Εκ δρομείς σε ταλαι πωρία

Ξυπνάω νύχτα για να φτάσω στο σημείο συνάντησης στην ώρα μου.
Στο σπίτι κάνει κρύο, στο αμάξι κάνει φουτζίτσου, στην Κηφισιά κάνει ψόφο.
Ένα αυτοκίνητο έρχεται και παραλαμβάνει ένα κουκουλοφόρο 10 λεπτά μετά το ραντεβού, γιατί λέει ο οδηγός πήγε να βάλει βενζίνη και πατώντας το κουμπί να ανοίξει την τάπα, αυτό πετάχτηκε κάπου κάτω από το κάθισμά του και το έψαχνε 10 λεπτά.
Πειστική δικαιολογία και αν δεν είναι η καλή πίστη βοηθά στη συνεργασία των ανθρώπων. Αυτό βέβαια δεν το ήξερε η καθηγήτρια που μας έκανε οικιακή οικονομία στο γυμνάσιο και όταν μια φορά της είχα πει πως το τετράδιο με τα κολάζ μου είχε πέσει στον υπόνομο μου έδωσε ωριαία αποβολή γιατί την κορόιδευα λέει.

Το ταξίδι για το γνωστό μέρος ήταν σύντομο γιατί:
α) τρέχαμε
β) τον πήρα λίγο στο πίσω κάθισμα
γ) το σύμπαν συρρικνώνεται τελικά αντί να διαστέλλεται

Τι έιδαμε?

Ουράνια τόξα.

Πρόβατα (κάπου στο βάθος είναι αλήθεια λέω, δεν μπόρεσα να πάω πιο κοντά γιατί μας κυνηγήσανε λίγο τα τσοπανόσκυλα).

Λάσπη, λάσπη, λάσπη. Και ατυχείς εμπνέυσεις.

-Δεν πάμε και από αυτόν τον χωματόδρομο να δούμε αν βγάζει πιο σύντομα στην άσφαλτο?
-Έχει πολλή λάσπη μήπως κολλήσουμε...
-Μη φοβάστε! Έχω βάλει το φορτηγάκι στο 4x4 το αργό. Πάει σαν κάρο αλλά δεν κολλάει πουθενά!
(10 δευτερόλεπτα αργότερα είχαμε κολλήσει.)

Μετά από 10 λεπτά άκαρπων προπαθειών και τσάμπα ιδρώτα αποφασίσαμε να πάμε στο χωριό (το ξακουστό Silver Village) με τα πόδια να βρούμε ένα τρακτέρ μεσημεριάτικα για να μας τραβήξει.
Πού ήταν το χωριό? Φαίνεται στη φωτογραφία. Τι? Δε φαίνεται καλά? Μήπως επειδή ήταν λίγο μακριά? Μήπως μας πήρε μια ώρα περπάτημα μέσα στη λάσπη να φτάσουμε?
Τουλάχιστον βρήκαμε τρακτέρ, πήραμε και τσίπουρα (από 2 παραγωγούς για να κάνουμε συγκριτικό τεστ), ήπιαμε και τσίπουρα (μερικά καραφάκια δειγματολειπτικά έτσι να ξέρουμε τι αγοράζουμε), φάγαμε και κάτι ελαφρύ να μη μας κόψει το τσίπρο (λουκάνικα και κεφτεδάκια), γνωρίσαμε και κόσμο (ντόπιους Silvervillageιώτες).
Στο γυρισμό αποφασίσαμε να φάμε και κάτι μη μας κόψει το τσίπρο. Φάγαμε κάπου στη μέση του πουθενά, σε ένα μαγαζί με πλαστικά τραπέζια και πίστα στην άκρη. Εκεί είχαμε μια διαφωνία για το αν πρέπει να γυρίσουμε ή να κάτσουμε ως το βράδυ να ακούσουμε την οικογένεια Πετεινού να τραγουδάει στην πίστα.
Γιατί δεν έβγαλα φωτογραφία αυτή την υπέροχη αφίσα των Πετεινών?
Γιατί χαρίζεται κινητό Nokia ελαφρώς (κακο)μεταχειρισμένο με φωτογραφική που αποθηκεύει μία στις δύο φωτογραφίες ως κατεστραμμένο αρχείο.

Ο γυρισμός ήταν πιο σύντομος από τον πηγαιμό γιατί
α) τρέχαμε ακόμα πιο πολύ
β) η σχετικότητα του χρόνου αυξάνεται ανάλογα με την κατανάλωση τσίπουρου
γ) τραγουδούσαμε παλιά καλά λαϊκά (οργανικά, ντόπια, παραγωγής μας χωρίς πληκτροφάρμακα και beatοενέσεις).

Ήταν άλλη μια μέρα στη δουλειά γιατί για ένα κομμάτι ψωμί πρέπει να αντέξεις πολλά.