Λύκειο. Πάνω στο γραφείο, πάνω και στα βιβλία το κασετόφωνο. Το ραδιόφωνο να παίζει rock fm ή ρόδον και εγώ σε ετοιμότητα με το δάχτυλο στη σκανδάλη (rec) για να το πατήσω όταν άκουγα ένα καλό τραγούδι να αρχίζει. Προσευχή κατά τη διάρκεια του τραγουδιού μην και μιλήσει ο dj... Stop rewind και play για να ακούσω τι έγραψα και μετά αναμονή για το επόμενο καλό κομμάτι. Γαμοσταυρίδι αν άνοιγε το στόμα του και πάμε πάλι απ την αρχή.
Σάββατο. Φροντιστήριο το πρωί και μετά βουρ για metropolis. Χάζεμα όλων των cd στο τμήμα του (τότε) new rock, όλων των ροκ προσφορών και (συνήθως) αγορά cd από τις σούπερυπερπροσφορες (500-1500δρχ). Γιορτές και γενέθλια ήταν η καλύτερη μου γιατί αγόραζα 4-5 δισκάκια μαζεμένα. Μετά πήγαινα σπίτι και δεν ήξερα τι να πρωτοβάλω να ακούσω. Βραχυκύκλωνα.
Αν βραχυκύκλωνα με 4-5 νέα cd στο χέρι τώρα τι έχω πάθει με 4-5 γίγα στο φλασάκι(= 100 άλμπουμ) που έχω κατεβάσει σε ένα μήνα?
Τώρα τα έχω όλα. Τα cd που δε βρήκα ποτέ να αγοράσω, αυτά που πάντα μου φαίνονταν πολύ ακριβά, αυτά που δεν ήμουν και τόσο σίγουρος αν θα μου αρέσουν τόσο ώστε να σκάσω 5-6 χιλιάρικα να τα πάρω...
Ήθελες Tad αλλά δεν ήξερες τι λένε τόσα χρόνια? Μπες σε ένα βλογ και κατεβασέ τα όλα αγόρι μου...
Ήθελες το Vs των Pearl Jam αλλά δεν το αγόραζες γιατί ο διπλανός σου στα αγγλικά σου είχε γράψει τα μισά τραγούδια σε κασέτα (και πού να δίνεις 5 χιλιάρικα τώρα για 6 τραγούδια ακόμα)? Ένα κλικ και πάρτα όλα. Δισκογραφία. Live bootleg. Ακυκλοφόρητα. Κατέβασε και αυτό με τις συνεντεύξεις. Μήπως θα το ακούσεις ποτέ?
Οι κασέτες που με τόσο ιδρώτα και μεράκι έφτιαξα (τους έκανα και εξώφυλλα πάντα) μαζεύουν σκόνη σε ένα ράφι στο παιδικό μου δωμάτιο μαζί με τα μετάλλια απ το πινγκ πονγκ και τα λούκυ λουκ. Είπα στη μάνα μου να μην τις πετάξει ούτε να τις πειράξει γιατί θα κάτσω μια μέρα που θα έχω χρόνο (τι?) να τις περάσω στον υπολογιστή (ναι καλά...).
Ο σκληρός γέμισε. Πήρα κι άλλον. Εξωτερικό. Χωράει όλα τα τραγούδια που έχω ακούσει πότέ και άλλα τόσα. Τα χωράει αλλά χωρίς εξώφυλλα, χωρίς τη μυρωδιά τους, τους στίχους που τους μάθαινα απ έξω διαβάζοντας τους με προσήλωση όσο έλιωνα το cd ξανά και ξανά..
Έχει πια χαθεί η μπάλα. Είπα σε κάποια φάση να κόψω τα κατεβάσματα μέχρι να ακούσω τα πάντα έστω και μια φορά. Κράτησα την υπόσχεσή μου 3 μήνες. Μετά ξανακύλησα.
Έτσι μου ρχεται να κάνω ένα μεγαλοπρεπές delete σε όλη τη virtual δισκοθήκη μου, και να μείνω μόνο με ότι χειροπιαστό έχω. Εξάλλου κι αυτά δεν είναι και λίγα. Δεν το κάνω όμως. Έχω πέσει στην παγίδα. Αισθάνομαι ασφαλης με τόσα κομμάτια στο αρχείο μου. Λέω εντάξει αν μου ρθει να ακούσω κάτι θα ψάχνω πάλι στο ιντερνέτι? Άστο να υπάρχει. Έχουμε χώρο.
Κάτι αντίστοιχο με τα κινητά δηλαδή. Μέσα σε λίγα χρόνια από γκάτζετ ψωνισμένων έγινε απαραίτητο και για να συνεννοηθείς με τον κολλητό σου για ένα καφέ τηλεφωνιέστε 40 φορές (η τελευταία έξω από την καφετέρια, σε απόσταση 2-3 μέτρων και με πλάτη ο ένας στον άλλο). Αλλά γιατί όχι? Έτσι κι αλλιώς έχετε 5 ώρες δωρεάν ομιλία. Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία που θα την πούμε μετά το Πάσχα.
