Ανασκούπιση

Ανασκοπώ χωρίς σκοπό
Ανασκουπίζω τον καρπό
ή μάλλον με τον καρπό
τη μύτη απ τις μύξες...

Ωωωπ! Δε σας είδα! Τι κάνετε? Χρόνια πολλά! Με υγεία! Όχι τίποτα άλλο - για να μην έχουμε και μύξες και γινόμαστε ρεζίλι.

Ανασκουπίσατε εσείς?
Τις αναμνήσεις σου τις ζεις?
Ή στο συρτάρι τσέβαλες -> (τις έβαλες = προσπάθεια του ποιητή να οικειοποιηθεί τοπικά ιδιώματα με μόνο σκοπό το πούλημα μούρης)
να καθαρίσει η μνήμη?

Σταματάω εδώ την αμπελοφιλοσοφία και μπαίνω στο θέμα.
Σήμερα θα ανασκοπήσω τα ρεβεγιόν που έχω κάνει.
Τις υπόλοιπες ανασκοπήσεις μου μπορείτε να τις βρείτε σε άλλο χωροχρόνο.

1) Τα χρόνια της αθωότητας:
Ωραία φάση γιατί:
- είχε βασιλόπιτα.
- η βασιλόπιτα είχε μέσα φλουρί.
- είχε Άγιο Βασίλη
- είχε ξενύχτι ως τα μεσάνυχτα
- είχε χαρτιά. Τριανταμία. Μιλάμε για τρελό παρεάκι. Δύο παιδιά του δημοτικού που τότε μάθαιναν την πρόσθεση, δύο γιαγιάδες που τότε ξέχναγαν την πρόσθεση, τη μάνα μου που κάθε 5 λεπτά σηκωνόταν να δει το φαγητό / να φέρει γλυκό / να φέρει νερό / να κάνει οτιδήποτε άλλο εκτός από το να παίξει χαρτιά και τον πατέρα μου που υπομονετικά μου έλεγε πως: δε φωνάζουμε ότι έχουμε 14 μόλις πάρουμε τα φύλλα περιμένουμε να έρθει η σειρά μας.

Χάιλαιτ:
α)Ο Άγιος Βασίλης που ήρθε μια χρονιά από τις 8 το απόγευμα γιατί όπως μάθαμε 10 χρόνια μετά την είχαμε τρελάνει τη μάνα μας εκείνη τη μέρα και άφησε τα δώρα κάτω απ το δέντρο μια ώρα αρχύτερα μπας και ασχοληθούμε με αυτά και την αφήσουμε να μαγειρέψει.
β)Η γιαγιά μου να τραβάει φύλλο από 34.


2) Τα χρόνια της μετα-αθωότητας
 Λίγο πιο βαρετά θα έλεγε κανείς, τη βγάζαμε στο χωριό στο βουνό μόνοι ή με τίποτα παιδιά οικογενειακών φίλων, ακούγαμε Άϊρον Μέιντεν και παίζαμε επιτραπέζια / χαρτιά / το πουλάκι μας πριν το φαγητό, μετά το φαγητό, πριν αλλάξει η χρονιά, αφού αλλάξει η χρονιά και πριν πάμε για ύπνο στο γουόκμαν.
 
Χάιλαιτ:
α) Το χιόνι (όταν τύχαινε να έχει)
β) Που βάζαμε το 2 minutes to midnight πριν την αλλαγή του χρόνου.

3) Τα φοιτητικά
Το τέλος του εφησυχασμού. Η είσοδος στον κόσμο των μεγάλων. Η αγωνία του ρεβεγιόν.
Κλαμπ? Μπαρ? Σκυλάδικο? Ροκάδικο? Ρακάδικο? Σπίτι? Χαρτιά? Χορός? Πάρτυ?
Άγχος - παχυσαρκία - στρες.

Χάιλαιτ: Πρωτοχρονιά 2003.
Αλλαγή με τους γονείς και βουρ για τρελό γλέντι!
Πάμε αρχικά σε ένα σπίτι. Ξενέρωτα. Μπορεί και να κοιμήθηκα και καμιά ώρα στον καναπέ.
Στις 2:30 φεύγουμε για να πάμε σε ένα γαμάτο (έτσι λέγανε οι κοπέλες) λάτιν κλαμπ.
Φτάνουμε στις 3:30.
Παρκάρουμε στις 4:00.
Με το που πάμε να μπούμε γίνετα μπλακ άουτ.
Μετά από μισή ώρα αποφασίζουμε τουλάχιστον να φάμε μια γαμάτη κρέπα.
Στις 4:40 ξεκινάμε για την κρεπερί.
Στις 4:50 ανακαλύπτουμε πως το μπλακ άουτ επιασε και αυτή την περιοχή. Άκυρη η κρέπα.
Στις 5:00 αρχίζουν οι διαβουλέυσεις μέσα στο κρύο για το τι θα κάνουμε.
Στις 6:00 αποφασίζουμε να πάμε Λυκαβηττό να πιούμε μια μπύρα και να δούμε το ξημέρωμα.
Στις 7:00 αποφάσισα να μην ξαναβγώ έξω για ρεβεγιόν παρά μόνο σε σπίτια.

4) Τα μεταφοιτητικά:
Μία έτσι μία αλλιώς.
Μία τρελά πάρτυ σε σπίτια, μία φαντάρος και αλλαγή χρόνου στη σκοπιά.
Μία τρελά πάρτυ ως το πρωί, μία άρρωστος με 38 πυρετό.
Φέτος τι να είναι άραγε? Το έτσι ή το αλλιώς?
Δεν έχει και πολλή σημασία ίσως. Αρκεί να είμαι με αυτούς που θέλω.

Έτσι κι αλλιώς Καλή πρωτοχρονιά και να την περάσετε με αυτούς που θέλετε!
Και αν όχι, νύχτα είναι θα περάσει...

Ο καπιταλισμός πάνω από τον άνθρωπο: σπουδή στην αγορά κωλόχαρτου

(Άσχετη εισαγωγή που θα μπορούσε να είναι και ποστ αλλά είπα να το χωρέσω εδώ.)

Τα απλωμένα ρούχα μέσα ή έξω το χειμώνα?
Τα βάζω μέσα,
σκοντάφτω στην απλώστρα όπως μπαίνω σπίτι από τη δουλειά,
δεν στεγνώνουνε ποτέ,
τα βάζω πάνω στο καλοριφέρ λαδιού, τα ξεχνάω και τα καίω.

Τα βγάζω έξω,
βρέχει,
καπνίζουνε τα τζάκια γύρω γύρω και όταν τα φοράω με ρωτάνε:
-Τι άρωμα φοράς? Το Τζάκυ Ωνάση?
-Όχι το τζάκι του Θανάση!

Πάω σουπερμάρκετ και δε φτιάχνω λίστα για ψώνια.
Αποτέλεσμα: Περνάω μισή ώρα περιπλανώμενος ανάμεσα σε καρότσια και ράφια και στο τέλος πάω στο ταμείο με μακαρόνια, γάλα, πουμαρό και μπύρες.
Γυρνάω σπίτι και θυμάμαι πως δεν έχω κωλόχαρτο.

(Κωλόχαρτο: η μαγική λέξη που με βάζει αυθαίρετα από τον άκυρο πρόλογο στο κυρίως θέμα μας.)

Πας λοιπόν σουπερμάρκετ με τη λίστα σου, παίρνεις το καροτσάκι σου και σαν καλός καταναλωτής ξαμολιέσαι ανάμεσα στα ράφια. Εκεί που βολτάρεις ξαφνικά πέφτεις πάνω σε ένα διάδρομο άσπρο.
Άσπρο παντού στα ράφια. Κωλόχαρτα παντού. Να πάρεις μήπως έτσι για την ανασφάλεια μην κάνεις πάλι ακροβατικά για να φτάσεις τις χαρτοπετσέτες στην κουζίνα όπως τις προάλλες? Και ήσουν και τυχερός τότε γιατί ήταν καθαρό το χέσιμο. Κοιτάς τη λίστα.
Και ναι! Το κωλόχαρτο είναι στη λίστα!!!
Τι να πάρεις όμως?
Κοιτάς προσφορές.
8+4 ρολά δώρο 4,5 ευρώ. Καλό!
Ωπ! Εδώ λέει 6+6 ρολά δώρο 4,8 ευρώ. Καλύτερο έχει περισσότερα δώρα. Πιο ακριβό όμως..
8 ρολά 6,08 ευρώ? Τι έγινε ρε παιδιά? Πού ζουν αυτοί?
Παίρνεις τη συσκευασία στα χέρια σου. Από πίσω λέει πως το κάθε ρολό έχει 140 φύλλα! Διπλά λέει.
Τα άλλα πόσο έχουν?
Το 8+4 λέει 74 φύλλα. Χμ λίγα...
Το 6+6 λέει 80 φύλλα.

Ήρθε η ώρα των μαθηματικών:

1) 12x74 = 888 φύλλα. => 450 / 888 = 0.51 σεντς το φύλλο.
2) 12x80 = 960 φύλλα. => 480 / 960 = 0.50 σεντς το φύλλο.
3) 8x140 = 1120 φύλλα! => 608 / 1120 = 0.54 σεντς το φύλλο.

Άρα το φτηνότερο είναι το 6+6 ρολά. Ωραία!
Για κάτσε όμως...τι λέει εδώ? Εδώ έχει ένα 6 ρολά 2,65 ευρώ. Κοιτάω πίσω. 56 φύλλα το κάθε ρολό.
Πάμε πάλι τις πράξεις:
6x56 = 336 φύλλα. => 265 / 336 = 0.79 σεντς το φύλλο?!!!
Το φτηνότερο είναι το ακριβότερο?
Και ακόμα έχω δει 4 μάρκες μόνο. Πόση ώρα χαζεύω?
Φτου πρέπει να φύγω! Απλώνω το χέρι παίρνω μια συσκευασία στην τύχη, η τιμή της χάνεται μέσα στις άλλες τιμές της απόδειξης και ξυπνάω το πρωί από εφιάλτη πως σκουπιζόμουν λέει στην τουαλέτα με 50ευρα!
Τουλάχιστον αν δεις σκατά λέει στον ύπνο σου είναι λεφτά.
Και τα λεφτά στον ύπνο μου τα είδα βέβαια.

1 Επί λόγος = λόγος

Τι να πεις.. το συμπέρασμα είναι ένα: Αν κάνεις διδακτορίκο για να πάρεις ένα κωλόχαρτο που να σε συμφέρει, τι πρέπει να κάνεις για να πάρεις το αυτοκίνητο ή το λαπτοπ που σε συμφέρει?
Αυτό είναι και το κόλπο του καπιταλισμού αγαπητοί μου καταναλωτές. Ότι είναι πάνω από τον άνθρωπο και ποτέ δεν θα μπορέσεις να τον ξεγελάσεις.
Και τώρα ξεχάστε το ποστ αυτό και αγοράστε γρήγορα και ανέμελα έτσι κι αλλιώς θα χάσετε! :)

Με τα φτερά της απάθειας κομμένα ή λειψά σαν αναποδογυρισμένη χρυσόμυγα νομίζεις πως πετάς έχοντας από κάτω ουρανό ενώ στο πάτωμα κυλιέσαι εκτεθειμένος σε απρόσεχτες ή μάλλον επιτήδειες πατημασιές καλικάντζαρων που υποσκάπτουν τα θεμέλια των χριστουγέννων σου

Για μη κλήση επίκληση
παράκληση για ανάκληση
κλείνοντας την ανάρτηση
σε αναμονής κατάσταση



Ωραίοι στίχοι, ωραία μουσική, ωραία ανακάλυψη γενικώς. Χαίρομαι για τώρα.

Εκ δρομείς σε ταλαι πωρία

Ξυπνάω νύχτα για να φτάσω στο σημείο συνάντησης στην ώρα μου.
Στο σπίτι κάνει κρύο, στο αμάξι κάνει φουτζίτσου, στην Κηφισιά κάνει ψόφο.
Ένα αυτοκίνητο έρχεται και παραλαμβάνει ένα κουκουλοφόρο 10 λεπτά μετά το ραντεβού, γιατί λέει ο οδηγός πήγε να βάλει βενζίνη και πατώντας το κουμπί να ανοίξει την τάπα, αυτό πετάχτηκε κάπου κάτω από το κάθισμά του και το έψαχνε 10 λεπτά.
Πειστική δικαιολογία και αν δεν είναι η καλή πίστη βοηθά στη συνεργασία των ανθρώπων. Αυτό βέβαια δεν το ήξερε η καθηγήτρια που μας έκανε οικιακή οικονομία στο γυμνάσιο και όταν μια φορά της είχα πει πως το τετράδιο με τα κολάζ μου είχε πέσει στον υπόνομο μου έδωσε ωριαία αποβολή γιατί την κορόιδευα λέει.

Το ταξίδι για το γνωστό μέρος ήταν σύντομο γιατί:
α) τρέχαμε
β) τον πήρα λίγο στο πίσω κάθισμα
γ) το σύμπαν συρρικνώνεται τελικά αντί να διαστέλλεται

Τι έιδαμε?

Ουράνια τόξα.

Πρόβατα (κάπου στο βάθος είναι αλήθεια λέω, δεν μπόρεσα να πάω πιο κοντά γιατί μας κυνηγήσανε λίγο τα τσοπανόσκυλα).

Λάσπη, λάσπη, λάσπη. Και ατυχείς εμπνέυσεις.

-Δεν πάμε και από αυτόν τον χωματόδρομο να δούμε αν βγάζει πιο σύντομα στην άσφαλτο?
-Έχει πολλή λάσπη μήπως κολλήσουμε...
-Μη φοβάστε! Έχω βάλει το φορτηγάκι στο 4x4 το αργό. Πάει σαν κάρο αλλά δεν κολλάει πουθενά!
(10 δευτερόλεπτα αργότερα είχαμε κολλήσει.)

Μετά από 10 λεπτά άκαρπων προπαθειών και τσάμπα ιδρώτα αποφασίσαμε να πάμε στο χωριό (το ξακουστό Silver Village) με τα πόδια να βρούμε ένα τρακτέρ μεσημεριάτικα για να μας τραβήξει.
Πού ήταν το χωριό? Φαίνεται στη φωτογραφία. Τι? Δε φαίνεται καλά? Μήπως επειδή ήταν λίγο μακριά? Μήπως μας πήρε μια ώρα περπάτημα μέσα στη λάσπη να φτάσουμε?
Τουλάχιστον βρήκαμε τρακτέρ, πήραμε και τσίπουρα (από 2 παραγωγούς για να κάνουμε συγκριτικό τεστ), ήπιαμε και τσίπουρα (μερικά καραφάκια δειγματολειπτικά έτσι να ξέρουμε τι αγοράζουμε), φάγαμε και κάτι ελαφρύ να μη μας κόψει το τσίπρο (λουκάνικα και κεφτεδάκια), γνωρίσαμε και κόσμο (ντόπιους Silvervillageιώτες).
Στο γυρισμό αποφασίσαμε να φάμε και κάτι μη μας κόψει το τσίπρο. Φάγαμε κάπου στη μέση του πουθενά, σε ένα μαγαζί με πλαστικά τραπέζια και πίστα στην άκρη. Εκεί είχαμε μια διαφωνία για το αν πρέπει να γυρίσουμε ή να κάτσουμε ως το βράδυ να ακούσουμε την οικογένεια Πετεινού να τραγουδάει στην πίστα.
Γιατί δεν έβγαλα φωτογραφία αυτή την υπέροχη αφίσα των Πετεινών?
Γιατί χαρίζεται κινητό Nokia ελαφρώς (κακο)μεταχειρισμένο με φωτογραφική που αποθηκεύει μία στις δύο φωτογραφίες ως κατεστραμμένο αρχείο.

Ο γυρισμός ήταν πιο σύντομος από τον πηγαιμό γιατί
α) τρέχαμε ακόμα πιο πολύ
β) η σχετικότητα του χρόνου αυξάνεται ανάλογα με την κατανάλωση τσίπουρου
γ) τραγουδούσαμε παλιά καλά λαϊκά (οργανικά, ντόπια, παραγωγής μας χωρίς πληκτροφάρμακα και beatοενέσεις).

Ήταν άλλη μια μέρα στη δουλειά γιατί για ένα κομμάτι ψωμί πρέπει να αντέξεις πολλά.