Καλά παιδιά αλλά...

Πριν αρχίσω το ποστ θα ήθελα να ευχαριστήσω την ελληνική πρεσβεία στο Λονδίνο.

Διάλογος αδερφού με υπάλληλο πρεσβείας (όπως μου μεταφέρθηκε):
Α: Ναι γεια σας θα ήθελα να κλείσω ένα ραντεβού για να ανανεώσω το διαβατήριό μου.
Υ: Βεβαίως. Έχουμε κενό τον Απρίλιο σας βολεύει?
Α: Τον Απρίλη? Δε γίνεται νωρίτερα? Το διαβατήριό μου λήγει το Δεκέμβρη και δεν έχω τη νέα ταυτότητα!
Υ: ΚΑΙ ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΚΑΝΩ ΕΓΩ ΚΥΡΙΕ ΜΟΥ? ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΕΔΩ ΠΕΡΑ ΤΙ ΝΑ ΠΡΩΤΟΠΡΟΛΑΒΩ?

Κάπως έτσι ο αδερφός μου που είναι κι αυτός καλό παιδί αλλά...δε θέλει να ταλαιπωρεί τον κόσμο αποφάσισε να κάνει ένα ταξίδι αστραπή στην Ελλάδα.

Κάθε φορά που έρχεται ο ξενιτεμένος στα μέρη μας ακολουθείται ένα άτυπο πρωτόκολλο.

1. Ο πρώτος καφές.

Πάντα στην καφετέρια της γειτονιάς. Ότι ειπωθεί σε αυτό τον καφέ από εμπειρίες εξωτερικού και (κυρίως) ανέκδοτα θα επαναληφθεί με μαθηματική ακρίβεια όσες φορές βγει με κάποιον καινούργιο άνθρωπο. Το κακό είναι ότι τις πιο πολλές φορές είμαι κι εγώ μαζί οπότε όταν ακούς για 10η φορά τι λέει ένας γυναικολόγος σε έναν άλλο όταν τον παίρνει τηλέφωνο για να βγούνε δεν είναι πια και τόσο αστείο. Πάμε έξω να δούμε κανα πρόσωπο? (δίνω τη συνέχεια του ανεκδότου με κίνδυνο της ψυχικής μου υγείας αλλά σεβόμενος απόλυτα την ανεκδεοντολογία που επιβάλλει όταν αρχίζεις ένα ανέκδοτο να το λες ολόκληρο και να μην αρχίζεις σπαστικά του στυλ "όχι άστο δεν το λέω είναι βλακεία/  ντρέπομαι/ το ξέχασα")

2. Τα δώρα/παραγγελιές

α) Αυτοσχέδια σακούλα κίντερ έκπληξη με 10 μεταχειρισμένα cd στην τιμή της μιας λίρας. Και εδώ μπαίνει το ερώτημα: Υπάρχει cd που θα τσιγγουνευόσασταν να δώσετε 10 σεντ για να το αποκτήσετε?
Εγώ όχι!

β) Batchelor's super noodles! Και μόνο από το όνομα καταλαβαίνεις την παρακμή...Όπως φαίνεται δεν τα εκτιμάνε και τόσο πολύ οι άγγλοι μιας και η εταιρεία αποφάσισε να τα μετατρέψει σε noodles-λαχείο μπας και τα αγοράσει κανένας πεινασμένος. 100000 πακέτα λέει έχουν μέσα χαρτονομίσματα των 5, 10 και 20 λιρών! Ίσως θα έπρεπε να τα εισάγουμε και στην ελλάδα τώρα με την κρίση. Ή μήπως έχουν απαγορευτεί εδώ από το υγειονομικό?

γ) (Photo not available due to monday night boredom. We apologise for the inconvenience)
Shortbread cookies. Ή αλλιώς μπισκότα βουτύρου. ή αλλιώς 100 θερμίδες σε δυο μπουκιές. Κόλαση απλά!

3. Τα ξίδια.

Παραλήρημα και μπαράζ ξενυχτιού. Φαγιά, τσίπουρα, μπύρες σε μπαρ, κρασιά σε ταβέρνες και πάλι απ την αρχή μέχρι να ξυπνήσεις στις 2 το μεσημέρι με ξυπνητήρι για να πατε για φαγητό στη μάνα που σας μαγείρεψε μπιφτέκια.
-Μάνα μη βάλεις πολλά μπιφτέκια. Έχω σιχαθεί το κρέας αυτές τις μέρες.
-Μην ανησυχείς σου έχω φτιάξει πίτα να πάρεις για αύριο.
-Τι πίτα?
-Κιμαδόπιτα!

Στο τσιπουράδικο:
(μετά την 5η οδοντογλυφίδα που του ζητάει ένας φίλος)
Τι έγινε ρε έφερες τον κάστορα από το σπίτι και τον ταϊζεις κρυφά?

4. Η προετοιμασία της βαλίτσας.

Ή αλλιώς το άλυτο πρόβλημα.
Αν έχεις 3 λίτρα τσίπουρο, 2 κιλά χυλοπίτες, 3 κιλά φακές και 2 κιλά πίτες και μπορείς να πάρεις μαζί σου μόνο 5 κιλά τι αφήνεις πίσω?

5. Ο αποχαιρετιστήριος καφές στο αεροδρόμιο.

Εκεί που το ρίχνουμε στο αστείο. Που κοροϊδεύουμε τη μάνα μας που έχει γράψει το μειλ του σε χαρτάκι και το έχει κολλήσει δίπλα στην οθόνη του υπολογιστή. Που μας λέει ότι προτιμούσε τον Jimi Hendrix από το Mick Jagger γιατί ο πρώτος ήταν λέει καλός αλήτης ενώ ο δεύτερος κακός αλήτης!
Που με πρήζει κάθε φορά να περιμένουμε να περάσει το παιδί τον έλεγχο τον διαβατηρίων και να τον δούμε να χάνεται στο βάθος πριν φύγουμε για το σπίτι. Και στο τέλος γυρνάω σπίτι κομμάτια και δε μπορώ να κοιμηθώ.