Δύσκολοι αποχαιρετισμοί 3 το μακρύτερο: το αυτοκίνητό μου λαστ μπατ νοτ λιστ ή καλύτερα λιστ οφ δε νοτ λαστ

Τώρα που δεν είναι εδώ το αντικείμενο έχω μόνο κείμενο.
Αντικειμενικά υποκειμενικά νοσταλγικές ιστορίες, που μεταλλάχθηκαν σε μυθολογίες του παρελθόντος.
Τότε που ανεβαίναμε στον Υμηττό για τσιγάρο και πηγαίναμε στο παρατημένο φυλάκιο ψηλά. Ήταν το μαντείο μας. Εκεί συζητήσαμε, εκεί αποφασίσαμε, εκεί πετάξαμε πέτρες στο γκρεμό.
Ή ένα Σεπτέμβρη το μηδέν εκατό σε 12 δευτερόλεπτα στην πανεπιστημιούπολη για να ξεφύγω από το χωρισμό και μετά η μπύρα και οι Afghan Whigs στη διαπασών κάτω από τα δέντρα.
Ο σεισμός ενα πρωί την ώρα που μόλις είχα παρκάρει στο στρατόπεδο. Τελικά δεν ήταν μια προσωπική εμπειρία, ήταν μια απάτη. Είχα ξεχάσει να δέσω το χειρόφρενο.
Ξενύχτια στο αεροδρόμιο για να πάρω τον αδερφό από τα ξένα. Τσιγάρο με ανοιχτά παράθυρα στην Αττική οδό χειμώνα-καλοκαίρι και σχέδια για ξενύχτια, σουβλατζίδικο, μπύρα, σπίτι, ύπνος.
Τότε που έμεινε από μπαταρία στις 3 το βράδυ, στου Ψυρρή και χιόνιζε. Κρύα νύχτα, κρύος ιδρώτας, ο ταρίφας που ήθελε να βοηθήσει, το immobilizer που βρήκε την ώρα να ενεργοποιηθεί, η διαδρομή μέχρι το σπίτι με 10 χιλιόμετρα την ώρα, ο φόβος μη μας πάρει η κατηφόρα.
Τα τρακαρίσματα.
Η γριά Ιταλίδα που πέρασε με κόκκινο και μου έλεγε πως ήταν πορτοκαλί αλλά ένας περαστικός την έβαλε στη θέση της λούζοντάς τη με καντήλια.
Ο Αιγύπτιος με το παπάκι που πέρασε το στοπ και του πετάχτηκαν οι κοκακόλες που κουβαλούσε σε ακτίνα 20 μέτρων. Ο μπάτσος που τον κορόιδευε "άλα και κινητό ο Αιγύπτιος" και αυτός που απαντούσε "ντεν έκω άλλα μόνο κινητό".
Ο μαλάκας με το παπάκι στην Κατεχάκη που τρακάραμε μετά από 1 χιλιόμετρο βρισίματος και ο τροχονόμος που μας έκανε να ντραπούμε και να δώσουμε τα χέρια.
Το χάσιμο των κλειδιών...από τις στιγμές που αρχίζεις και σιγουρεύεσαι πως τρελαίνεσαι.
Οι λάσπες στην έρημο του Καρδιστάν, οι πέτρες στην κοίτη του ποταμού στο Τσιρίγο, η ομίχλη στα Καλάβρυτα, τα χιόνια στα Τρίκαλα πολλές φορές φτάσαμε στα άκρα.
Αυτό είναι το δύσκολο σε έναν αποχαιρετισμό τελικά. Το ότι (σωστά ή λανθασμένα δεν έχει σημασία) δεν πιστεύεις ότι μπορείς να ξανακάνεις τα ίδια πράγματα χωρίς τη συντροφιά αυτού που αποχαιρέτησες.