Εδώ δεν έχουμε απο λογισμούς και ρετρο σπεκτίβες μόνο ευχές και δώρα

Το τελευταίο οχυρό ενός βλογ πριν αυτό εγκαταληφθεί στο έλεος του ίντερνετ είναι οι ευχές.
Ε ναι. Όλο το χρόνο βρίσκεις δικαιολογίες: βαριέσαι, δεν προλαβαίνεις, έχεις να βγεις, έχεις να μπεις, έχεις να βάλεις πλυντήριο, να πλύνεις τα πιάτα, να τελειώσεις τη σειρά που βλέπεις, αλλά το απόγευμα πριν αλλάξει ο χρόνος που κάθεσαι στον καναπέ και κρυώνοντας περιμένεις την ώρα να ντυθείς, να πας να φας, να πιεις, να σβήσουν τα φώτα, να ανάψουν τα φώτα, να φάς κέηκ που έχει ένα κέρμα μέσα και να θες να σου τύχει το κομμάτι με το κέρμα (ενώ υπό κανονικές συνθήκες αν έβρισκες έστω και μια αθώα τρίχα στο κέηκ σου θα γκρίνιαζες), να πάιξεις χαρτιά, να χορέψεις, να δεις φίλους, ή να σαρδελοποιηθείς σε ένα μαγαζί και να γυρίσεις σπίτι το πρωί (οπωσδήποτε το πρωί γιατί πιο πριν θεωρείται αποτυχία), ε τότε έχεις χρόνο να πεις δυό λογάκια.
Καλή χρονιά σε όλους με υγεία και όλα τα υπόλοιπα κλισέ που τελικά είναι και τα ουσιώδη αν τα εννοούμε δεν ξέρω αν καταλάβατε τι εννοώ αλλά αυτό είναι.
Και μέρες που ναι σας κάνω κι εγώ ένα επίκαιρο δώρο για να μη νομίζετε ότι τεμπέλιαζα όλη τη χρονιά:

Σημείο ζωής

.

Σύνθεση από σύνθεση σύνδεση από σύνδεση

Τελειώνει κι αυτός ο μήνας που στη συνείδηση όλων των ενοίκων του σπιτιού μου θα μείνει στην ιστορία ως ο μήνας των χαλασμένων συσκευών. Έχουμε (ή μάλλον δεν έχουμε πια) και λέμε:
1) Η τελεόραση. 
Αρχικά δεν έπαιζε ο ήχος. Αυτό στην αρχή μου φάνηκε θετικό μιας και είχα πετύχει τις ειδήσεις. Την επόμενη μέρα όμως είχε ποδόσφαιρο. Μερικά καντήλια μετά συνειδητοποίησα πως αν την κλείσω και την ξανανοίξω ακούγεται κανονικά.
Στη συνέχεια δεν έπιανε πια ΝΕΡΙΤ ΕΡΤ. Δε βαριέσαι λέω υπάρχει και το λαιβ στρήμιν για τα ποδόσφαιρα.
Από την περασμένη βδομάδα αρνείται να ανοίξει. Ή έτσι νόμιζα. Η αλήθεια είναι ότι κρυώνει γιατί αν την αφήσω κάτω από το αιρ κοντίσιον όλη μέρα το βράδυ ανοίγει!
2) Το ντουί.
Κοίτα πάνω. Το βλέπεις εκείνο εκεί το καλώδιο που βάζουμε τη λάμπα και ανάβει; Αυτό. Στην αρχή λεώ κάηκε η λάμπα. Παώ στο σουπερμάρκετ παίρνω μία λάμπα, τη βάζω, ξανακαίγεται αμέσως. Πέντε ευρώ στον κουβά, καλύτερα να τα είχα παίξει ότι θα σκοράρει ο βάζελος στο Καραϊσκάκη σκέφτομαι.
3) Η φρυγανιέρα.
Αυτό ήταν το μέγιστο πλήγμα, γιατί μου γάμησε το πρωινό. Το να τρως ωμό ψωμί του τοστ είναι λίγο καλύτερο από το να τρως τα λάστιχα αυτοκινήτου σου.
4) Το πλυντήριο.
Εντάξει αυτό δε χάλασε ακριβώς απλά πέφτει το καπάκι του, κάτι που μπορεί να είναι αρκετά εκνευριστικό όταν θες να βγάλεις τα ρούχα να τα απλώσεις μια Δευτέρα βράδυ μετά από 10 ώρες δουλειά.

Και λέω εγώ τώρα:
Φταίει κανένας γρουσούζης γαύρος από αυτούς που κάλεσα να δούμε το ματς με τη Μάλμε; Είναι κατσικοπόδαρος και μου έκανε στραβό ποδαρικό για το μήνα; Με καταράστηκε να μου καεί το βίντεο όταν έμαθε πως είμαι Μάλμε από κούνια και επειδή αυτό έχει ήδη καεί εδώ και καιρό η κατάρα μεταφέρθηκε σε άλλες συσκευές;
Μήπως οι άπωανατολίτες που φτιάχνουν όλα τα αυτά τα καινούργια μαραφέτια τα έχουν προγραμματίσει να χαλάνε στα 6,5 χρόνια;
Ή ζούμε το τέλος του κόσμου που έρχεται αργά και βασανιστικά σε αντίθεση με όλες αυτές τις ταινίες φαντασίας που το δείχνουν να έρχεται μπαμ και κάτω;

Αλλάζω θέμα (για να χάσεις την ουσία) κλέβω στίχους (μη δίνεις σημασία)
Σήμερα το πρωί έκανα μια βόλτα φεύγοντας από τη δουλεία για μια δουλειά.
Είναι περίεργο που δεν είχα περπατήσει 3 στενά πιο κάτω από εκεί που περνάω σχεδόν τη μισή μου μέρα εδώ και χρόνια. Είχε ήλιο, φόραγα τη γυαλούμπα μου και τα έβλεπα όλα ένα χρώμα όμορφο σκούρο και αποστασιοποιούμουν.
Περιπατητής. Εξερευνητής στη γειτονιά μου.
Ξαφνικά βγαίνει μια γιαγιά στο υπερυψωμένα ισόγειο μπαλκόνι της, μια από αυτές που φαίνεται να τα έχουν χαμένα ή απλά να έχουν ρετάρει σαν πολυκαιρισμένες συσκευές, μια ιδιότροπη τηλεόραση ή μια φρυγανιέτα που δε φρυγανίζει πια.
-Γεια σου παλικάρι μου!
(Δε μιλάω)
-Γεια σου παλικάρι μου!
-Γεια σας.
-Πάντα χαμογελαστός να είσαι αγόρι μου!
-Ευχαριστώ λέω και προχωράω.
-Πάντα έτσι πάντα χαμογελαστός!
Απομακρύνομαι και ακούω ένα χαλασμένο γραμμόφωνο να παίζει ανάποδα το δίσκο της ζωής μου αποκαλύπτοντας κρυφά, υποσυνείδητα μηνύματα.
-Πάντα έτσι πάντα χαμογελαστός!

Για Ινβερνές καλά πάω? (Ένα όνειρο άσχετο με το δίλημμα της Σκωτσέζικης ανεξαρτησίας)

Κάνουμε καλοκαιρινό ρόουνττριπ (αστείο φαίνεται στα ελληνικά) στις σκωτσέζικες επαρχίες εγώ, εσύ, ένας ανερχόμενος σκηνοθέτης και η αδερφή του Μπάμπη.
Προορισμός το Ινβερνές για να δούμε το Μπάμπη.
Το αμάξι χαλάει έξω από ένα χωριό, κάτω από μια πινακίδα που γράφει: Ινβερνές 19 μίλια.
Ξεκινάμε μια ατέλειωτη και κουραστική συζήτηση για το αν πρέπει να γυρίσουμε πίσω στο χωριό ή να συνεχίσουμε με τα πόδια για τον προορισμό μας.
Οι διαφωνίες λύνονται μετά από το ατράνταχο επιχείρημα μου (εγώ πάω με τα πόδια όποιος θέλει έρχεται!).
Η σκωτσέζικη επαρχία είναι λίγο διαφορετική από ότι τη φανταζόμουν. Λόφοι μεν αλλά λίγο πράσινο, ξερές ελιές που τις χτύπησε ο πάγος το χειμώνα και πουθενά αγελάδες, λίμνες ή τέρατα.
Ο ήλιος βαράει στο κεφάλι αλλά έχει και ένα δροσερό αεράκι, οπότε κάποια στιγμή φτάνουμε στον προορισμό μας ζωντανοί.
Μπαίνουμε κατευθείαν στην πρώτη και (μοναδική όπως μας λένε) παμπ και παραγγέλνουμε μπύρες να ξεδιψάσουμε. Πάνω στη μπάρα λικνίζονται ντυμένες στρίπερς γιατί είναι ακόμα απόγευμα και χορεύουν το παιδικό πρόγραμμα. Η τηλεόραση πάιζει χιόνια και όταν την πλησιάζεις αισθάνεσαι μια ψύχρα μες στο καλοκαίρι.
Ρωτώντας πάμε στο σπίτι. Το χωριό είναι γραφικό με πλακόστρωτους δρόμους, σπίτια με γυμνά τούβλα, μαγαζιά με σουβενίρ (σκοτσεζάκια με κιλτ, τσάι του βουνού και μπύρα από ελαιοπυρήνα) και ξανθοκοκκινοτρίχηδες μπαρμπάδες που πίνουν τη μπύρα τους έξω από την εξώπορτα του σπιτιού τους ρίχνοντας ερευνητικά βλέμματα στους ξένους που ήρθαν.
Φτάνουμε, χτυπάμε το κουδούνι και μας ανοίγει μια γριά σκωτσέζα που δεν είναι ο Μπάμπης.
Μας λέει σε άπταιστα ελληνικά πως έχει πάει σε ένα πάρτυ δυο στενά παρακάτου.
Δυο στενά παρακάτου, στα όρια του χωριού είναι μια παράγκα από ελλενίτ γεμάτη με κόσμο που θα τον έλεγες και υπόκοσμο. Η μουσική παίζει δυνατά, η μπύρα ρέει άφθονη, η νύχτα πέφτει, αρχίζει να κάνει μια ψύχρα. και εγώ έχω ξεχάσει τη ζακέτα στο αμάξι.
Σκέφτομαι τι να κάνω για να ζεσταθώ, πίνω μπύρες, μπερδεύομαι με τον κόσμο, χορεύω αλλά το κρύο είναι τσουχτερό και εγώ φοράω βερμούδα και κοντομάνικο. Πώς την πάτησα έτσι? Έπρεπε να το είχα καταλάβει όταν είδα εκείνες τις ελιές. Σε λίγο θα πιάσει πάγο. Προσπαθώ να μπω σε ένα ψυγείο να ζεσταθώ αλλά είναι γεμάτο μπύρες και τελικά ξυπνάω στην Αθήνα κουκουλωμένος με το σεντόνι μέχρι εκεί που δεν πάει.

Ζω

Πέρασαν και οι διακοπές και γύρισα πίσω ακέραιος.
Πέρασα γλιστερά φαράγγια και τάισα άγρια θηρία

-Εντάξει εύκολο ήτανε τελικά
-Την επόμενη φορά να το κάνεις φορώντας τακούνια
-Ναι αλλά τα τακούνια θα είναι με κομπρεσέρ για να σπάνε τα βράχια
-Και που θα βρεις ρεύμα ρε?
-Θα κουβαλάει ο Μ. στην πλάτη 16 χιλιόμετρα μπαλαντέζα.

Μα και στο βυθό ήρθα αντιμέτωπος με παράξενες μορφές ζωής:

Ο Πάτρικ άραγε?
Παρέα 5 εικοσάχρονων μου ζητάει να τους βγάλω φωτογραφία:
-Είμαστε έτοιμοι?
-Μάλιστα καπετάνιε!

Πιο παράξενοι όμως ήταν οι ταβερνιάρηδες:
-Ένα φραπέ μέτριο με γάλα. Εβαπορέ βάζετε?
-Εεε από  αυτό το μεγάλο κουτί που παίρνουμε από το σουπερμάρκετ.

Παίρνουμε ποικιλία λουκάνικα, δε μας αρέσει ένα συγκεκριμένο και το βάζουμε σε ένα άδειο πιάτο από ορεκτικά.
Έρχεται ο ταβερνιάρης.
-Παίρνετε αυτό το πιάτο σας παρακαλώ?
-Ναι. Μα γιατί δεν φάγατε το λουκάνικο? Και κάνει κίνηση να το πετάξει με το χέρι του μέσα στο πιάτο που τρώγαμε!

Η πιο χάρντκορ βδομάδα ήταν η επόμενη όμως.
Κάμπινγκ.
Ελεύθεροι οργανωμένοι.
Ο κορμοκλάνος και ο ροχαλιστής.
Απάλευτο ζευγάρι χωρίς άλλες σκηνές δίπλα του σε ακτίνα 15 μέτρων.
Συζητήσεις για νέες πατέντες.
1) Μπέργκερ από κεφτεδάκια, το λεγόμενο κεφτέργκερ. Μιλάμε για τρελή επένδυση.
2) Ίδρυση συγκροτήματος μαϊμού για να μπερδέψουμε τον κόσμο. Πώς στη λαϊκή ψωνίζεις κάλτσες FUMA και AAIAAS? Ε κάτι τέτοιο σε συγκρότημα. Επικρατέστερο όνομα: Μαντραγκούντα.
3) Μετανάστευση στην Ταϊβάν και επάγγελμα αντρικό είδωλο μιας και έγκυρες πληροφορίες λένε πως εκεί ο άντρας ο σωστός, ο τριχωτός, ο μπυροκοιλιάς με τα μούσια είναι το πρότυπο (εξωτικής) ομορφιάς).
-Πήγαινε Ταϊβάν θα είσαι άρχοντας ρε!
-Θα είσαι ο μπέης της Ταϊπέι!

Και ύστερα (Βασίλης) ΤσΑρτας το γιοφύρι.
Τρελές βραδιές στο επαρχιωτοχιπστεροκλαμπ με σήμα το μουστάκι, με dj Κατσίμπρα στα decks και προσφορά μπύρα, τσίπουρα, γάμοι, συρτό στα 2, στα 3 στα 4, στις 5 το πρωί με μεθυσμένους θείους να σέρνονται από πίσω μας και στο τέλος της βραδιάς πάντα μια μπύρα να σβήσει.
Ερώτηση σε μεθυσμένο μπάρμπα στις 6 το πρωί:
- Πώς είστε?
- Πίτα κότα το γενάρη και παπί τον αλωνάρη.

Αυτό ας είναι και ο οδηγός μας για τη νέα σεζόν που έρχεται...

Μεσημεριανό ποστ εν ώρα (μη) εργασίας έτσι για να πούμε ότι είμαστε εδώ ακόμα ένα μήνα

Τον Ιούλιο ο ήλιος χτυπάει την μπαλκονόπορτα της κρεβατοκαμαράς μου στις 7 το πρωί.
Τότε ανοίγω τα μάτια, κοιτάω με αγωνία το ρολόι νομίζοντας ότι είναι 11 και δεν ξύπνησα για να πάω στη δουλειά και ύστερα όταν βλέπω ότι είναι μόνο 7 ξανακοιμάμαι ευτυχισμένος που έχω άλλη μια ώρα ύπνου.
Εκείνη την ώρα βλέπω και τα πιο ενδιαφέροντα όνειρα. Είναι ίσως γιατί ονειρεύομαι αλλά δεν κοιμάμαι και σαν ντουβάρι, οπότε έχω την (ψευδ)αίσθηση πως ελέγχω τα ονειρά μου και μπορώ να σκεφτώ τη συνέχειά τους. Τότε μου έρχονται και οι καλύτερες ιδέες.
Όπως σήμερα που ξύπνησα και είχα σκεφτεί-ονειρευτεί κάτι πολύ γαμάτο σαν λογοπαίγνιο ένα πράγμα, κάτι που αν έβαζα στο φεησμπουκ θα είχε 100 λάικ.
Είχα πει να μην το ξεχάσω, αλλά μετά έπρεπε να θυμηθώ να πάρω τη σπανακόπιτα για τη φάω το μεσημέρι, τελικά δεν την πήρα γιατί ήταν λίγη, θα φάω απέξω, θυμήθηκα να κατεβάσω τα σκουπίδια για πρώτη φορά μες στη βδομάδα, τον καπνό, τα χαρτάκια, τα φιλτράκια, κλειδιά σπιτιού, κλειδιά αμαξιού, γυαλιά ηλίου, μπάρα δημητριακών για δεκατιανό (που το τρώω στις 11), πώς διάολο να τα χωρέσω όλα αυτά σε 4 τσέπες ενός τζην?

Κάπως τα καταφέρνω, πετάω τα σκουπίδια, μπάινω στο αμάξι, στρίβω τσιγάρο, αδειάζω τις τσέπες για να μπορέσω να οδηγήσω σαν άνθρωπος, φτάνω στη δουλειά, παίζω το παραμύθι σπασίματος γλυκισμάτων στο φατσοβιβλίο μέχρι να μου τελειώσουν οι ζωές, διαβάζω για τη γάζα, το βάζελο, έναν πορτορικανό που άνοιξε μπαρ με μύδια στη Σιβηρία, πώς να πάτε διακοπές και να κάνετε σεξ με τουρίστριες, να φάτε να πιείτε αλλά να ικανοποιήσετε και την κοπέλα σας και να γυρίσετε στην Αθήνα με σιξ πακ και γραμμωμένη ωμοπλάτη και τελικά τι λέγαμε?
Α για το γαμάτο όνειρο.
Το ξέχασα.

Χι? ΧιΧιΧι!

Μουντιάλ λοιπόν και ευχαριστώ το θεό της μπάλας για 2 πράγματα μέχρι στιγμής.
1. Βλέπουμε γενικά ωραία ματς και γκολ με το τσουβάλι (σε σχέση με προηγούμενες διοργανώσεις)
2. Με φώτισε και δεν μπήκα στον κόπο να παίξω στο στοίχημα το γνωστό (?) σύστημα με τα Χ.

Παρένθεση: Το σύστημα με τα Χ.
Η λογική του συστήματος βασίζεται στο γεγονός ότι η απόδοση να έρθει Χ ένας αγώνας είναι πάντα πάνω από 2 (εκτός από τις τελευταίες αγωνιστικές στη Β Ιταλίας και στη Σούπα Λιγκ).
Οπότε με απλά μαθηματικά αν βάλεις 10 ευρώ σε έναν αγώνα ποντάροντας στο Χ και τα χάσεις, τότε θα παίξεις τα διπλάσια στον επόμενο (20) πάλι ποντάροντας στο Χ. Αν ξαναχάσεις ποντάρεις 3η φορά στο Χ αλλά πάλι τα διπλά λεφτά (40 ευρώ) κ.ο.κ.
Αν πούμε για παράδειγμα ότι η απόδοση για το Χ σε έναν αγώνα κυμάινεται γύρω στο 3 και το πιάσεις την 3η φορά τότε κερδίζεις: 40x3=120 ευρώ έχοντας παίξει 10+20+40=70 ευρώ.
Άρα το κέρδος είναι 120-70=50 ευρώ. Καθόλου άσχημα.

Ας δούμε τώρα τι έχει γίνει στο μουντιάλ μέχρι στιγμής:

1ο ματς: 3-1 => 10 ευρώ στον κουβά.
2ο ματς: 1-0 => 20 ευρώ στον κουβά.
3ο ματς: 1-5 => 40 ευρώ στον κουβά.
4ο ματς: 3-1 => 80 ευρώ στον κουβά.
5ο ματς: 3-0 => 160 ευρώ στον κουβά.
6ο ματς: 1-3 => 320 ευρώ στον κουβά.
7ο ματς: 1-2 => 640 ευρώ στον κουβά.
8ο ματς: 2-1 => 1280 ευρώ στον κουβά.
9ο ματς: 2-1 => 2560 ευρώ στον κουβά.
10ο ματς: 3-0 => 5120 ευρώ στον κουβά.
11ο ματς: 2-1 => 10240 ευρώ στον κουβά.

Μέχρι στιγμής το αλάνθαστο αυτό σύστημα είχε κοστίσει:
10+20+40+80+160+320+640+1280+2560+5120+10240= 20470 ευρώ!

Και επίσης θα έπρεπε να να βρεις άλλα 20480 ευρώ να ποντάρεις στο Χ της Γερμανίας με την Πορτογαλία σήμερα...

-Ναι γεια σας ένα δάνειο θα ήθελα.
-Πόσα θα θέλατε?
-20000 ευρώ.
-Για ποιο λόγο αν επιτρέπεται?
-Να τα παίξω στο Χ Γερμανία-Πορτογαλία.
-Μήπως να σας δώσουμε 40000 ευρώ να τα παίξετε στο επόμενο ματς Ιράν - Νιγηρία γιατί τους Γερμανούς δεν τους κόβω για χήνες!
-Δε βαριέσαι δώστα.
-Να βάλτε μια υπογραφούλα εδώ για το σπίτι σας, μια εδώ για το αμάξι σας...είμαστε εντάξει.
-Ευχαριστώ καλά χηνάρια να έχουμε!
-Μη φοβάστε εΧ ο θεός!

To 366

Θυμάμαι το μακρινό 1990 που ακόμα πήγαινα δημοτικό να παρακαλάω τη γιαγιά μου κάθε μεσημέρι που με έπαιρνε από το σχολείο να σταματήσουμε στο ψιλικατζίδικο του κυρ Παναγιώτη για να μου πάρει χαρτάκια πανίνι.

Η γιαγιά (θεός σχωρέστη - μεγάλη η χάρη και η σύνταξή της τότε) ποτέ δε μου χάλαγε χατήρι και μου έδινε το πολυπόθητο εικοσάρικο που χρειαζόμουν για να πάρω το φακελάκι μου. Κάθε φακελάκι είχε 5 χαρτάκια μέσα και με το που το έπιανα στα χέρια μου το έσκιζα άτσαλα και ανυπόμονα, έβγαζα τα χαρτάκια, τα κοιτούσα ένα προς ένα και μουρμούραγα "το χω, το χω, δεν το χω, δεν το χω, το χω".
 Όσο περισσότερα "δεν" έλεγα τόσο καλύτερα θεωρούσα πως θα πήγαινε και η μέρα μου. Ήταν μια από τις πρώτες παιδικές μου προλήψεις που με βασάνισαν μεταξύ άλλων (όπως πχ το να φεύγω κάθε μέρα για το σχολείο στις 8:13 ακόμα και αν ο αδερφός μου δεν ήταν έτοιμος που είχε ως αποτέλεσμα η γιαγιά να με κυνηγάει να με προλάβει στις σκάλες πριν βγω στο δρόμο και ο αδερφός να κατεβαίνει από πίσω της μαζεύοντας τα βρακιά του μυξοκλαίγοντας γιατί τον είχε πιάσει χέσιμο αλλά του το έκοψα στη μέση γιατί είχε πάει 8:13 και έπρεπε να φύγουμε).
Θυμάμαι να κολλάω τα χαρτάκια στο άλμπουμ.
Θυμάμαι να συμπληρώνω τα αποτελέσματα των αγώνων με θρησκευτική ευλάβεια και με αξιοζήλευτη καλλιγραφία.
Θυμάμαι  να ανταλλάσσω τα διπλά μου χαρτάκια στο σχολείο, στα αγγλικά, στο δρόμο, στην αλάνα.
-Μου δίνεις το σήμα της Ιταλίας για το σήμα της Αμερικής?
-Τι λε ρε αυτοί είναι ασχετίλες! Στο δίνω για 2 χαρτάκια αν θες.
-2 χαρτάκια για 1 δεν είναι δίκαιο!
-Είναι αφού η Ιταλία είναι καλύτερη!
 Όταν δε μπορούσαμε να συμφωνήσουμε στην ανταλλαγή τότε καταφεύγαμε σε διάφορα παιχνίδια που κυμαίνονταν από τον πρώιμο παράνομο τζόγο (Μονά ζυγά), μέχρι ένα είδος νέου αθλήματος (ποιος θα ρίξει το χαρτάκι πιο μακριά).
Απέκτησα παιδικό τραύμα με τη δασκάλα που έσκισε όλα τα χαρτάκια του διπλανού μου γιατί τα κοιτούσε στο μάθημα. Και ήταν πολλά. Αυτός (που ήταν και από την Κρήτη) έκλαιγε και φώναζε "όι κερία όι πάλι εγώ θα την πλερώσω τη νύφη?". Κάτι βλαμμένα κορίτσια κρυφογελούσανε , αλλά τα αγόρια είχαν μείνει άναυδα από αυτή την πρωτοφανή πράξη ιεροσυλίας.
Θυμάμαι μετά που βγήκαμε για διάλειμμα που δώσαμε ένα δύο διπλά χαρτάκια ο καθένας, τα μαζέψαμε σε ένα πάκο και του τα χαρίσαμε. Έκλαψε ξανά. Αυτή τη φορά από χαρά.
Θυμάμαι το ατάρι που έδινε η εταιρεία αν συμπλήρωνες το άλμπουμ και τους το έστελνες, θυμάμαι που μου το πήρε δώρο ο πατέρας μου τα επόμενα χριστούγεννα, αλλά πιο πολύ θυμάμαι πως δεν το κέρδισα για ένα χαρτάκι.
Το σπάνιο.
Εκείνο που μόνο ένα παιδί είχε στο σχολείο.
Το χαρτάκι που πρέπει να είχαν σπρώξει τόσα τεμάχια στην αγορά όσα και τα ατάρι που έδιναν.
Το 366.

7 χρόνια φαγούρα

Άραγε πόση σχέση να έχω με εκείνο το μεγάλο παιδί που στεκόταν στην πόρτα της εταιρείας 7 χρόνια πριν, φορώντας το σακάκι του των συνεντεύξεων, έχοντας καπνίσει 2 τσιγάρα απανωτά για το άγχος και δεν ήξερε ποιό κουδούνι να χτυπήσει?
Και πόσες ζωές να πέρασαν από τότε που σκόρπισε το πρώτο του μηνιάτικο μέσα στο παιδικό του δωμάτιο με τα αυτοκινητάκια πάνω στη βιβλιοθήκη και τις αφίσες των Nirvana στον τοίχο και της είπε: "είμαστε πλούσιοι"?
Σίγουρα πέρασαν πολλά αύριο από το βράδυ που με ρωτήσατε πώς ήταν η πρώτη μέρα και σας είπα πως εντάξει καλά ήτανε, λίγο κουραστικά αλλά το κακό είναι πως πρέπει να πάω και αύριο.

Κ αμ δεν έρημος φεστιβάλ τριήμερο (μπάλα αρχίδια μωρό)

Σεκιουριτούδες που γελούσαν με την άδεια μου τσάντα,
μπύρες μπύρες και ύστερα μπύρες κι άλλες μπύρες (τις βάζω όλες εδώ για να μην τις βάζω ανάμεσα στα σόου και σας κουράζω)
το καραβάνι των πνευμάτων με τον ντράμμερ που έσπασε ένα τύμπανο και στράβωσε δυο πιατίνια
η σαβούρα του bro στις σκάλες του κάτω κόσμου
ο σαμάνος των 60 βατ είναι πια ενεργειακά ασύμφορος και παχύς αλλά ακόμα διδακτικός
οι σα σκουάτς σαν του ιτς σαν τους κάιους ένα πράμα
υπερηλεκτρικοί μεγαγαλαξιακοί τυπάδες του κάποιου δε θυμάμαι το ονομά του με μουσική συνοδευτική για μπύρες
το μπλουζ πείραμα της σαμσάρα οδήγησε στη νιρβάνα
κάτι παιδιά από την αυστραλία ήρθαν να κάνουν φασαρία, κρίμα που ο νουνός τους πήρε κιθάρα για δώρο αντί για σανίδα του σερφ
οι χορτοφάγοι πίναν ουίσκι και φτύναν και τα κουκούτσια
κάτι βίκινγκ με κουκουβάγιες στο κεφάλι παίζανε λέει μπλακ εν ρολ, εμένα μου φάνηκε μουσική σωστή για πάρτυ συνοδευόμενη από ζογκλερικά (φτύσιμο στον άερα και πιάσιμο της ροχάλας πριν πέσει)
το ράδιο μόσχα έπαιζε μαστουρωμένα μπλουζ και εμείς αγοράζαμε μπλούζες
οι γηραιότεροι ήταν κουραστικότεροι μα και τιμιότεροι
το τρένο φάντασμα του μεσονυχτίου είχε ένα φωνακλά μηχανοδηγό που μας ποδοπάτησε
προσκυνήσαμε τη γιαπωνέζικη εκκλησία της μιζέριας
(τον) ήπιαμε με τους πειραματισμούς των μπορις μπορείς να πας να κουφαθείς
αγκαλιαστήκαμε μεθυσμένοι και είπαμε να πάμε και του χρόνου αβλεπί ή μάλλον αακουεί (ή κάτι τέτοιο τέλοσπάντων...)

Η εξήγηση του τίτλου που δεν σας χρωστάω:

Τι λέει? Ζερ γκουτ! Ατε λες? Ποστ!

Έκαψα τα μάτια μου για να δω
Τα αγόρια δεν κλαίνε
Και δε θολώνουν τα γυαλιά μου πια για σένα
θολώνουν όμως τα μάτια μου
κλαίω με τεχνητά δάκρυα
και δε βλέπω την ώρα να

Όταν όλα τα πράγματα που τριγυρνάνε στο μυαλό σου μπαινοβγαίνοντας στο υποσυνειδητό σου αρνούνται να μπουν σε μια σειρά ψάχνεις ένα τραγούδι να τα περιγράψεις, δε σου έρχεται τίποτα στο μυαλό παρά μόνο πράγματα, επισκέπτες, μονιμάδες, ποτά, ξενύχτια, ξημερώματα στα αεροδρόμια και μετά πάλι ύπνος, έχει ο καιρός γυρίσματα μα πάντα καταλήγω στο ίδιο κτίριο με τον ίδιο κύριο να με λέει το παιδί με το θερμόμετρο και ας κράταγα αμπερόμετρο και μετά χάλια στο γραφείο αδιάφορο φέισμπουκ η ομάδα στο μάνατζερ πάει κατά διαόλου και το κρύο στο σαλόνι μου είναι του διαόλου λέω να φάω μετά κοιμάμαι και τότε δεν ξέρω αν έχει νόημα κάτι πέρα από τα μπερδεμένα όνειρα

...τα οποία και δε θυμάμαι από την ώρα που θα χτυπήσει το ξυπνητήρι και μετά.

Εργοταξιακοί έρωτες του αγίου... ανήμερα

-Θέλω μια κόλλα χαρτί.
-Να σου σκίσω?
-Ναι σκίσε μου!

-Πότε θα μου την ανοίξεις την τρύπα?
-Και τώρα στην ανοίγω αν θες!

-Τις έστειλες τις φωτογραφίες?
-Ναι τις έστειλα τι θες τώρα να σου στείλω και καμιά τσόντα?

- Ωραίο κώλο έχεις τελικά!
- Ναι αλλά δεν είναι για σένα είναι ακριβός ο κώλος μου.
- Όλα έχουν μια τιμή!
- Σου λέω είναι ακριβός.
- Ε κάντου και εσύ μια προσφορά και θα τα βρείτε!

-Εσένα οι γυναίκες σε παρατάνε γιατί δε βάζεις τη γλώσσα σου να δουλέψει.
-Εμένα τεός έντωσε γλώσσα να μιλάω και πίτσα να γκαμάω! (από τη Βιλγαρία η πίτσα..)

-Θέλετε τίποτα να σας φέρω? Καφέ? Σάντουιτς?
-Τίποτα γυναίκες να μας φέρεις μέρα που ναι.

-Εγώ μόνο σήμερα δεν γιορτάζω, αλλά γιορτάζω 364 μέρες το χρόνο και 365 τα δίσεκτα.

-Θα βγεις σήμερα με την κοπελιά σου?
-Μπα πού να βγω αφού αύριο ξυπνάω στις 6.
-Ε δεν πειράζει το θέμα είναι να μπαίνεις και όχι να βγαίνεις... (κλείσιμο ματιού)

-Εσύ δεν είσαι ερωτευμένος?
-Εγκώ 20 κρόνια γυναίκα δεν έκει έρωτα τώρα. Έρωτας πεταίνει, αγκάπη ντε πεταίνει...

Μαθηματικά γραφείου

 

Κουάκερ + χαμομήλι + καθαριστικό οθόνης = 

 

Τριμμένη μοκέτα από την καρέκλα = Νευρικός άνθρωπος = Δυστυχισμένος

 

Punk Rock +

+ Αλληλεγγύη προς τους ντελιβεράδες =

Άφθαρτη μοκέτα = Ηρεμία (ή όλη μέρα την περνάμε στην κουζίνα τρώγοντας...)

Προτεραιότητες

1. Εργοατάξιο - κυρίως να διατηρήσω την ψυχική μου υγεία - ξύπνημα μισή ώρα νωρίτερα, σχόλασμα μισή ώρα αργότερα, πάει η μέρα.
2. Μυστικό πρότζεκτ - δε μπορώ να πω άλλα είναι μυστικό.
3. Γάμοι - πάρτυ - ξαναπάρτυ με όλα τα παρελκόμενα
4. Άλλες έξοδοι (σε σπίτια άλλων κλπ)
5. Είσοδοι (άλλων στο σπίτι μου)
6. Ύπνος (αν κλείσω 7ωρο είναι καλά...)
7. Νοικοκυριό (επιβίωσης)
8. Μάνατζερ στο φεησμπουκ - Πάμε μωρή ομαδάρα!
9. Ηλίθιο ποδοσφαιράκι  όπου είμαι ο Ισλανδός Abal Hasogoalsson. Στα 33 μου έχω κατακτήσει τον κόσμο πια: Μουντιάλ με την εθνική Ισλανδίας, πρωτάθλημα και τσου.λου. με την Παλέρμο (πως μου παν καλέ τα ροζ!), βίλες, γυναίκες, άλογα, ελικόπτερα και δε συμμαζεύεται.
10. Μπλόγκινγκ. (1 ποστ το μήνα...)

Περάστε ανοιχτά είμαστε αλλά υπολειτουργούμε..για να σερβιριστείτε θα πρέπει να περιμένετε.