Θυμάμαι το μακρινό 1990 που ακόμα πήγαινα δημοτικό να παρακαλάω τη γιαγιά μου κάθε μεσημέρι που με έπαιρνε από το σχολείο να σταματήσουμε στο ψιλικατζίδικο του κυρ Παναγιώτη για να μου πάρει χαρτάκια πανίνι.
Η γιαγιά (θεός σχωρέστη - μεγάλη η χάρη και η σύνταξή της τότε) ποτέ δε μου χάλαγε χατήρι και μου έδινε το πολυπόθητο εικοσάρικο που χρειαζόμουν για να πάρω το φακελάκι μου. Κάθε φακελάκι είχε 5 χαρτάκια μέσα και με το που το έπιανα στα χέρια μου το έσκιζα άτσαλα και ανυπόμονα, έβγαζα τα χαρτάκια, τα κοιτούσα ένα προς ένα και μουρμούραγα "το χω, το χω, δεν το χω, δεν το χω, το χω".
Όσο περισσότερα "δεν" έλεγα τόσο καλύτερα θεωρούσα πως θα πήγαινε και η μέρα μου. Ήταν μια από τις πρώτες παιδικές μου προλήψεις που με βασάνισαν μεταξύ άλλων (όπως πχ το να φεύγω κάθε μέρα για το σχολείο στις 8:13 ακόμα και αν ο αδερφός μου δεν ήταν έτοιμος που είχε ως αποτέλεσμα η γιαγιά να με κυνηγάει να με προλάβει στις σκάλες πριν βγω στο δρόμο και ο αδερφός να κατεβαίνει από πίσω της μαζεύοντας τα βρακιά του μυξοκλαίγοντας γιατί τον είχε πιάσει χέσιμο αλλά του το έκοψα στη μέση γιατί είχε πάει 8:13 και έπρεπε να φύγουμε).
Θυμάμαι να κολλάω τα χαρτάκια στο άλμπουμ.
Θυμάμαι να συμπληρώνω τα αποτελέσματα των αγώνων με θρησκευτική ευλάβεια και με αξιοζήλευτη καλλιγραφία.
Θυμάμαι να ανταλλάσσω τα διπλά μου χαρτάκια στο σχολείο, στα αγγλικά, στο δρόμο, στην αλάνα.
-Μου δίνεις το σήμα της Ιταλίας για το σήμα της Αμερικής?
-Τι λε ρε αυτοί είναι ασχετίλες! Στο δίνω για 2 χαρτάκια αν θες.
-2 χαρτάκια για 1 δεν είναι δίκαιο!
-Είναι αφού η Ιταλία είναι καλύτερη!
Όταν δε μπορούσαμε να συμφωνήσουμε στην ανταλλαγή τότε καταφεύγαμε σε διάφορα παιχνίδια που κυμαίνονταν από τον πρώιμο παράνομο τζόγο (Μονά ζυγά), μέχρι ένα είδος νέου αθλήματος (ποιος θα ρίξει το χαρτάκι πιο μακριά).
Απέκτησα παιδικό τραύμα με τη δασκάλα που έσκισε όλα τα χαρτάκια του διπλανού μου γιατί τα κοιτούσε στο μάθημα. Και ήταν πολλά. Αυτός (που ήταν και από την Κρήτη) έκλαιγε και φώναζε "όι κερία όι πάλι εγώ θα την πλερώσω τη νύφη?". Κάτι βλαμμένα κορίτσια κρυφογελούσανε , αλλά τα αγόρια είχαν μείνει άναυδα από αυτή την πρωτοφανή πράξη ιεροσυλίας.
Θυμάμαι μετά που βγήκαμε για διάλειμμα που δώσαμε ένα δύο διπλά χαρτάκια ο καθένας, τα μαζέψαμε σε ένα πάκο και του τα χαρίσαμε. Έκλαψε ξανά. Αυτή τη φορά από χαρά.
Θυμάμαι το ατάρι που έδινε η εταιρεία αν συμπλήρωνες το άλμπουμ και τους το έστελνες, θυμάμαι που μου το πήρε δώρο ο πατέρας μου τα επόμενα χριστούγεννα, αλλά πιο πολύ θυμάμαι πως δεν το κέρδισα για ένα χαρτάκι.
Το σπάνιο.
Εκείνο που μόνο ένα παιδί είχε στο σχολείο.
Το χαρτάκι που πρέπει να είχαν σπρώξει τόσα τεμάχια στην αγορά όσα και τα ατάρι που έδιναν.
Το 366.
Η γιαγιά (θεός σχωρέστη - μεγάλη η χάρη και η σύνταξή της τότε) ποτέ δε μου χάλαγε χατήρι και μου έδινε το πολυπόθητο εικοσάρικο που χρειαζόμουν για να πάρω το φακελάκι μου. Κάθε φακελάκι είχε 5 χαρτάκια μέσα και με το που το έπιανα στα χέρια μου το έσκιζα άτσαλα και ανυπόμονα, έβγαζα τα χαρτάκια, τα κοιτούσα ένα προς ένα και μουρμούραγα "το χω, το χω, δεν το χω, δεν το χω, το χω".
Όσο περισσότερα "δεν" έλεγα τόσο καλύτερα θεωρούσα πως θα πήγαινε και η μέρα μου. Ήταν μια από τις πρώτες παιδικές μου προλήψεις που με βασάνισαν μεταξύ άλλων (όπως πχ το να φεύγω κάθε μέρα για το σχολείο στις 8:13 ακόμα και αν ο αδερφός μου δεν ήταν έτοιμος που είχε ως αποτέλεσμα η γιαγιά να με κυνηγάει να με προλάβει στις σκάλες πριν βγω στο δρόμο και ο αδερφός να κατεβαίνει από πίσω της μαζεύοντας τα βρακιά του μυξοκλαίγοντας γιατί τον είχε πιάσει χέσιμο αλλά του το έκοψα στη μέση γιατί είχε πάει 8:13 και έπρεπε να φύγουμε).
Θυμάμαι να κολλάω τα χαρτάκια στο άλμπουμ.
Θυμάμαι να συμπληρώνω τα αποτελέσματα των αγώνων με θρησκευτική ευλάβεια και με αξιοζήλευτη καλλιγραφία.
Θυμάμαι να ανταλλάσσω τα διπλά μου χαρτάκια στο σχολείο, στα αγγλικά, στο δρόμο, στην αλάνα.
-Μου δίνεις το σήμα της Ιταλίας για το σήμα της Αμερικής?
-Τι λε ρε αυτοί είναι ασχετίλες! Στο δίνω για 2 χαρτάκια αν θες.
-2 χαρτάκια για 1 δεν είναι δίκαιο!
-Είναι αφού η Ιταλία είναι καλύτερη!
Όταν δε μπορούσαμε να συμφωνήσουμε στην ανταλλαγή τότε καταφεύγαμε σε διάφορα παιχνίδια που κυμαίνονταν από τον πρώιμο παράνομο τζόγο (Μονά ζυγά), μέχρι ένα είδος νέου αθλήματος (ποιος θα ρίξει το χαρτάκι πιο μακριά).
Απέκτησα παιδικό τραύμα με τη δασκάλα που έσκισε όλα τα χαρτάκια του διπλανού μου γιατί τα κοιτούσε στο μάθημα. Και ήταν πολλά. Αυτός (που ήταν και από την Κρήτη) έκλαιγε και φώναζε "όι κερία όι πάλι εγώ θα την πλερώσω τη νύφη?". Κάτι βλαμμένα κορίτσια κρυφογελούσανε , αλλά τα αγόρια είχαν μείνει άναυδα από αυτή την πρωτοφανή πράξη ιεροσυλίας.
Θυμάμαι μετά που βγήκαμε για διάλειμμα που δώσαμε ένα δύο διπλά χαρτάκια ο καθένας, τα μαζέψαμε σε ένα πάκο και του τα χαρίσαμε. Έκλαψε ξανά. Αυτή τη φορά από χαρά.
Θυμάμαι το ατάρι που έδινε η εταιρεία αν συμπλήρωνες το άλμπουμ και τους το έστελνες, θυμάμαι που μου το πήρε δώρο ο πατέρας μου τα επόμενα χριστούγεννα, αλλά πιο πολύ θυμάμαι πως δεν το κέρδισα για ένα χαρτάκι.
Το σπάνιο.
Εκείνο που μόνο ένα παιδί είχε στο σχολείο.
Το χαρτάκι που πρέπει να είχαν σπρώξει τόσα τεμάχια στην αγορά όσα και τα ατάρι που έδιναν.
Το 366.
