Όταν ήμουν παιδί νόμιζα πως εγώ είμαι ο κόσμος και θα γίνεται ό,τι θέλω εγώ. Άκοπα.
Ύστερα μεγάλωσα και κατάλαβα πως ήμουν λύκος - ένας άγρυπνος κυνηγός που αρπάζει τις ευκαιρίες της ζωής.
Μετά από μερικές κατραπακιές αναρωτήθηκα μήπως και είμαι δέντρο τελικά. Καθισμένος στη γωνιά μου περιμένοντας κάποιον να με ποτίσει.
Τώρα ξέρω ότι είμαι απλά ένα φύλλο. Κι αν φυσήξει αέρας θα με πάρει μακριά...
7 σχόλια:
Ναι, καλά. Αμπελοφιλοσοφία, αμπελοφιλοσοφία αλλά μια χαρά μας έκανε τη ζημιά. :S
Καλά, εσύ από τα ψηλά στα χαμηλά το πας;;;
Εγώ λέω να ξαναγυρίσεις στην άποψη ότι είσαι ο κόσμος :Ρ... (και ο Θεός άμα λάχει μπορείς να πεις ότι είσαι, όχι όμως δυνατά και σε πάρουνε χαμπάρι..)
Τί καλά να σε παίρνει ο αέρας!
Δεν σαπίζεις...
Δεν ριζώνεις...
Δεν περιμένεις να σε ποτίσουνε...
Και αλλάζεις και παραστάσεις!
Καλησπέρα!
πολυ ομορφος συλλογισμος!!!
Τουλάχιστον δεν είσαι φτερό στον άνεμο. Τα φύλλα συνήθως κάπου ακουμπάνε ;-)
Περιμένεις την εποχή σου για να πέσεις από το δέντρο?
@joan: άντε να επανορθώσουμε: σαλαλαλαλααα ;)
@sourgeal: Μόνο με σουργεαλισμό παλέυεται η ζωη...
@βιολιστής: Γεια σου Βιολιστή! Κι εγώ έτσι προσπαθώ να το δω!
@Ramianna: Ευχαριστώ.καλωσήρθες! :)
@Σοφία: έχεις δίκιο. Εντάξει δεν είπα ότι φτάσαμε και στον πάτο. Υπάρχουν ακόμα περιθώρια...Χρόνια πολλά και για χτες!
@Ελενα: Έρχεται φθινόπωρο και το δέντρο είναι φυλλοβόλο...
Δημοσίευση σχολίου