Πρώτη μέρα μετά από χρόνια που ξύπνησα με πτώση.
Ξύπνησα πιάνοντας το γόνατό μου.Δεν πονούσε.
Ήταν σκοτεινά, μάλλον επειδή είχα κλειστά παντζούρια παρά επειδή με είχε πιάσει σκοτοδίνη.
Δέκα λεπτά πριν ήμουν μαζί με δυο παιδικούς μου φίλους στην κατασκήνωση που πηγαίναμε με τους προσκόπους μια φορά κι έναν καιρό.
Πολύ ωραίο μέρος, γεμάτο με πεύκα αλλά και πολύ πιο απότομο και ανηφορικό από όσο το θυμόμουν.
Για να πάμε από την παραλία στις σκηνές έπρεπε σχεδόν να σκαρφαλώσουμε, αλλά κάπως τα καταφέρναμε.
Ξαφνικά πίσω από τα πυκνά πεύκα εμφανίζεται ένα χαντάκι 10 μέτρα πλάτος και 5 μέτρα βάθος και ο μόνος τρόπος για να περάσουμε απέναντι είναι να περπατήσουμε πάνω σε ένα τοίχο 5 μέτρα ψηλό που έχει και συρματόπλεγμα πάνω.
Λέω από μέσα μου: όλα καλά. Θα πηγαίνω πλαγιαστά και θα κρατιέμαι κι απ το συρματόπλεγμα και θα περάσω απέναντι σιγά σιγά. Στα μισά της απόστασης όμως, το συρματόπλεγμα δε με κρατάει και το παίρνω μαζί μου όπως πέφτω κάτω.
Ξυπνάω με τα κεφάλια των φίλων μου από πάνω μου (καλά πώς κατέβηκαν αυτοί ως εδώ κάτω?) και με το ένα γόνατο κατακόκκινο και διπλάσιο απ το άλλο, α όχι εντάξει ίδιο είναι, μάλλον έφταιγε η τσίμπλα στο μάτι μου που το έκανε να θολώσει και να μεγενθύνει τα πράγματα, το κατάλαβαν κι οι φίλοι μου και έφυγαν, τα δέντρα πρόλαβαν και έγιναν κρεβάτι και κομοδίνα απ το ΙΚΕΑ, το ξυπνητήρι ξύπνησε ένα ακόμα υποθετικό καλοκαίρι τελείωσε.
Ξύπνησα πιάνοντας το γόνατό μου.Δεν πονούσε.
Ήταν σκοτεινά, μάλλον επειδή είχα κλειστά παντζούρια παρά επειδή με είχε πιάσει σκοτοδίνη.
Δέκα λεπτά πριν ήμουν μαζί με δυο παιδικούς μου φίλους στην κατασκήνωση που πηγαίναμε με τους προσκόπους μια φορά κι έναν καιρό.
Πολύ ωραίο μέρος, γεμάτο με πεύκα αλλά και πολύ πιο απότομο και ανηφορικό από όσο το θυμόμουν.
Για να πάμε από την παραλία στις σκηνές έπρεπε σχεδόν να σκαρφαλώσουμε, αλλά κάπως τα καταφέρναμε.
Ξαφνικά πίσω από τα πυκνά πεύκα εμφανίζεται ένα χαντάκι 10 μέτρα πλάτος και 5 μέτρα βάθος και ο μόνος τρόπος για να περάσουμε απέναντι είναι να περπατήσουμε πάνω σε ένα τοίχο 5 μέτρα ψηλό που έχει και συρματόπλεγμα πάνω.
Λέω από μέσα μου: όλα καλά. Θα πηγαίνω πλαγιαστά και θα κρατιέμαι κι απ το συρματόπλεγμα και θα περάσω απέναντι σιγά σιγά. Στα μισά της απόστασης όμως, το συρματόπλεγμα δε με κρατάει και το παίρνω μαζί μου όπως πέφτω κάτω.
Ξυπνάω με τα κεφάλια των φίλων μου από πάνω μου (καλά πώς κατέβηκαν αυτοί ως εδώ κάτω?) και με το ένα γόνατο κατακόκκινο και διπλάσιο απ το άλλο, α όχι εντάξει ίδιο είναι, μάλλον έφταιγε η τσίμπλα στο μάτι μου που το έκανε να θολώσει και να μεγενθύνει τα πράγματα, το κατάλαβαν κι οι φίλοι μου και έφυγαν, τα δέντρα πρόλαβαν και έγιναν κρεβάτι και κομοδίνα απ το ΙΚΕΑ, το ξυπνητήρι ξύπνησε ένα ακόμα υποθετικό καλοκαίρι τελείωσε.
6 σχόλια:
τέτοια όνειρα που πρέπει να υπερβώ εμπόδια για να φτάσω εκεί που θέλω τα 'χω κι εγώ συχνά. το πρωί είχα ένα και ευτυχώς πέτυχα να ανεβώ εκεί που ήθελα :)
το θετικό στη δική μου περίπτωση είναι που δεν πέφτω από κρεβάτι όταν υπερβαίνω τα εμπόδια. αντίθετα με σένα που απ'ότι κατάλαβα ο εγκέφαλος σου δεν αρκείται στην εικόνα αλλά δίνει εντολές και στο σώμα να ακολουθήσει.. με τα γνωστά αποτελέσματα :)))
ωραίο το όνειρο σου πάντως άρα αξίζει μια μικρή πτώση κι ένα μικρό αποπροσανατολισμό.
καλημέρα
Θυμήθηκα τώρα που είχαν γράψει σε μια τουαλέτα "φαντάσου να κοιμόσουνα, να έβλεπες ότι πήγαινες στον παράδεισο κι έκοβες ένα λουλούδι, να ξυπνούσες και να είχες ακόμα το λουλούδι στο χέρι σου".
Φαντάσου κι εσύ να ξυπνούσες με το γόνατο τούμπανο. Λίγο πάγο από την Αλάσκα βάλε, θα περάσει κι αυτό
Κι εσυ προσκοπάκι υπήρξες;; Εγω πουλάκι!!! Ετσι μας λεγανε τοοοοοοτε!
Και μετα ειχα τη γιαγια μου, που θυμιζε την καριερα μου, φωνάζοντας με: 'πουλάκι μ"
Μετά ξυπνησα
Καλησπερα
δαιζη κρεζη: και το πρωί ξύπνησες πτώμα μετά από τόση ανάβαση? :Ρ
αστακουλης: χαχαχα μισό να βγω στο μπαλκόνι να πάρω λίγο πάγο...δεν έχουν λιώσει ακόμα τα χιόνια εδώ. Πού το ξερες? Κι εσύ Αλασκιανή είσαι?
κουλα: χαχαχα ήμουν ναι! :)
Μου θύμισες ένα όνειρο, που είχα δει προ δεκαετίας και βάλε.. Έπρεπε, λέει, να πηδήξω από βαγόνι τρένου (γιατί και πώς, ασφαλώς, δε θυμάμαι), το απότελεσμα ήταν να πηδήξω από το κρεβάτι μου και να βρεθώ στο πάτωμα, με τα γόνατα.
Γμτ, δε βλέπω τέτοια όνειρα πια!
Καλά κι εγώ μικρός είχα κουτουλήσει στον τοίχο ουκ ολίγες φορές προσπαθώντας να αποφύγω ονειρικές μπάλες του μπάσκετ! :Ρ
Δημοσίευση σχολίου