Ξωτικό

Φίλη φίλης. Δεν είναι από ελλάδα. Ούτε καν από ευρώπη. Διακοπές στην Αθήνα. Ήρθε, είδε κι έφυγε. Οι υποσχέσεις για αποστολές mail και add στο φατσοβιβλίο φτηνές δικαιολογίες για να μπορώ να τη βλέπω έστω και μέσα από pixel σε μία οθόνη.

Ένα είναι σίγουρο. Το μέλλον. Ο καθένας, στη χώρα του, τη ζωούλα του, την ασφαλή του ρουτίνα.

Το παρελθόν όμως με διχάζει.

Υπάρχουν δύο σενάρια.

1) Αν τράβηξα εγώ τη φωτογραφία, ίσως κάναμε κάτι και απλά αναπολώ. Ίσως φτιάχνομαι με τρελά όνειρα πως θα πάω να τη βρω, να μεταναστεύσω, να ζήσω τον έρωτα όπου να ναι πάνω στη γη αποχαιρετόντας την ασφάλεια της γειτονιάς που με μεγάλωσε και των ανθρώπων που ξέρουν και την πιο απίθανη παραξενιά μου. (Το προσπάθησα κάποτε για κάποια άλλη, φυσικά δεν είχε happy end γιατί εδώ είναι ζωή δεν είναι hollywood, αλλά αυτά θα τα πούμε άλλη φορά).

2) Αν δεν την τράβηξα εγώ τότε μάλλον δεν έγινε τίποτα μεταξύ μας, μου έμεινε ο ανομολόγητος πόθος και κάθομαι σπίτι, τη σκέφτομαι, την κοιτάω και τη σκέφτομαι, ακούγεται το κλειδί της πόρτας, κλείνω γρήγορα και ενοχικά τον υπολογιστή και τρέχω να φιλήσω την κοπέλα μου γεμάτος τύψεις και μετάνοια, προσπαθώντας να επιβάλλω στο φτωχό μου εαυτό το κοινωνικά αποδεκτό πρότυπο του μονογαμικού άντρα.