Όταν ζεις κάπου που χιονίζει μια φορά το χρόνο (και αν...) και το στρώνει μια φορά τα 4-5 χρόνια τότε το χιόνι είναι σημαντικό.
Μια μέρα με χιόνι εκ των πραγμάτων θα είναι μια καλή μέρα. Από κει βγήκε και η έκφραση "να δούμε μια άσπρη μέρα".
Δε μπορώ να ξεχάσω το χιόνι του 1988 που είχαμε βγει στο προαύλιο του δημοτικού, το μαζεύαμε από κάτω και το τρώγαμε.
Δε μπορώ να ξεχάσω το χιόνι του 1992 που έπεσε Σάββατο και Κυριακή είχε λιώσει, οπότε τη Δευτέρα πήγαμε κανονικά σχολείο. Ίσως από εκεί να μου έχει μείνει το ψυχολογικό με τις Δευτέρες...
Μετά δε θυμάμαι να χιονίζει σοβαρά στην Αθήνα για τα επόμενα 10 χρόνια.
Το 2002 μας αποζημίωσε με το παραπάνω όμως. Σχεδόν μισό μέτρο χιόνι, πεύκο πεσμένο στην κεντρική λεωφόρο, χιονοπόλεμος με τα άλλα τα ρεμάλια στους δρόμους και μετά 4ωρος καφές και τάβλι με θέα το απέραντο άσπρο, γλίστρες από τον πάγο, γέλιο, γέλιο γέλιο.
Μετά ήταν το 2004. Ίσως επειδή το 2002 ήταν τόσο κοντά και το χιόνι λιγότερο, ίσως επειδή κάποια ρεμάλια είχαν φύγει από την Αθήνα, η όλα φάση ήταν σαν να γυρίζουμε ταινία "Η χιονοθύελλα του 2002 Νο2". Και φυσικά πάντα το Νο1 είναι καλύτερο από το Νο2 στις ταινίες (εκτός από το Terminator!)
Τελευταία φορά το 2008. Η μόνη μου χαρά ήταν που δεν πήγα δυο μέρες στη δουλειά. Θυμάμαι να βολτάρω μόνος στο δρόμο, όλοι όσοι παίζουν χιονοπόλεμο να είναι μικρότεροί μου και άγνωστες φάτσες και τελικά να γυρίζω σπίτι να πιω ένα καφέ κοιτώντας μόνος μου το χιόνι.
Θυμάμαι και στην Αγγλία όταν είχε χιονίσει. Θυμάμαι τη φίλη μου από τη Βενεζουέλα να βγαίνει στη μέση του δρόμου και να κάνει σαν παιδάκι από τη χαρά της. Να ανοίγει το στόμα για να φάει χιόνι. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή της που έβλεπε να χιονίζει.
Αν το στρώσει θέλω να είσαι εδώ.
Μια μέρα με χιόνι εκ των πραγμάτων θα είναι μια καλή μέρα. Από κει βγήκε και η έκφραση "να δούμε μια άσπρη μέρα".
Δε μπορώ να ξεχάσω το χιόνι του 1988 που είχαμε βγει στο προαύλιο του δημοτικού, το μαζεύαμε από κάτω και το τρώγαμε.
Δε μπορώ να ξεχάσω το χιόνι του 1992 που έπεσε Σάββατο και Κυριακή είχε λιώσει, οπότε τη Δευτέρα πήγαμε κανονικά σχολείο. Ίσως από εκεί να μου έχει μείνει το ψυχολογικό με τις Δευτέρες...
Μετά δε θυμάμαι να χιονίζει σοβαρά στην Αθήνα για τα επόμενα 10 χρόνια.
Το 2002 μας αποζημίωσε με το παραπάνω όμως. Σχεδόν μισό μέτρο χιόνι, πεύκο πεσμένο στην κεντρική λεωφόρο, χιονοπόλεμος με τα άλλα τα ρεμάλια στους δρόμους και μετά 4ωρος καφές και τάβλι με θέα το απέραντο άσπρο, γλίστρες από τον πάγο, γέλιο, γέλιο γέλιο.
Μετά ήταν το 2004. Ίσως επειδή το 2002 ήταν τόσο κοντά και το χιόνι λιγότερο, ίσως επειδή κάποια ρεμάλια είχαν φύγει από την Αθήνα, η όλα φάση ήταν σαν να γυρίζουμε ταινία "Η χιονοθύελλα του 2002 Νο2". Και φυσικά πάντα το Νο1 είναι καλύτερο από το Νο2 στις ταινίες (εκτός από το Terminator!)
Τελευταία φορά το 2008. Η μόνη μου χαρά ήταν που δεν πήγα δυο μέρες στη δουλειά. Θυμάμαι να βολτάρω μόνος στο δρόμο, όλοι όσοι παίζουν χιονοπόλεμο να είναι μικρότεροί μου και άγνωστες φάτσες και τελικά να γυρίζω σπίτι να πιω ένα καφέ κοιτώντας μόνος μου το χιόνι.
Θυμάμαι και στην Αγγλία όταν είχε χιονίσει. Θυμάμαι τη φίλη μου από τη Βενεζουέλα να βγαίνει στη μέση του δρόμου και να κάνει σαν παιδάκι από τη χαρά της. Να ανοίγει το στόμα για να φάει χιόνι. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή της που έβλεπε να χιονίζει.
Αν το στρώσει θέλω να είσαι εδώ.
8 σχόλια:
να χιονίσει, να χιονίσει! να μην πάμε στο σχολείο! (όχι δεν είμαι μαθήτρια, δασκάλα είμαι, αλλά ένα και το αυτό!)
το χιονι του 1992 το θυμαμαι κι εγω τόσο καθαρά και όμορφα.Που είχα βγει στην βεράντα και μαζευα χιονομπαλες..Την Κυριακη ειχε μεινει λίγο κι εφτιαξα χιονανθρωπο με καροτο για μυτη, όπως στα κινουμενα σχεδια. Και τα αλλα χιονια τα θυμαμαι, γιατι έχανα εξεταστικες.Σχολειο ποτε δεν χασαμε εμεις για χιονι. πφ.
Και εγώ έχω ξεχωριστές μνήμες από το χιόνι, ακριβώς επειδή χιονίζει σπάνια κι εδώ!
Δεν είναι όλες απαραίητα καλές, αλλά είναι έντονες σίγουρα.
Πάντα μια μοναχική φωτοβόλτα στο χιόνι με ανασυγκροτεί.
Για να δούμε πώς θα το ζήσουμε φέτος...
λες τελικα να χιονισει και εδω..., μακαρι!θελω καικ γω να παρει αυτη η πολη μια αλλη εικονα
Εγώ θυμάμαι στο χιόνι του 2008 ότι περπατούσα στον Πειραιά και μου φαινόταν απίστευτο που τον έβλεπα άσπρο (μετά τον είδα και μαύρο γιατί έφαγα έφαγα μια γλίστρα που το κεφάλι μου ακόμα κουδουνίζει). Να χιονίσει αλλά να τα δώσει όλα, να αποκλειστούμε, να το φχαριστηθούμε. :-)
Η καλύτερη φάση που έχω περάσει με χιόνι, ήταν σε νυχτερινή βόλτα με τον Αρίωνα, τον κούκλο, το κατάμαυρο λαμπραντόρ... Ήταν η μόνη φορά που τον έλυσα, και δε φοβόμουν μήπως τον χάσω... Ήταν όλα κάτασπρα και ξεχώριζε (σαν τη μύγα μες στο γάλα!!)... Μαγικό...
To 2001 η θερμοκρασία στην πόλη που ζω ήταν -23. Πρωτοφανές για μια πόλη -λακκούβα ,με κάργα υγρασία και 50 βαθμουλάκια το καλοκαίρι.
Προς το παρόν ,τρώμε το κρύο και από χιόνι nada mi amor!!!!
Φιλιά.
Παιδιά ωραίες οι αναμνήσεις και η ελπίδα αλλά μάλλον τρώμε άκυρο. Τσάμπα το κρύο ας πούμε...
Δημοσίευση σχολίου