Car the cha diaries: 02/10-04/10

Το ποστ αυτό είναι αφιερωμένο στην τέχνη.

Η κραυγή του Πανίκα:

Μετά την κραυγή του Munch που δε μπορεί όλο και κάπου θα την έχετε πετύχει, σας παρουσιάζω σε παγκόσμια αποκλειστικότητα την κραυγή του Πανίκα. Ο Πόντιος καλλιτέχνης-περφόρμερ χρησιμοποίησε ένα τσιμεντένιο φρεάτιο για καμβά και με τη δύναμη και τη λεπτότητα του κομπρεσέρ του κατάφερε να αποτυπώσει τις αποχρώσεις της απελπισίας που κατακλύζουν καθημερινά το εργοτάξιο σαν πυρηνικό ηλιοβασίλεμα.

Το εργοτάξιο που τείνει να γίνει το νέο χοτ σποτ των απανταχού καλλιτεχνικών κύκλων με νέες αφίξεις κάθε μέρα:

Καλλιτεχνικό γυμνό:

Απεικόνιση ενός κλασσικού παραδείγματος στολισμού της νταλίκας. Στην προκειμένη περίπτωση παρατηρούμε τα γούστα της βουλγάρικης παλαιάς σχολής νταλικέρηδων (55 ετών και άνω).

Μούζικα:

Κανονικά θα έπρεπε να βάλω κρητικά αλλά αυτό το tecnos 95 μου θύμισε το 1995 που μου είχαν κάνει δώρο ένα σιντί τέκνο. Τους 2 Unlimited τους θυμάται κανείς? No limit σας λέει κάτι? Τα μπούτια της γκόμινας έστω?

Η μέρα φεύγει (μαζί της και οι άπειρες μύγες)...

...οι σκνίπες έρχονται! Έρχονται κατά χιλιάδες και μας θυμίζουν ότι πρέπει να φεύγουμε σιγά σιγά να πάμε στο ξενοδοχείο να κοιμηθούμε.

Λέξεις που έμαθα σήμερα: 
συννεφόκαμα = συννεφιά με κουφόβραση
περίλαβα ευχαρίστηση = πήρα ευχαρίστηση
(σαν λίγες να είναι...ή δε μιλάω πολύ ή γίνομαι κι εγώ ένας από αυτούς?!)