Το έπος του Μελιγαλά

Οι ηλεκτρικοί στίφτες έχουν τρία αρνητικά:
1. Καταναλώνουν ρεύμα
2. Όταν χαλάσουν γίνονται απλοί στίφτες με ένα άχρηστο καλώδιο που όλο μπλέκεται στα πόδια σου.
3. Πιάνουν μούχλα (καλά αυτό μπορεί να το παθαίνουν και οι υπόλοιποι ή να φταίει ο νοικο-γκουχ-κύρης)

Ένα απόγευμα καθημερινής σαν όλα τα άλλα περιπλανιόμουν άσκοπα στο σουπερμάρκετ.
Χωρίς λίστα για ψώνια αλλά ξέροντας πως πρέπει να μου λείπουν πράγματα από το σπίτι.
Χωρίς ιδέα για το τι χρειάζομαι και με το φόβο μήπως έχω πάρει για 5η φορά μακαρόνια και πουμαρό αυτό το μήνα χωρίς να έχω μαγειρέψει μακαρονάδα το 2013.
Ξαφνικά δίπλα στα ράφια με τα βιβλία (ήμαρτον!!!) βλέπω τάπερ και συναφή κουζινικά.
Το μάτι μου πέφτει αμέσως σε μία συσκευασία - ορισμό του πετυχημένου μάρκετινγκ.

Έπος: Ελληνικά Πρότυπα (κατά ποιο ISO άραγε?) Οικιακά Σκεύη
Έπος: Μόνο την πέτρα δε στίβει! Το μάνγκο και την παπάγια τα στίβει άραγε? Τι σημασία έχει? Το παίρνω μόνο και μόνο για τη συσκευασία του!

Συνταγή για πορτοκαλάδα: Το πορτοκάλι κόβεται και καρφώνεται (μόνο του? έχει αυτοκτονικές τάσεις δηλαδή?) στο μεταλλικό καρφί (μεταλλικό καρφί? επικίνδυνα πράγματα - ήδη πήγα να τρυπηθώ μία φορά!) και μετά έρχεται ο πιεστής και το αποτελειώνει.
  

Μικρή λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά: Το κείμενο είναι γραμμένο σε πολυτονικό. ΄΄΄΄΄
΄Αλλη μια επίδειξη του δαιμόνιου μαρκετινγκ: το διαβάζεις και νομίζεις πως σου λέει τη συνταγή η γιαγιά σου που έκανε και την καλύτερη πορτοκαλάδα όταν ήσουν παιδί.
Όχι σαν τη μάνα σου που όταν ερχόταν σου έστιβε πορτοκάλια και καρότα μαζί στον αποχυμωτή και μετά σε απειλούσε πως αν δεν πιείς αυτή την αηδία που ούτε λαγός δεν θα την έπινε, δεν έχει κοκα κόλα το βράδυ!