φορά είπα κι εγώ να σχολιάσω κάτι επίκαιρο και χτες είχες κολλήσει! 
Αλλά όπως λέει και η αρχαία παροιμία: Ο επιμένων ποστά (ρει)

 29/6/2011
Ασφάλεια του γραφείου - σκλαβιά του γραφείου
Πανικός έξω - μέσα fujitsu
Και λέω ίσως είμαι ο τελευταίος που θα έπρεπε να πει κάτι, γιατί είμαι συνειδητά ή ασυνείδητα idiot - ιδιώτης - αμέτοχος σε ένα πολίτευμα συμμετοχής (?).
Και μετά σκέφτομαι γιατί το λέμε αυτό δημοκρατία?

Ποιός πρέπει να συμμετέχει σε όλο αυτό? Δεν πρέπει να γνωρίζει για να συμμετέχει? Ποιός γνωρίζει να μας πει κι εμάς? Αλλά και να μας πει θα τον πιστέψουμε? Και να γνωρίζει πώς θα τον εμπιστευτούμε πως γνωρίζει? Πώς φτάσαμε ως εδώ?

Και τι υποχρεώσεις έχει αυτός που εκλέχθηκε? Δεν πρέπει να κάνει αυτά που υποσχέθηκε? Και αν κάνει τα αντίθετα πώς τον διώχνεις για την προδοσία του? Δεν υπάρχει πια εξοστρακισμός.

Ας έβγαινες φίλε κληρονόμε της εξουσίας στην προεκλογική σου εκστρατεία και ας έλεγες: Παιδιά λεφτά δεν υπάρχουν! Τη γαμήσαμε! Ψηφίστε με να σας διαχειριστώ το δάνειο μη μας πάρουν το σπίτι!
Βγες και πες! ΠΡΙΝ τις εκλογές! Ρε σκουλήκια μαζί τα φάγαμε ρε! Όποιος πήρε επιδότηση, όποιος έχει μάνα, πατέρα, γιο, κόρη διορισμένο με βύσμα στο δημόσιο, όποιος έκλεψε απ την εφορία να σηκώσει το χέρι. Και οι υπόλοιποι να πουν: είμαστε μαλάκες γιατί βλέπαμε το διπλανό μας να κατακλέβει το κράτος και δεν λέγαμε τίποτα. Το κράτος όμως είσαι εσύ ρε! Δήμο - κρατία! Το πιασες? Πλήρωνε τώρα γιατί η σιωπή είναι συνενοχή.

Αλλά ρε φίλε...ΠΡΙΝ τις εκλογές όλα αυτά. Τώρα άργησες. Όλοι αργήσαμε δηλαδή.
Γιατί γνωρίζαμε και δε συμμετέχαμε, γιατί τώρα ίσως είναι αργά.
Όχι αργά για λύσεις. Αργά για εμπιστοσύνες.

Όσο για την αστυνομία....όλοι ξέρουμε πως υπάρχουν καλοί και κακοί μπάτσοι.
Θα μου πεις πού έχουν πάει οι καλοί και βλέπουμε τους χειρότερους στο δρόμο?
Στη Μαδαγασκάρη ρε παιδία! Πού αλλού?

Και για επιδόρπιο...σκουλήκια απ τον πάτο της τεκίλας

Υπο θετικό καλοκαίρι

Πρώτη μέρα μετά από χρόνια που ξύπνησα με πτώση.
Ξύπνησα πιάνοντας το γόνατό μου.Δεν πονούσε.
Ήταν σκοτεινά, μάλλον επειδή είχα κλειστά παντζούρια παρά επειδή με είχε πιάσει σκοτοδίνη.

Δέκα λεπτά πριν ήμουν μαζί με δυο παιδικούς μου φίλους στην κατασκήνωση που πηγαίναμε με τους προσκόπους μια φορά κι έναν καιρό.
Πολύ ωραίο μέρος, γεμάτο με πεύκα αλλά και πολύ πιο απότομο και ανηφορικό από όσο το θυμόμουν.
Για να πάμε από την παραλία στις σκηνές έπρεπε σχεδόν να σκαρφαλώσουμε, αλλά κάπως τα καταφέρναμε.

Ξαφνικά πίσω από τα πυκνά πεύκα εμφανίζεται ένα χαντάκι 10 μέτρα πλάτος και 5 μέτρα βάθος και ο μόνος τρόπος για να περάσουμε απέναντι είναι να περπατήσουμε πάνω σε ένα τοίχο 5 μέτρα ψηλό που έχει και συρματόπλεγμα πάνω.
Λέω από μέσα μου: όλα καλά. Θα πηγαίνω πλαγιαστά και θα κρατιέμαι κι απ το συρματόπλεγμα και θα περάσω απέναντι σιγά σιγά. Στα μισά της απόστασης όμως, το συρματόπλεγμα δε με κρατάει και το παίρνω μαζί μου όπως πέφτω κάτω.

Ξυπνάω με τα κεφάλια των φίλων μου από πάνω μου (καλά πώς κατέβηκαν αυτοί ως εδώ κάτω?) και με το ένα γόνατο κατακόκκινο και διπλάσιο απ το άλλο, α όχι εντάξει ίδιο είναι, μάλλον έφταιγε η τσίμπλα στο μάτι μου που το έκανε να θολώσει και να μεγενθύνει τα πράγματα, το κατάλαβαν κι οι φίλοι μου και έφυγαν, τα δέντρα πρόλαβαν και έγιναν κρεβάτι και κομοδίνα απ το ΙΚΕΑ, το ξυπνητήρι ξύπνησε ένα ακόμα υποθετικό καλοκαίρι τελείωσε.

Facebook ο' patheies απ τις πολλές συμπάθειες (like)

Πιστεύεις στο facebook?

Υποθετικό σενάριο:
1. Είσαι άγγλος/αγγλίδα και μένεις στο Λονδίνο
2. Με είχες δει πριν ένα μήνα και σου πα "come to Greece gia na ti vreis in the summer whenever you like"
3. Εσύ αποφασίζεις να πας Αλάσκα (νάτο το αντίπαλο δέος στον τουρισμό μας κυρίες και κύριοι...ποιες Τουρκίες και αηδίες...αυτά είναι προπαγάνδα! :Ρ)
4. Ψάχνεις καναν άνθρωπο να σου πει τι παίζει εκεί στην άκρη του κόσμου...
5. Χαζεύοντας στο facebook βλέπεις ότι ο τόπος διαμονής του Έλληνα φίλου σου που είδες πριν ένα μήνα και σε κάλεσε το καλοκαίρι στην Ελλάδα είναι (τι σύμπτωση!) η Αλάσκα.
ΘΑ ΤΟΥ ΣΤΕΛΝΕΣ ΜΥΝΗΜΑ ΟΤΙ ΕΡΧΕΣΑΙ ΑΛΑΣΚΑ???
 
Μύνημα από φίλη αγγλίδα στο facebook:
Hia, how are things your end? just a quick note to say going to be in alaska (Σκέψη νο1: έλα ρε χουμοράκι η αγγλίδα σκέφτομαι...θα ρθει για διακοπές ελλάδα και λέει και καλά αλάσκα που έχω βάλει ως τόπο διαμονής...και δεν της το χα να ταν τόσο χωρατατζού -τζού -τζού!) with my family (mum, dad and sis) aug 4th-23rd, sorting out itinerary at the moment -do you have any suggestions and where are you exactly, would be good to meet for a drink!!!!

Απάντηση:

Hey I m fine! Very nice to hear that! I ll be on holidays probably most of these days on some island (κλασική καλοκαιρινή  ανοργανωσιά - το χουμε σε κακό να κανονίσουμε τις διακοπές αν δεν πάει τέλος Ιουλίου) but I will also be in Athens sometime. It will be great to catch up! What do you plan to do? Stay mostly in Athens or go to the islands? And what do you prefer in an island? Nice beaches? Clubbing? Sightseeing? There are so many. (αν δεν παινέψεις τον τόπο σου θα πέσει να σε πλακώσει)

Απάντηση αγγλίδας:

oh i m so out of it... i think i used fb map (τι ειν τούτο μανα μ' ???), no wonder was confused, said you were in Alaska! (δηλαδή αν στο επάγγελμα έβαζα τρομοκράτης θα με κατέδιδες και στη scotland yard?) out there most of August then travelling accross Canada -sounds like you are def in Greece (τσακάλι έρμο είσαι!) so prob a fb error !!!! x (μα κάνει λάθη το facebook? μην το ξαναπείς αυτό!)

Πιστεύεις στο facebook?

Καλοκαιρινό μπανάκι

Συντονίζεσαι. Δεν έχει αρχίσει ακόμα το ποστ. Έχει διαφημίσεις.
Χάζεψε λίγο μέχρι να βγω απ το μπάνιο.

Α όχι λάθος. Δεν είναι η μπανιέρα μου αυτή, η βεράντα μου είναι...γι αυτό δεν έβρισκα το σαμπουάν!

Όχι δε μπορεί να ναι η βεράντα μου, γιατί έχει ρουφήχτρες!
Η θάλασσα θα ναι...λίγο κρύα τα νερά βέβαια αλλά Ιούνιος είναι ακόμα, θα ζεστάνει.

Ωχ καλύτερα να βγω γιατί έβαλε κύμα...δεν έχουν περάσει και τρεις ώρες από τότε που έφαγα...
Αύριο πάλι! (και φέτος λοιπόν δικαιώνομαι ακόμα περισσότερο που μιλούσα για ζεστό χειμώνα!)

Χειμώνας - Καλοκαίρι: Πρωινό ξύπνημα

1η δοκιμασία: Το ξύπνημα

Το χειμώνα ακούγεται μια ηλίθια μουσικούλα μες στο μαύρο σκοτάδι, μια αταίριαστη μελωδία που σου διακόπτει το όνειρο. Είναι το ξυπνητήρι σου!

Το καλοκαίρι μισή ώρα πριν το ξυπνητήρι χτυπήσει ο ήλιος σου χτυπάει τα μάτια (γαμώ τα τριαντάχρονα παντζούρια που δεν κλείνουν τελείως!), ξυπνάς, σου φαίνεται ότι είναι μεσημέρι, παθαίνεις μια μίνι ανακοπή μέχρι να δεις το ρολόι και να συνειδητοποιήσεις πως είναι μόνο 7:30 και όχι 10:30, οπότε δεν άργησες, δεν θα απολυθείς και έχεις και λίγη ώρα ακόμα (που την ξοδεύεις για να ηρεμήσεις και μόλις πάει να σε πάρει ο ύπνος ξανά χτυπά το ξυπνητήρι).

Κάθε εποχή το πρωινό ξύπνημα είναι ανυπόφορο μην κοροϊδευόμαστε.

 Χειμώνας - Καλοκαίρι 0-0

2η δοκιμασία: Τα σκεπάσματα

Το χειμώνα είναι βαρύ κι ασήκωτο το πάπλωμα. Απαιτείται υπερπροσπάθεια α) για να το βγάλεις από πάνω σου και β) για να μην το ξαναβάλεις αμέσως με τόσο κρύο που κάνει στο δωμάτιο.

Το καλοκαίρι δεν υπάρχουν καν σκεπάσματα (άντε ένα σεντόνι για την ανασφάλεια ή για τα κουνούπια...)

Χειμώνας - Καλοκαίρι 0-1

3η δοκιμασία: Το μπάνιο

Το χειμώνα ξοδεύεις μισό λεπτό για ψευτοπλύσιμο μάπας με παγωμένο νερό και ξύπνησες!

Το καλοκαίρι ξοδεύεις πέντε λεπτά στο ντους να φύγει το δρωτάρι και δεν το παίρνεις απόφαση να βγεις γιατί ξέρεις πως σε ένα λεπτό θα ξαναϊδρώσεις!

Χειμώνας - Καλοκαίρι 1-1

4η δοκιμασία: Το πρωινό

Χειμώνα-καλοκαίρι τα ίδια.

5η δοκιμασία: Το ντύσιμο

Το καλοκαιράκι βάζεις ένα τζην, ένα κοντομάνικο από πάνω, παπούτσια και έφυγες!

Το χειμώνα....αχ το χειμώνα....
Πόσο κρύο κάνει? Θα βρέξει? Δεν θα βρέξει? Μποτάκια ή αθλητικά? Θα μείνω στο γραφείο μες στη ζέστη ή θα τρέχω πουθενά έξω οπότε ότι και να βάλω ή θα ιδρώνω ή θα κρυώνω? Κασκόλ να βάλω? Φανέλα?

Χειμώνας- Καλοκαίρι 1-2

6η δοκιμασία: Τα πράγματα
Κινητό, καπνός, χαρτάκια, φιλτράκια, κλειδιά σπιτιού, κλειδιά αμαξιού, πορτοφόλι.
Το χειμώνα τα χώνεις στις τσέπες του μπουφάν όπως όπως και είσαι έτοιμος.

Το καλοκαίρι απλά απελπίζεσαι. Πώς να χωρέσεις εφτά πράγματα σε τέσσερις τσέπες παντελονιού? Είναι ένα δύσκολο πρόβλημα που ακόμα αναζητείται λύση. Άσε που μετά τα αδειάζεις όλα στο κάθισμα του συνοδηγού για να μη σε ενοχλούν και όταν φτάνεις στη δουλειά πρέπει να τα ξαναχωρέσεις στις τσέπες με κίνδυνο πάντα να ξεχάσεις κάτι και φυσικά να καταλάβεις ότι το ξέχασες μόλις κάτσεις στο γραφείο και πας να πιεις την πρώτη γουλιά φραπέ...

Χειμώνας - Καλοκαίρι 2-2

7η δοκιμασία: Η διαδρομή
Καλοκαίρι λίγο καλύτερα. Λιγότερη κίνηση, παραθυράκι ανοιχτό, γυαλί ηλίου και προσέχουμε μη στρίψουμε λάθος και αντί για το γραφείο πάμε στην παραλία!

Το χειμώνα όταν βρέχει έιναι απάλευτα! Ανοίγεις το παράθυρο ένα πόντο για να πετάς τη στάχτη απ το τσιγάρο έξω και φυσικά μπαίνει η βροχή και σε μουσκεύει αλλά αστοχείς κιόλας και όλη η στάχτη πέφτει μέσα!
Χειμώνας - Καλοκαίρι 2-3