Car the cha diaries: Day 1+2

Το τοπίο: επίπεδο με βουνά στο (πολύ) βαθος.
Το χωράφι: Την πρώτη φορα που πήγα είχε ακρίδες. Τώρα έχει μύγες. Πολλές μύγες όμως. Κάθε στιγμή έχεις 2-3 να βουίζουν στο αυτί σου και άλλες τόσες να κάθονται στα χέρια σου.
Η πόλη: Ωραία. Δεν το περίμενα. Πολλά μαγαζιά επίσης. Το άλλο τρελό είναι πως τα μαγαζιά δεν είναι ανοιχτά Τρίτη-Πέμπτη το απόγευμα αλλά Δευτέρα-Τετάρτη-Παρασκευή.
Το ξενοδοχείο: Την πρώτη βραδιά έμεινα στο δεύτερο χειρότερο δωμάτιο που έχω μείνει ποτέ στη ζωή μου (και βάζω μέσα και τους κοιτώνες του στρατού και τα ξενοδοχεία ημιδιαμονής στο Νευροκόπι που είχα τιμήσει με την παρουσία μου). Ευτυχώς σήμερα άλλαξα και μένω σε σουίτα. Τρίτος όροφος, με παράθυρο και θέα πολυκατοικίες και κλιματιστικά. Στην Αθήνα έχω καλύτερη θέα και λιγότερη φασαρία πάντως.
Τουλάχιστον έχει και πρωινό με σπέσιαλ σάουντρακ να παίζει (7:30 το πρωί...)
Οι ιθαγενείς: Συμπαθείς, ομιλητικοί και πάντα πρόθυμοι να βοηθήσουν. Όταν προπονηθώ άλλο λίγο στο λίστενινγκκκ θα καταλαβαίνω και τα πάντα από όσα μου λένε.

Στο καφενείο: 

-Και πόσο κάνει αυτό το βολοβοταϊκό?
-Εεε Χ ευρώ (όπου Χ > από το άθροισμα των χρημάτων που θα δουν στη ζωή τους όσοι σχολιάσουν αυτό το ποστ)...
-Πω μπωω...είναι πολλοί οι παράδες!
 Στην καφετέρια το βράδυ έχω βγει και βλέπω Ίντερ-Ρόμα σε επανάληψη (υπέρτατη παρακμή το ξέρω αλλά περίμενα το συνάδελφο να έρθει να με βρει):
-Τι παίζει αυτού?
-Ίντερ-Ρόμα
-Τιιι?
-Ιταλικό ποδόσφαιρο!
-Η Ιταλία? Με ποιόν παίζει?
-Με την Μίλαν!
-Αααα...
Οι φωτογραφίες:  Ανύπαρκτες. Λίγο υπομονή (ή θα φτιάξω το κινητό μου ή θα πάρω φωτογραφική).
Απρόοπτα συναπαντήματα αφορμή για να χτίσεις τη φήμη του "αυτός όπου και να πάει ξέρει κόσμο"!
Και λίγα έξτρα τιπς από την τοπική μόδα: Μαλλί λασπωτήρας - νύχι 10χιλιοστών στο μικρό δάχτυλο και στο δείκτη - σήκωμα μπλούζας να φαίνεται το πατσοκοίλι.