Μετά από 5ωρο ταξίδι κάθομαι και χαζεύω μια ταινία με την κοπέλα μου στον καναπέ, χορτασμένος από φαγητό και έρωτα, σε πλήρη αποχάυνωση, κάνοντας προθέρμανση για τα καμένα βράδια του επερχόμενου χειμώνα.
Ξαφνικά ακούγεται το κλάμα του μωρού από το δίπλα διαμέρισμα -οι νέοι μας γείτονες...
Ασυναίσθητα δυσανασχετώ και λέω: Ωχ αυτά θα έχουμε τώρα κάθε βράδυ?
Η αντίδραση από το έτερον ήμισυ άμεση.
Μέσα σε χρόνο dt έχω στριμωχτεί στα σχοινιά και πρέπει να απαντήσω στο ερώτημα: Δηλαδή εσύ δεν θα ήθελες να έχουμε ένα μωρό σε 9 μήνες από τώρα?
Απαντάω όχι.
Φεύγει. Πάω μια βόλτα μου λέει έτοιμη να κλάψει. Μάλλον απάντησα λάθος.
There ain't no mystery here
We just try to get by
No use in having a plan
They'll only cut up you sky
You can't open their eyes
Once you give in to the lie
Baby, I know we're running out of time...
We just try to get by
No use in having a plan
They'll only cut up you sky
You can't open their eyes
Once you give in to the lie
Baby, I know we're running out of time...


Στα νερά σου να σβήνω τη δίψα για ζωή...
Θα φιλήσω το χώμα σου όταν σε δω...