Δύσκολοι αποχαιρετισμοί 2: το αυτοκίνητό μου (1η απόπειρα)

Πάταγα τα πατάκια με τόση δύναμη που τους έσκισα το δέρμα. Κάρφωνα τις ταχύτητες με τόση αδιαφορία που σου χάλασα το δίσκο λίγο πριν γίνει χρυσός και φτάσει τα 100000 χιλιόμετρα. Λάσπη στα καθίσματα, αρμύρα στις ζώνες, καπνοί παντού, στάχτες στα μάτια, ψάθα παραλίας δίπλα σε αντιολισθητικές αλυσίδες στο πορτ μπαγκάζ που αν δεν το κρατάω πέφτει πάνω μου. Γιατί με τιμωρείς?

Δεν σε έχω κάψει με τσιγάρα σου είπαν ψέματα. Εγώ τα πετούσα έξω απ το παράθυρο και αυτά από το πάθος τους για μένα (το λεγόμενο και "πάθος του καπνιστή") γυρνούσαν πίσω. Καλά μπορεί να είχε και αέρα. Ή μπορεί να είχε άπνοια αλλά να έτρεχα σαν τον αέρα. Τέλοσπάντων η ιστορία του χαμένου τσιγάρου στην εθνική σου κόστισε ένα κάθισμα.

Το κοκκινιστό μοσχαράκι σου κόστισε άλλο ένα. Και είχα πει στη μάνα μου να μη φτιάξει κοκκινιστό για το πάρτυ ποιός θα το φάει? Τελικά το έφαγες εσύ. Μπορεί και να το έκανες από εκδίκηση για τους ερωτικούς λεκέδες που σου είχα κάνει στα νιάτα σου όταν ήμουν άστεγος και σε έτρεχα στα βουνά.

Ή μπορεί επειδή όταν πάρκαρα σου χτύπαγα τη ζάντα μόνο που συνέβαινε μόνο όταν ήμουν ζάντα και δεν υπάρχει δικαιολογία γι αυτό στη ζωή σου ήπιες περισσότερα πετρέλαια από μένα. Αν και γι αυτό είχες πάρει εκδίκηση όταν αυτοτραυματίστηκες σκάζοντας το λάστιχό σου στον παράδρομο της συγγρού. Και έτσι αντί τα μεθυσμένα 22χρονα να δουν υπερθέαμα κορασίδων να χορεύουν (σ)εξωτικούς χωρούς βλέπανε ένα άγιο τραβεστί να τους βοηθά να αλλάξουν λάστιχο.