Εν ημερωτικά σε μινάρια

Η αναδουλειά οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην άυξηση των ενημερωτικών σεμιναρίων (=διαφήμιση των προϊόντων μιας εταιρείας). Κάτι σαν επιδείξεις τάπερ δηλαδή αλλά στο πιο επιστημονικό.

Και γιατί να πας σε ένα σεμινάριο (εκτός από το ότι σε αναγκάζουν από τη δουλειά) ?

1) Για το τσάμπα φαγητό. 

Ακόμα και οι πιο τσιφούτικη - στο χείλος του γκρεμού εταιρεία θα έχει το λιγότερο ένα μπουφέ με ωραία κουλουράκια και μπισκοτάκια. Αν το σεμινάριο είναι και ολοήμερο τότε θα πάιζει και φαγητό αξιοπρεπές (στη χειρότερη περίπτωση σαντουιτσάκια, στην καλύτερη κεμπάπ,σουβλάκια και πατάτες).

2) Για τις χάντρες και τα καθρεφτάκια.

Όπως ο Κολόμβος πίστευε πως με τέτοια κόλπα θα πείσει τους ιθαγενείς να του στρώσουν κόκκινο χαλί έτσι και οι εταιρείες πιστεύουν πως με ένα μπλοκ, ένα στυλό και ένα ντοσιέ θα σε πείσουν να αγοράσεις. Εκτός κι αν θεωρούν τσάμπα διαφήμιση το να πηγαίνεις στο σουπερμάρκετ με λίστα για ψώνια που έχει πάνω το λογότυπο εταιρείας πυκνωτών.
Σε κάποιες περιπτώσεις βέβαια τσιμπάς κανένα τσάμπα στικάκι usb, τίποτα κασετίνες, ακόμα και βιβλιαράκι με παραμύθια!

3) Γιατί έχεις την κρυφή ελπίδα πως θα σου λυθεί η απορία για ένα πολύ συγκεκριμένο θέμα.
Το οποίο βέβαια στο 99% των περιπτώσεων είναι άσχετο με το σεμινάριο, γιατί ο τίτλος του ήταν παραπλανητικός και όταν ρωτάς τον ομιλητή γι αυτό σου λέει: αυτό το θέμα το αναλύουμε στο τάδε σεμινάριο (που συνήθως γίνεται κάθε εξάμηνο και το τελευταίο έγινε την προηγούμενη εβδομάδα).

4) Για να γνωρίσεις κανέναν άνθρωπο και να κάνεις κάποια πιθανή συνεργασία.
Βέβαια. Όποιος πάει μόνος του συνήθως κατασκηνώνει πάνω από το μπουφέ στα διαλείμματα. Οι υπόλοιποι που είναι ήδη γνωστοί κάνουν πηγαδάκια μεταξύ τους και μιλάνε για όλα τα άσχετα εκτός από το θέμα του σεμιναρίου.

Η συνηθισμένη πορεία του σεμιναρίου.

-Εισαγωγή στο θέμα (= εκθειάζουμε την εταιρεία μας και την παγκόσμια κυριαρχία της στον τομέα)
-Θεωρία (=αρχίζουμε από γνώσεις δευτέρας γυμνασίου και ξαφνικά μπαίνουμε στο υπέρεξειδικευμένο θέμα που στην καλύτερη σου θυμίζει κάτι από ένα μάθημα που πέρασες με την τρίτη φορά στη σχολή επειδή τις προηγούμενες δύο δεν είχες καταφέρει να αντιγράψεις)
-Διάλειμμα(=βουρ στο μπουφέ)
-Προώθηση των τάπερ προϊόντων της εταιρείας. (που φυσικά βασίζονται σε παγκόσμια πατέντα, έχουν πάντα πλεονέκτημα σε σχέση με τους "ανταγωνιστές" και αν έχουν και κανένα μειονέκτημα το κάνουμε γαργάρα και αν κάποιος ενοχλητικός μας ρωτήσει γι αυτό το ρίχνουμε στην πλάκα με απαντήσεις του στυλ "ε τίποτα δεν είναι τέλειο /  μην τα θέλουμε και όλα δικά μας" κλπ...)
-Ερωτήσεις-απορίες: Εδώ είναι και το χειρότερο μέρος μιας και πάντοτε ΜΑ ΠΑΝΤΟΤΕ θα υπάρχει ένας ενοχλητικός (που δεν έχει ζωή/ παίρνει αναβολικά ή πολυβιταμίνες/ προσπαθεί να καθυστερήσει τον πηγαιμό στο σπίτι και την καταπιεστική γυναίκα του όσο μπορεί) ο οποίος θα αρχίσει να ρωτάει πράγματα και λεπτομέρειες ανούσιες που ούτε ο ομίλητης δεν ξέρει να απαντήσει.
Το αποτέλεσμα: μια ολόκληρη αίθουσα να χασμουριέται/ να τον στραβοκοιτάει / να έχει χαρμανιάσει και να βλέπει την προοπτική για τσιγάρο να μετατίθεται κανα μισάωρο/ να παίζει με τα κινητά της και τον κατάκοπο και ταλαίπωρο ομιλητή να προσπαθέι να θυμηθεί, να ανατρέχει σε φυλλάδια με τεχνικές προδιαγραφές και να του υπόσχεται email με απαντήσεις για να τον ξεφορτωθέι και αυτόν και εμάς και να πάει στο σπιτάκι του να μη μιλάει σε κανένα γιατί έχει μιλήσει τόσο πολύ για το τίποτα που έχει πια αηδιάσει.

Η επόμενη μέρα: ξυπνάς το επόμενο πρωί και όλα είναι σαν ένα μπερδεμένο όνειρο από αυτά που θες να θυμηθείς αλλά όσο περνάει η ώρα τα ξεχνάς μέχρι που σβήνουν τελείως και τελικά σου μένει μόνο ένα βαρύ στομάχι. Θα πρέπει να σε βάρυνε εκείνο το τελευταίο σαντουιτσάκι που καταβρόχθισες από λαιμαργία, αμηχανία ή και τα δύο στο τελευταίο διάλειμμα.