Σκέφτομαι και γράφω (No2): πώς περάσατε στην εκδρομή?

Την Παρασκευή μας φώναξε ο κύριος αφεντικός στο γραφείο του εμένα και ένα άλλο παιδί και μας είπε: τη Δευτέρα θα πάμε εκπαιδευτική εκδομή στη Λάρισα! Θα δούμε τις μηχανολογικές εγκαταστάσεις σε ένα μαγαζί!

Εγώ χάρηκα, επειδή μου αρέσουν οι εκδρομές.

Τη Δευτέρα ξύπνησα στις 6 το πρωί γιατί 6:30 θα ερχόταν το άλλο παιδί να με πάρει με το αμάξι του. Ευτυχώς που δε θα οδηγούσα εγώ γιατί παραπατούσα από τη νύστα. Ίσως και να έφταιγε ότι το Σαββατοκύριακο πήγα σε ένα μαγαζί με ρακόμελα, 2 μπαρ, 1 ροκάδικο, 1 μπάρμπεκιου και 3 καφετέριες στην προσπάθειά μου να διασκεδάσω το μεξικάνο φίλο μου.

Μόλις μπήκα στο αμάξι έιπα στον εαυτό μου ότι δεν είναι ευγενικό να αποκοιμηθώ όσο και αν νυστάζω. Την επόμενη στιγμή ξύπνησα και ήμασταν σε μια άγνωστη πόλη. Ήταν η Λάρισα.

Το μαγαζί που θα βλέπαμε ήτανε μεγάλο. Θα μας το έδειχνε μία ξεναγός που βοήθησε να φτιαχτεί. Το μαγαζί ήτανε τόσο μεγάλο που το βλέπαμε από τις 10 το πρωί ως τις 10 το βράδυ.

Εγώ δηλαδή από τις 5 το απόγευμα και μετά δεν το πολυέβλεπα γιατί έιχα κουραστεί. Άκουγα μόνο το αφεντικό να συζητάει κάτι πράματα με την ξεναγό και σκεφτόμουνα ότι δεν είναι κι άσχημη κοπέλα, ότι θα μπορούσαμε να φύγουμε μαζί να πάμε σε ένα απόμακρο νησί και να ζήσουμε εκεί εγώ ψαράς κι αυτή μοδίστρα ή έστω εγώ μοδίστρα κι αυτή ψαράς γιατί εγώ ζαλίζομαι και λίγο όταν είμαι σε βάρκα...

Μετά από πολλά τσιγάρα και πολλά χιλιόμετρα πάνω-κάτω τις σκάλες ακούστηκε η μαγική λέξη: ξενοδοχείο! Τζάμπα χάρηκα όμως γιατί ο κύριος αφεντικός είπε ότι θα πάμε μόνο να αλλάξουμε γιατί πρέπει να βγούμε για φαγητό με τον εργολάβο.

Το φαγητό ήταν ωραίο εκτός από τον εργολάβο. Αυτός δεν τρωγότανε με τίποτα. Μίλαγε μόνος του όλη την ώρα, έλεγε ιστορίες για το πόσα εκατομμύρια ευρώ έχει κλέψει σε κάθε έργο και ο κύριος αφεντικός γέλαγε με τις ιστορίες του. Εγώ προσπαθούσα να μην εκνευριστώ γι αυτό συγκεντρώθηκα στο φαγητό και στο κρασί. Τελικά όταν φεύγαμε είχα εκνευριστεί.

Πρώτα σκέφτηκα έτσι όπως περπατούσε μπροστά μου να του έσπαγα το κεφάλι στα δύο.

Μετά σκέφτηκα πόσο μαλάκες και θύματα είμαστε που δουλεύουμε όλη μέρα για ένα μηνιάτικο σε ένα αφεντικό που έχει τέτοιου είδους αφεντικά. Σκέφτηκα την ξεναγό πως κι αυτή την εκμεταλλεύονται και πως μήπως έπρεπε να πάω να τη σώσω.

Μέχρι να τα σκεφτώ όλα αυτά όμως είχα ήδη μπει στο δωμάτιο του ξενοδοχείου και είχα ανοίξει την τηλεόραση. Έπεσα πάνω σε ένα τοπικό τσοντοκάναλο από αυτά που έχουν 5-6 διαφημίσεις ροζ τηλέφωνων στην οθόνη και τελικά δεν τη βλέπεις τη γκόμενα. Τζάμπα κάνει στριπτίζ. Από πίσω όμως έπαιζε Dire Straits-Money for Nothing και έτσι το άφησα εκεί μέχρι να με πάρει ο ύπνος...

Η επόμενη μέρα ήταν καλύτερη. Πήγαμε πάλι μια βόλτα μέχρι το μαγαζί. Μετά φύγαμε για Αθήνα. Στο δρόμο σταματήσαμε να φάμε ψάρι στα Καμένα Βούρλα.

Μετά είχε μποτιλιάρισμα στην εθνική αλλά εγώ ήμουν σε νιρβάνα από τα ψάρια και τα ούζα και δεν καταλάβαινα Χριστό. Μετά είδα αυτό:

Της νοικοκυράς το καλάθι ξέρει και δεν κάνει λάθη κυρίες και κύριοι! Τέλος!
Μετά πήγα σπίτι κοιμήθηκα και ονειρεύτηκα ότι ήμουνα λέει πλούσιος γιατί είχα ανακαλύψει το αλάνθαστο καλάθι που είχε ειδικούς αισθητήρες και προειδοποιούσε τη νοικοκυρά αν πήγαινε να ψωνίσει φρούτα ή ψάρια που δεν ήταν φρέσκα...κάπως μπήκε εκεί μέσα και η ξεναγός μετά -δε θυμάμαι πως- και έγινε μια ψιλοφάση, αλλά αυτό πρέπει να οφείλεται στο τσοντοκάναλο που έβλεπα το προηγούμενο βράδυ σε συνδυασμό με τα 2 πιτόγυρα που έφαγα πριν κοιμηθώ.