Μέρα(?) είναι θα περάσει(?)

Χτες παίζει και να ήταν και η χειρότερη μέρα στη δουλειά.
Μπόρα μέρα είναι θα περάσει όμως που λένε (ποιοί το λένε? αυτοί! 1-0) και στις 8 30 το βράδυ επιτέλους έμπαινα στο αυτοκίνητο για να γυρίσω σπίτι και να χαλαρώσω το υπόλοιπο (χα!) της μέρας.
Πριν βάλω μπρος έστριψα ένα τσιγαράκι για να ηρεμήσω. Όπως κοίταγα μέσα από τον καπνό και το θολωμένο από τη βροχή τζάμι μου φάνηκε πως ήταν μέρα, πριν από 5 και κάτι χρόνια (ρε πώς πέρασε ο καιρός έτσι) και πως ήμουν στο Χίθροου με ένα τσιγαράκι στο χέρι, κοιτάζοντας μέσα από τον καπνό και το θολωμένο από τη βροχή τζάμι.
Τελευταίο τσιγάρο στο Λονδίνο. Η απόφαση να φύγω ήταν σωστή. Να φύγω και να έρθω Αθήνα.
Εδώ που οι τιμές στο σουπερμάρκετ είναι ανθρώπινες και δε σε γδύνουν.
Εδώ που έιναι όλοι οι καλοί φίλοι.
Εδώ που κάθε βράδυ μπορείς να βγεις και να γυρίσεις σπίτι το πρωί.
Εδώ που μπορείς να βρεις μια δουλειά με λιγότερα λεφτά αλλά δεν θα δουλεύεις σαν το ζώο.
Το καλύτερο τσιγάρο. Τσιγάρο προσμονής και ονείρων ήταν τότε.
Ο ήχος της  κόρνας με ξαναφέρνει στο παρόν.
Εδώ που όλα είναι ακριβά.
Εδώ που ήρθα και φύγαν όλοι λαλαλαααα ερήμωσε η πόλη (η πόοολη) είναι τρόπος ζωής ποτέ μη χαθείς ποτέ μη χαθείς λαλααα...(υστερία (η μπάντα όχι εγώ)).
Εδώ που κάθε βράδυ πάω σπίτι για ύπνο γιατί δεν την παλεύω να βγω.
Εδώ που δουλεύω σαν το ζώο.
Κι όμως είμαι σίγουρος πως δεν έκανα λάθος που γύρισα! Ή έκανα?

Μόνος πικρό τσιγάρο κάπνισα
σε κρεβάτι στρωμένο με αμφιβολίας βελόνες
που όσο κι αν λέω πως το καθάρισα
όλο κρύβονται και με τρυπούν οι πόρνες.