29.4.09

Ίδιο σενάριο

Δεν σε κοιτούσα μέσα στα μάτια
δεν ήθελα να ξέρεις για σένα τι σκέφτομαι
ή φοβόμουν μήπως συμβεί
να σπάσω αμέσως σε χίλια κομμάτια
και να χαθώ στη στιγμή,
έτσι ξαφνικά χωρίς να ξέρεις γιατί,
χωρίς να μάθεις πως σε χω ερωτευτεί.

Μιλήσαμε για λίγο για τι δε θυμάμαι
και πρέπει να σου είπα
πολλές μαλακίες γιατί δεν μπορούσα να σκεφτώ
να σου μιλήσω για αυτά που χω νιώσει για σένα
ότι υπάρχω για σένα
και να μου πεις τι σκέφτεσαι κι εσύ.

Πήρες το δρόμο σου κι εγώ το δικό μου
σα μεθυσμένος
γυρνούσα στους δρόμους χωρίς να θυμάμαι γιατί
βγήκα απ' το σπίτι για να σου πω πως θέλω στα αλήθεια κοντά μου,
μα ίδιο σενάριο ξανά, δείλιασε ο πρωταγωνιστής
άλλη μια ευκαιρία χαμένη κι αυτή...

2 σχόλια:

sourgeal είπε...

1. Φοβερός τίτλος μπλογκ.. για τον οποίο έχω να δηλώσω ότι τα κακά παιδιά υπάρχουν μόνο στη φυλακή :Ρ

2. Νομίζεις είναι καλύτερα να λέμε αυτά που αισθανόμαστε; Ή μήπως να τα κρύβουμε; Δεν ξέρω...

kalo paidi alla... είπε...

1. Ευχαριστώ! Είναι βγαλμένος απ τη ζωή (μου).

2. Δύσκολη ερώτηση. Συνήθως σταθμίζεις τι έχεις να κερδίσεις και τι έχεις να χάσεις αν πεις ή δεν πεις κάτι που αισθάνεσαι. Βέβαια αν δεν πεις αυτό που αισθάνεσαι πρέπει να το κουβαλάς μέσα σου για καιρό και αυτό είναι μεγάλο βάρος για την ψυχή..