Γιούρο 2004

Κάθομαι και βλέπω ειδήσεις ξέροντας πως κάνω λάθος.
Κάθομαι και τους ακούω να παίζουν την κολοκυθιά και να λένε θα σωθούμε, δε θα σωθούμε, θα μείνουμε στο ευρώ, θα μας διώξουν από το ευρώ και σκέφτομαι:
Θα ήταν ωραία η εθνική να έπαιρνε και αυτό το Euro. Έστω και στιγμιαία. Σαν το τελευταίο γεύμα πριν την εκτέλεση.
Φαντάσου ρε φίλε συγκίνηση!
Δηλαδή δεν ξέρω αν θα είναι όπως την πρώτη φορά που πέταγες το κινητό σου κάθε φορά που κάναμε μια λάθος πάσα και μέχρι να ξαναμοντάρεις τα κομμάτια του το ξαναπέταγες.
Μάλλον θα αφήνουμε και γυναίκες να δουν το ματς μαζί μας ξεχνώντας πως μας φέρνουν γρουσουζιά και πως είχαμε διώξει με τρόπο την γκόμενα του Γ. στο ημίχρονο του Ελλάδα - Ρωσία.
Εντάξει ίσως θα πρέπει να προσέχουμε και τις καρέκλες πιο πολύ, γιατί θα χουν παλιώσει κι άλλο και θα σπάνε πιο εύκολα από τα χοροπηδητά.
Τουλάχιστον καπνίζω ακόμα οπότε θα μπορούμε να ψάχνουμε το τσιγάρο μου σε όλο το σαλόνι κάθε φορά που βάζουμε γκολ!
Και αυτή τη φορά ας έχουμε και το νου μας στο κουδούνι για τον πιτσαδόρο μην ξανακατέβουμε πεινασμένοι στην Ομόνοια...
Λοιπόν ας οργανωθούμε παιδιά!
Όλοι την Παρασκευή στο σπίτι του Μ. (Μ. θα πρέπει να το ξανανοικιάσεις όπως θα γυρνάς από τα ξένα). Κλείστε καράβια, αεροπλάνα, χτελ και επιστρέψτε στα φοιτητικά μας χρόνια.
Και αυτή τη φορά θα βάλουμε 1 ευρώ στοίχημα στο να το σηκώσουμε γιατί ακόμα με βρίζετε που δε σας άφησα να μπείτε στο προπατζίδικο πριν από το ματς με την Πορτογαλία.
Α! Θα περάσω καμιά ώρα πριν αρχίσει το ματς αν είναι να σε παίξω κι ένα ταβλάκι...