Μαγειρεύοντας με το καλό παιδί αλλά: Κόκκινες Καυτερές Τσίλι Πιπεριές

Υλικά:

Ένα εισιτήριο (καθιστών ή όρθιων ανάλογα την τσέπη και την ηλικία)
Μπύρα
Μπατονέτες
Καλή διάθεση

Εκτέλεση:

1) Αγοράζουμε το εισιτήριο από το χειμώνα μέσα σε ένα παροξυσμό καταναλωτισμού (ή αλλιώς τρεχάτε να αγοράσουμε πριν μας τα φάει η κρίση) αλλά παίρνουμε και το φτηνό πάνω τέρμα στις κερκίδες γιατί αντί για τα 30 ευρώ επιπλέον που έπρεπε να βγάλουμε από την τσέπη μας βγάλαμε κάτι καβούρια και μετά τα ξαναβάλαμε.
2) Φροντίζουν από τη δουλειά να μας γαμήσουν την ψυχολογία αρχίζοντας ακριβώς πριν μια βδομάδα από τη συναυλία και συνεχίζοντας ακάθεκτοι, ώστε τη μέρα της συναυλίας να φύγουμε από τη δουλειά με καμία όρεξη για τίποτα.
3) Έχουμε ξεχάσει να καθαρίσουμε τα βουλωμένα από τις βουτιές αυτιά μας.
4) Τη μπύρα την αγοράζουμε στο γήπεδο όπου έχει και μεγάλη ποικιλία: Χάινεκεν ποτήρι και ποτήρι Χάινεκεν! Πάλι καλά που δεν είχε και μπύρα Κοσμοτέ.

Σερβίρουμε το πιάτο κρύο μετά από δύο στην καλύτερη αδιάφορα σαπόρτ συγκροτήματα.
Βέβαια για να είμαστε και δίκαιοι το support συγκρότημα είναι σαν τον γκόμενο του υπερμοντέλου.
Όσο ωραίος και να είναι, μόλις κάποιος τον δει δίπλα στη θεογκόμενα θα πει: κοίτα ρε τέτοια μουνάρα και είναι με το μαλάκα!
Ε κάπως έτσι...

Συμβουλές για να περάσει η ώρα όταν παίζει ένα support συγκρότημα:

1) Βγάζουμε τον εαυτό μας φωτογραφίες αλά φέισμπουκ.
2) Πίνουμε μπύρες και τρώμε σποράκια ασταμάτητα λες και ήρθαμε να δούμε το ΠΑΟ - ΠΑΣ Γιάννινα.
3) Φέρνουμε βόλτες όλες τις θύρες ψάχνοντας τη θέση μας που αναγράφει το εισιτήριο σηκώνοντας όλο τον κόσμο που έχει έρθει νωρίτερα.
4) Σκάμε κανα μπαφάκι και οι ΑΑΑΚ μας φαίνονται RATM (Rage Against ντε!) (Τι τι ρεϊτζ εγκένστ μωρεεεέ? The Machine ρε άμπαλοι!)
5) Παίρνουμε ένα άδειο πλαστικό μπουκαλάκι και παίζουμε ποδόσφαιρο (σε γήπεδο είμαστε έτσι κι αλλιώς) προσπαθώντας να θυμηθούμε τις ένδοξες στιγμές που είχαμε βγει πρώτοι σκόρερ στο πρωτάθλημα της 5ης δημοτικού.
6) Σαλιαρίζουμε με το άισθημα προκαλώντας τη ζήλια μπακουροπαρέων από 14χρονα με σπυράκια.
7) Φωνάζουμε "μπράβο ρε" όσο πιο δυνατά μπορούμε σε άκυρες φάσεις για να τρομάξουμε τη μάνα με τα δυό παιδάκια που κάθεται δίπλα μας.
8) Μιλάμε όλη την ώρα λες και έχουμε πάει για καφέ (μα χαμηλώστε επιτέλους αυτή τη μουσική δεν ακουγόμαστε!)
9) Παρατηρούμε τι κάνουν οι άλλοι και το γράφουμε στο βλογ μας.

Βρείτε τι έκανε το καλό παιδί αλλά και κερδίστε ένα εισιτήριο για τη συναυλιά των RHCP (ReHydrated Carbon Phosphorus)!

Πάμε τώρα στο μεγάλο όνομα.

Τους είδα πραγματικά?
Χμ....
Ο Αντώνης ο Κιέδης ήταν πίσω από ένα μεγάλο ηχείο. Τον έιδα στο βίντεο γουόλ. Τον είχα δει και στο MTV. Εκεί ήταν νεότερος.
Ο Flea ήταν αυτό που περίμενα. Ένας αεικίνητος ψύλλος (από κει που καθόμουνα).
Ο Chad Smith ήταν ο power ranger (ο κόκκινος).
Ο κιθαρίστας...δεν ήταν ο Frusciante.
Τουλάχιστον τους άκουσα.
Κι αν οι ειδικοί στα συστήματα ηχοληψίας έχουν ενστάσεις εμείς οι άμπαλοι και ανατριχιάσαμε και χορέψαμε και ξέραμε να τραγουδήσουμε και κανένα στίχο και όλα καλά!
Το συγκρότημα για μένα έπαιξε καλά, έδειξε ότι έπαιξε γιατί ήθελε και δε βγήκε να ξεπετάξει 15 τραγούδια και να φύγει χωρίς πολλά πολλά. Και τα τζαμαρίσματά τους τα είχανε και τα λογύδριά τους και τα ενκόρ τους και τα όλα τους και στο τέλος φύγαμε και γρήγορα και εύκολα και βάλαμε άλλο ένα τικ στον κατάλογο με τις εκπληρώσεις των εφηβικών μας απωθημένων.