Η τριχόπτωση προκαλεί άγχος και το άγχος τριχόπτωση.
Όχι δεν καραφλιάζω (ακόμα) κι ας με πειράζουν πως έχω αρχίσει να κάνω μπιφτέκι (οι νότιοι) ή ροξάκι (οι βόρειοι) φίλοι μου. Όπως λέει και ο κουρέας: έχεις μεγάλη φύτρα!
Για το βλογ μιλάω.
Η αραίωση των ποσταρισμάτων προκαλεί επισκεψιμόπτωση και η επισκεψιμόπτωση αραίωση των ποστ?
Δεν θα έπρεπε. Γράφω για μένα ή για εσάς άραγε?
Εσείς αραιώσατε. Κοιτάω αριστερά (ή δεξιά? - πάντα τα μπέρδευα) στη λίστα ιστολογίων που παρακολουθώ και βλέπω αυτά που μου άρεσαν να βυθίζονται όλο και πιο κάτω. Ένα μήνα πριν το τελευταίο ποστ σου λέει, έξι μήνες, δύο χρόνια, πολύς καιρός.
Εντάξει όλοι αυτοί υπάρχουν κάπου και αυτό είναι παρήγορο, αλλά δεν υπάρχουν πια εδώ.
Πάνε οι εποχές που έμπαινα στο βλογ και δεν ήξερα τι να πρωτοδιαβάσω για να γελάσω.
Αυτό μου έδινε έμπνευση να γράψω κι εγώ τη μαλακία μου, να δώσω πίσω λίγο γέλιο από αυτό που σας πήρα.
Τώρα γέρασε το βλογ μου και κάθεται στο καφενείο παραληρώντας πως παλιά ήταν καλύτερα.
Χειρότερα ήταν αλλά τότε ήμουν κι εγώ μέσα. Τώρα δεν ακολουθώ.
Αν ήθελα νέο κόσμο θα έβαζα τίτλο: 5 απλά βήματα για να κάνετε τη γυναίκα της ζωής σας να σας χτυπήσει το κουδούνι φορώντας μόνο ζαρτιέρες.
Αν ήθελα να γυρίσω στα παλιά θα έβαζα τίτλο: Ένα σαλιγκάρι στο παράθυρο του αυτοκινήτου μου.
Αν αυτό το ποστ βγάζει κάποιο νόημα τότε το βλογ μου είναι πια ανούσιο.
Όχι δεν καραφλιάζω (ακόμα) κι ας με πειράζουν πως έχω αρχίσει να κάνω μπιφτέκι (οι νότιοι) ή ροξάκι (οι βόρειοι) φίλοι μου. Όπως λέει και ο κουρέας: έχεις μεγάλη φύτρα!
Για το βλογ μιλάω.
Η αραίωση των ποσταρισμάτων προκαλεί επισκεψιμόπτωση και η επισκεψιμόπτωση αραίωση των ποστ?
Δεν θα έπρεπε. Γράφω για μένα ή για εσάς άραγε?
Εσείς αραιώσατε. Κοιτάω αριστερά (ή δεξιά? - πάντα τα μπέρδευα) στη λίστα ιστολογίων που παρακολουθώ και βλέπω αυτά που μου άρεσαν να βυθίζονται όλο και πιο κάτω. Ένα μήνα πριν το τελευταίο ποστ σου λέει, έξι μήνες, δύο χρόνια, πολύς καιρός.
Εντάξει όλοι αυτοί υπάρχουν κάπου και αυτό είναι παρήγορο, αλλά δεν υπάρχουν πια εδώ.
Πάνε οι εποχές που έμπαινα στο βλογ και δεν ήξερα τι να πρωτοδιαβάσω για να γελάσω.
Αυτό μου έδινε έμπνευση να γράψω κι εγώ τη μαλακία μου, να δώσω πίσω λίγο γέλιο από αυτό που σας πήρα.
Τώρα γέρασε το βλογ μου και κάθεται στο καφενείο παραληρώντας πως παλιά ήταν καλύτερα.
Χειρότερα ήταν αλλά τότε ήμουν κι εγώ μέσα. Τώρα δεν ακολουθώ.
Αν ήθελα νέο κόσμο θα έβαζα τίτλο: 5 απλά βήματα για να κάνετε τη γυναίκα της ζωής σας να σας χτυπήσει το κουδούνι φορώντας μόνο ζαρτιέρες.
Αν ήθελα να γυρίσω στα παλιά θα έβαζα τίτλο: Ένα σαλιγκάρι στο παράθυρο του αυτοκινήτου μου.
Αν αυτό το ποστ βγάζει κάποιο νόημα τότε το βλογ μου είναι πια ανούσιο.
14 σχόλια:
Ας τα να πάνε στο διάολο!
Η μπλογκόσφαιρα έχει καταρρεύσει πιο πολύ κι απ την αγορά ακινήτων. Δυο τρία "καλά παιδιά αλλά..." έχουμε μείνει.
Καλό το καφενείο αλλά δεν ξέρω να παίζω πρέφα ρε γαμώτη μου...
Μη δινεις σημασια! Ολα κανουν κυκλους...(ξανα και ξανα)!
Το άλλο θέμα είναι ο σχολιασμός και τι ρόλο παίζει για τον καθένα. Σε σχολιάζω για να με σχολιάζεις; ή σε διαβάζω και ότιν θέλω σε σχολιάζω χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θέλω να κάνεις το ίδιο;
Το ποστ σου βγάζει νόημα, αλλά μη δίνεις σημασία.
Συνέχισε όπως θέλεις, μόνο μην το κλείσεις τελείως το τσαρδί ς!
Θα πλακώσει το φαν κλαμπ σου και θα γίνει χαμός.
Σε έπιασε νοσταλγία καλό παιδί?
Εντάξει δεν πέρασες και λίγα αυτή τη χρονιά, λογικό είναι. Τραγούδησες σε χωράφια, έχασες από μένα σε ένα παιχνίδι με σημαίες, πρόσφατα συνειδητοποίησες ότι είσαι και ρομπότ.
Αυτό με τις ζαρτιέρες πάντως, θα είχε ενδιαφέρον.
καλό παιδί βγάζει νόημα και παραβγάζει το ποστ. Είναι η υπαρξιακή κρίση ενός μεσήλικου μπλογκ σε συνδυασμό πιθανώς και με τη διάθεση του ιδιοκτήτη του.
Μπορεί κάπου χάνεται το νόημα (κρίνω εξ' ιδίων), ή συχνά να μην ξέρεις για ποιον πατάς "Δημοσίευση" (για πάρτη σου ή για τους άλλους) αλλά κατά βάθος πάλι εσύ και όσα θέλεις να βγάλεις από πάνω σου (χιούμορ, φωτογραφίες, ανοησίες, κείμενα) είναι η κάθε σου ανάρτηση - πετυχημένη ή μη - .
Το δύσκολο είναι (ξανακρίνω εξ ιδίων) όταν πλέον πολλοί σε ξέρουν προσωπικά πίσω από το avatar σου με συνέπεια να αυτολογοκρίνεσαι.
lakonas: Ούτε εγώ ξέρω λες να μας χρειαστεί? Δε βγαίνει μόνο με τάβλι η φάση? :Ρ
μανολογκ3: Ή σπείρες που μας πάνε λίγο μπροστά ή λίγο πίσω. ανάλογα.
τζοαν: Αρχίζω ανάποδα. Δεν θα το κλείσω μην ετοιμάσεις κινητοποιήσεις χο! Δεν το σκέφτομαι έτσι ούτε με νοιάζουν τα σχόλια όταν απλά γίνονται. (πχ ωραίο ποστ - γεια - καλώσεβρήκα κλπ). Μου λείπει ο χαβαλές, οι ιστορίες, αυτό το αμφίδρομο πράγμα με ανθρώπους που νιώθεις ότι μπορεί να σουν και φίλος. Βέβαια από την άλλη ίσως πήρα το μερίδιό μου από αυτή τη φάση, ίσως ίσως ξέρω γω ας πούμε..
ναμναιρα: Έχεις δίκιο για τη χρονιά. Καλά τα χωράφια αλλά σου αδειάζουν το μυαλό και δεν έχεις τι να γράψεις. Για το παιχνίδι με τις σημαίες έχασα αλλά φταίει η ταχύτητα του ίντερνετ! :Ρ
γλυκα: Σωστά τα λες. Χαλάρωση - η λέξη κλειδί για την έμπνευση. Φτανει να βρούμε και την κλειδαριά.
λεμονοστίφτη: Είναι ένα ερώτημα για ποιον ποστάρω. Για εμένα θα έλεγα κυρίως αλλά έχω πιάσει κάμποσες φορές τον εαυτό μου να φωτογραφίζει κάτι ή να ακούει ένα διάλογο και να σκέφτεται: ε ρε τι έχει να γίνει όταν το ποστάρω θα γελάσει ο κόσμος! Ίσως να πρέπει να παραδεχτώ πως το βλογ έγινε μεσήλικο και πως δε μπορεί να συνεχίσει με τους ρυθμούς που πήγαινε παλιότερα. Ίσως τώρα που ξαναβρίσκω χρόνο και διαβάζω πάλι και άλλα βλογς να πάρω ένα επιπλέον κίνητρο. Είδωμεν! :)
Θα σου ρθει έμπνευση, είναι σαν το κόψιμο, έρχεται στα ξαφνικά, εκεί που δεν το περιμένεις!
Εγώ δεν το διάβασα ολόκληρο το ποστ
Είχα όμως κάμποσο καιρό να περάσω επειδή ήμουν για περισσότερο χωρίς ίντερνετ..
Το δικό μου δε, το έχω -σχεδόν- παρατήσει...
Καλημέρα από την παραμεθόριο
miliokas aka skylos_mayros
Εγώ μόλις σας ανακάλυψα, και πιάνω τον μίτο ανάποδα, και στη πορεία γελάω αλήθεια. :)
Πρόεδρος: Ήδη άρχισα τη θεραπεία. Χτες έφαγα γίγαντες κονσερβα, πήρα το λαπτοπ στην τουαλέτα αλλά τίποτα ακόμα..
μιλιοκας: Καλημέρα ρε παλιέ! :)
άπιαστος λέιζερ: Καλωσήρθες και χαίρομαι για σένα!
Μην το ψάχνεις το θέμα... 5,5 χρόνια στο κουρμπέτι έχει τα πάνω του και τα κάτω του. Σίγουρα θα ερθουν και καλύτερες μέρες. Και εγώ αυτή την εποχή βαριέμαι να ανοιξω καν τον μπλόγκερ αλλά μου έχει ξανασυμβεί και δεν απονθαρύνομαι!
τι ρώτησες? ααα...νομίζω οτι στα blog μας δεν πρέπει να έχουμε πρόγραμμα για το πόσο συχνά θα γράψουμε και για το τι θα γράψουμε...
αυτά
Ισχύει αυτό. Ειδικά τα blogs με χιουμοριστική θεματολογία έκλεισαν ή αραίωσαν. Ίσως η γενικότερη μίζερη ατμόσφαιρα να έκοψε το γέλιο -ελπίζω προσωρινά.
Από την άλλη, τα blogs μαγειρικής ξεφυτρώνουν το ένα μετά το άλλο! Μάλλον μετά (ή και πριν) από τις ζαρτιέρες, ο κόσμος θέλει να φάει -ή έστω να δει φαΐ σε φωτογραφίες!
Παρτάλι: Έτσι είναι. Μάλλον το έπιασε η κρίση μέσης ηλικίας και το βλογ μου..
μελισσαλλι: Έτσι! ;)
νταρκ σεφ: Είπες μεγάλη κουβέντα τώρα...
Δημοσίευση σχολίου