Πώς καταλαβαίνεις ότι φθινοπωριάζει?
Όταν κάθεσαι να γράψεις ποστ Δευτεριάτικα μετά τη δουλειά με τοναγέρα Χαρούλη να κλαψουρίζει έξω με μανία από το Λυκαβηττό.
Δε βαριέσαι συνηθισμένα τα καλά παιδιά αλλά στις συναυλίες έξω από τα σπίτια τους...αν κοιμηθώ αργά θα σηκωθώ αργά που λέει και ένα (κηλ)αηδόνι.
Δεν! Και αργά να κοιμηθώ νωρίς θα σηκωθώ γιατί παραδίπλα από το σπίτι μου γίνεται κατεδάφιση.
Δε βαριέσαι συνηθισμένα τα καλά παιδιά αλλά και στις κατεδαφίσεις δίπλα στα σπίτια τους.
Στα ένδοξα φοιτητικά χρόνια βαράγανε τα κομπρεσέρια κάθε μέρα από τις 7:30 το πρωί στη μεσοτοιχία με το κρεβάτι μου αλλά εγώ βράχος! Δεν ξύπναγα πότε πριν από τις 11. Μάλιστα με βόλευε και το ωράριο των οικοδόμων γιατί στις 3 που σταματούσαν εγώ ξαναξάπλωνα για τη μεσημεριανή μου (συνήθως 3ωρη) σιέστα.
Αλλά τι τα θες, περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα νακλαις νυστάζεις.
Άσε που με τα χρόνια με πιάνουν και οι συναισθηματισμοί.
Ποιός να έχει μείνει σε αυτό το σπίτι? Αυτός 1-0! (Εντάξει καλά είμαι μου πέρασε η ευαισθησία.)
Γριές κουζίνες γυμνές μακιγιαρισμένες με χρώματα που ήταν στη μόδα πριν από 50 χρόνια.
Και οι πόρτες αγκαλιάζονται απελπισμένα μπροστά στον αναπόφευκτο θάνατό τους.
Έχω δει πολλές μονοκατοικίες να γκρεμίζονται στη ζωή μου για να πάρουν τη θέση τους πολυκατοικίες. Άραγε θα ζήσω για να δω και το αντίθετο? Απορώ για την απορία, αναρωτιέμαι για τη χαρά της φιλοσοφίας και ανάβω ένα τσιγάρο για να μειώσω τις πιθανότητες απάντησης στην ερώτηση μου αυτή.
Ό,τι αλλαγή και να γίνει, δεν γίνεται ούτε για καλό ούτε για κακό. Γίνεται απλά για να συνεχιστεί η ζωή.
Πού είναι ένας παλιός φίλος τώρα να μου ρίξει φάπα για τη μαλακία που είπα?
Όταν κάθεσαι να γράψεις ποστ Δευτεριάτικα μετά τη δουλειά με τον
Δε βαριέσαι συνηθισμένα τα καλά παιδιά αλλά στις συναυλίες έξω από τα σπίτια τους...αν κοιμηθώ αργά θα σηκωθώ αργά που λέει και ένα (κηλ)αηδόνι.
Δεν! Και αργά να κοιμηθώ νωρίς θα σηκωθώ γιατί παραδίπλα από το σπίτι μου γίνεται κατεδάφιση.
Δε βαριέσαι συνηθισμένα τα καλά παιδιά αλλά και στις κατεδαφίσεις δίπλα στα σπίτια τους.
Στα ένδοξα φοιτητικά χρόνια βαράγανε τα κομπρεσέρια κάθε μέρα από τις 7:30 το πρωί στη μεσοτοιχία με το κρεβάτι μου αλλά εγώ βράχος! Δεν ξύπναγα πότε πριν από τις 11. Μάλιστα με βόλευε και το ωράριο των οικοδόμων γιατί στις 3 που σταματούσαν εγώ ξαναξάπλωνα για τη μεσημεριανή μου (συνήθως 3ωρη) σιέστα.
Αλλά τι τα θες, περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να
Άσε που με τα χρόνια με πιάνουν και οι συναισθηματισμοί.
Ποιός να έχει μείνει σε αυτό το σπίτι? Αυτός 1-0! (Εντάξει καλά είμαι μου πέρασε η ευαισθησία.)
Γριές κουζίνες γυμνές μακιγιαρισμένες με χρώματα που ήταν στη μόδα πριν από 50 χρόνια.
Και οι πόρτες αγκαλιάζονται απελπισμένα μπροστά στον αναπόφευκτο θάνατό τους.
Έχω δει πολλές μονοκατοικίες να γκρεμίζονται στη ζωή μου για να πάρουν τη θέση τους πολυκατοικίες. Άραγε θα ζήσω για να δω και το αντίθετο? Απορώ για την απορία, αναρωτιέμαι για τη χαρά της φιλοσοφίας και ανάβω ένα τσιγάρο για να μειώσω τις πιθανότητες απάντησης στην ερώτηση μου αυτή.
Ό,τι αλλαγή και να γίνει, δεν γίνεται ούτε για καλό ούτε για κακό. Γίνεται απλά για να συνεχιστεί η ζωή.
Πού είναι ένας παλιός φίλος τώρα να μου ρίξει φάπα για τη μαλακία που είπα?
8 σχόλια:
Κρίμα να ξυπνάς έτσι. Κρίμα να σε ταλαιπωρει κάτι τέτοιο...
Θα ήταν τέλειο να γίνει το ανάποδο που λες στο τέλος.
υπεμονη
;;;;;;;
Κατεδάφιση;;;;;
Γίνονται δουλειές ακόμα;;;;;
ΚΡΑΤΑ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΕΝΘΥΜΙΟ ΝΑ ΤΙΣ ΔΕΙΧΝΕΙΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ!!!!
Λέγαμε με κάτι φίλους
(απουσία δουλειάς)
να κάνουμε τους πλανόδιους μηχανικούς.
να μπαίνουμε σε γιαπιά και να λέμε στο μάστορα:
-δεν είναι 1.10, πού είναι τα σχεδιά σου;
-και συ ποιός είσαι;
-ο μηχανικός
-μα εδώ είναι άλλος μηχανικός!
-ΔΕ ΜΕ ΑΚΟΥΣΕΣ! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΣΟΥ! ΓΚΡΕΜΙΣΕ ΤΟ ΑΜΕΕΕΕΣΩΣ!!!
κάπως έτσι.
Κράτα -σου λέω- τις φωτογραφίες!
(αν θες, έρχομαι για δωρεάν αποτύπωση, να νιώσουμε ότι, τάχα μου, κάτι χτίζουμε!
τζοαν: Κάνε υπεμονή κι ο ουρανός θα γένει πιο γαλλλανός...
χαπιπεπερ: Είδες κάτι πράματα? Βέβαια απ έξω έχει πινακίδα με άδεια πολεοδομίας που βγήκε το 2010, οπότε μπορεί να άρχισαν τις εργασίες για να μην τη χάσουν..είδωμεν!
Καλή ιδέα ο πλανόδιος μηχανικός!! :)
Για τον πλανόδιο μηχανικό το συζήταγα με έναν 65άρη συνάδελφο και μου απάντησε:
"Ρώτα τον πατέρα σου: τη δακαετία του '70 που ήσουνα πιτσιρικάς, μαζευόμασταν σε ένα μικρό φορτηγάκι, φορτώναμε και ένα σχεδιαστήριο διπλωμένο μέσα, και πηγαίναμε επαρχία εκδρομές που υπήρχε η δυνατότητα να βρεθεί κάποια μικρή δουλειά. Όταν τη βρίσκαμε, την κάναμε όλοι παρέα και τη μοιραόμασταν".
Μου έκανε εντύπωση και είπα να το μοιραστώ μαζί σου, συνάδελφε!
μάλλον ...γερνάς...χοχο
αλλά αυτό με τις πόρτες μου άρεσε, καταπληκτικός ο συνειρμός...!!!
Ακόμα να κόψεις το τσιγάρο; Το τσιγάρο σκοτώνει τη φιλοσοφία...
Την ώρα που ανάβεις ένα τσιγάρο βυθίζεσαι στην απόλαυση και ξεχνάς αυτό που σε απασχολεί, είτε είναι θετικό είτε αρνητικό. Χμμμ.. και τώρα αυτό το έφερα ως επιχείρημα για να το κόψεις...;
Ε ναι!
7 μήνες και 6 μέρες άκαπνη και συνεχίζω!
χαπιπεπερ: Αυτά είναι! Ντάτσουν, ντουντούκα "εδώ οι καλές μελέτες! με το autocad τα σχέδια!" και σχεδιαστήριο πίσω στην καρότσα! ;)
μελισσα λλι: Λες ε? Γεράσαμε και μυαλό (δε) βάλαμε? Ευχαριστώ!
ανδ: Το κενό του επιχειρήματος είναι πως δεν ξεχνάς αυτό που σε απασχολεί αλλά το βλέπεις πιο ψύχραιμα και άρα το φιλοσοφείς. :Ρ Τέλοσπάντων αμπελοφιλοσοφίες για να περνάει η ώρα καλά κάνεις και το χεις κομμένο μη λέμε και μαλακίες! :)
Μέχρι και το "... και το αντίθετο?", ένας σεισμός θα μας σώσει. Βεβαίως θα χαθούν και κάποια πλάσματα που λέγονται άνθρωποι, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες! Μετά από το τέλος της πρότασής σου που έβαλα σε εισαγωγικά,το σχόλιό μου για την υπόλοιπη ανάγνωση: Γηράσκω αεί διδασκόμενος!
Ο άλλος
Δημοσίευση σχολίου