Δύσκολοι αποχαιρετισμοί 1: Τα γυαλιά μου

Δύσκολο να αλλάζεις συνήθειες. 
Πιο δύσκολο να αλλάζεις αντικείμενα που χρησιμοποιείς καθημερινά για χρόνια.
Ακόμα πιο δύσκολο να αλλάζεις τα γυαλιά σου που κακά τα ψέματα για μας τους μύωπες είναι προέκταση της φάτσας μας πώς να το κάνουμε δηλαδή.
Ε τώρα φανταστείτε πόσο πιο δύσκολο είναι να αλλάξεις τα γυαλιά σου που τα είχες...πόσα χρόνια άραγε?
Έχω μια υποψία πως αυτά ήταν τα ίδια γυαλιά που είδα το Εuro 2004...Άρα τα έχω τουλάχιστον εννιά χρόνια και μια κρίση.
Πιστεύω πως τα γυαλιά μου είναι πιο διάσημα από εμένα γιατί τους έχουν κάνει κοντινό (έστω και μισό δευτερόλεπτο σε ταινία) ενώ ο ιδιοκτήτης τους φαίνεται και δε φαίνεται.
Είμαι σίγουρος πως τα γυαλιά μου είναι εφτάψυχα.
Τι να πρωτοθυμηθώ?
Το γλέντι του γάμου που χοροπηδάγαμε μεθυσμένοι (νομίζω έπαιζε το "Δε χωράς πουθενά") και ξαφνικά ανακαλύπτω πως από το ένα μάτι βλέπω θολά? Και ναι δεν πάθαινα εγκεφαλικό απλά μου είχε πέσει ο φακός στο πάτωμα και γύρω του χοροπηδούσαν οι φίλοι μου σαν τα κατσίκια.
Ίσως η ιστορία του ράφτινγκ είναι πιο εντυπωσιακή.
Αναποδογυρίζει η βάρκα, πέφτουμε στο ποτάμι και για ένα δευτερόλεπτο (μόλις κατάλαβα πως εντάξει δε θα πνιγώ, μπορώ να ανέβω στην επιφάνεια) συνειδητοποιώ πως μου έφυγαν τα γυαλιά στο ποτάμι, θα περάσω το υπόλοιπο τριήμερο στα βουνά χωρίς να πολυβλέπω, θα το πληρώσω χρυσό το εξτρήμ το σπορ. Για ένα δευτερόλεπτο. Το επόμενο δευτερόλεπτο τα έπιανα κατά λάθος μέσα στο νερό καθώς έκανα απλωτές για να βγω στην επιφάνεια.
Όταν τα ξεχνούσα ξαναγυρίζαν πίσω.
Θυμάμαι τα αγνά τα χρόνια να έχω πάει σε στριπτιζάδικο, να έχω πάρει χουρό, να φεύγω θολωμένος και η στριπτιζού να με κυνηγάει σε όλο το μαγαζί να μου δώσει τα γυαλιά μου, που είχα βγάλει όταν χόρευα για την αποφυγή ατυχημάτων (πχ πρόσκρουση σε δίδυμους πύργους από σιλικόνη).
Καλά γυαλιά αλλά...
ο χρόνος πάντα μπροστά κυλά
σας σκουριάζει σας νικά
και οι γρατσουνιές στο τζάμι
μου θολώνουν τη ματιά.