Μπουζουκιάμος

Ο λόγος:

Οι αμερικάνοι με τις παραδόσεις τους (μπάτσελορ σου λέει...ειδικά μετά το hangover αν δεν κάνεις είσαι τουλάχιστον ξενέρωτος).

Η προετοιμασία:
Σάββατο 21:00.
-Έλα ρε! Έντεκα να σαι σπίτι μου για να ξεκινήσουμε εντάξει?
-Έγινε ρε τα λέμε σε δυό ώρες!

Σάββατο 22:35 (το σπίτι του φίλου έιναι ένα τέταρτο με το αυτοκίνητο)
Χμμ...ας ντυθώ. Ή μάλλον ας κάνω κι ένα ντουζάκι πρώτα.

Σάββατο 22:43
Πού σκατά είναι το σκούρο τζην?? Έχω ανακατέψει όλη τη ντουλάπα!

Σάββατο 22:47
Όχι αυτό το παντελόνι είναι άθλιο! Πρέπει να βρω το σκούρο τζην!

Σάββατο 22:49
Μα καλά πότε έβαλα το σκούρο τζην στα άπλυτα? Σκατά!

Σάββατο 22:50
Δε γαμιέται...δε βλέπω κανένα λεκέ! Το βάζω...

Σάββατο 22:53
Όχι ρε @#$%#$! Έπεσε οδοντόκρεμα στο πουκάμισο!

Σάββατο 22:56
Εντάξει μάλλον. Πωωω άργησα!!!

Σάββατο 23:20 (την κίνηση μου μέσα!- το ντουζ τελικά ήταν άχρηστο πάλι μούσκεμα στον ιδρώτα είμαι)
-τοκ τοκ
- (ανοίγει ο γαμπρός φορώντας μόνο βρακί) Έλα ρε εσύ είσαι? Νόμιζα πως ήταν τα σουβλάκια!

Το ψευτοδίλημμα:
Μετά από δεκάλεπτη τεχνοοικονομική ανάλυση αποφασίστηκε να πάρουμε ταξί γιατί δεν αξίζει το ρίσκο του αλκοτέστ, άσε που έχει ακριβύνει και η βενζίνη.

Το μαγαζί:
Πρώτο τραπέζι πίστα. Κρίμα γιατί θα μπορούσε να ναι κάποιος άλλος στη θέση μου. Κάποιος που να το εκτιμάει περισσότερο αυτό. Τίγκα όλα τα τραπέζια, πολλοί έιχαν την ίδια ιδέα με μας (θα χε και 10 παρέες που είχαν βγει για μπάτσελορ), τραγουδιάρες άγνωστες για μένα που δε βλέπω τηλεόραση και γκρηκ άιντολ, ορχήστρα που έκανε αγγαρεία (καημένε μπασίστα πραγματικά σε λυπήθηκε η ψυχή μου), ντραμ σετ που θα ζήλευαν και οι iron maiden, αλλά το κέφι από τον κόσμο τρελό. Έτσι νομίζαμε δηλαδή μέχρι που βγήκε ο

Ο Κιάμος:
Πανζουρλισμός! Πέφτανε αντικείμενα στον αγωνιστικό χώρο (κυρίως γαρύφαλλα δηλαδή) δε λέω πλάκα είχε μέχρι που πήγα να πιω το ποτό μου και παρατήρησα πως η βότκα πορτοκάλι είχε ένα ροζ-γαρυφαλλί χρώμα...Ο παλικαράς και τραγουδούσε και μίλαγε στο κοινό και του πέταγε πίσω γαρύφαλλα και άκουγε και τις λουλουδούδες που όλο κάτι του λέγανε στο αυτί. Ιδιοφυία δηλαδή! Όταν είπε να ανέβει ο κόσμος στην πίστα το μισό μαγαζί ακολούθησε τη συμβουλή του. Το άλλο μισό απλά δε χώραγε στην πίστα! Ανεβήκαμε κι εμείς γιατί η βότκα γαρύφαλλο μας είχε φέρει στο κέφι χορεύαμε στου κουτρούλη το γάμο και όχι για του φίλου μας το γάμο, κοριτσάκια βγάζανε φωτογραφίες με το πάντα χαμογελαστό Κιάμο (που ταυτόχρονα τραγουδούσε!) και μετά αυτός τις φίλαγε στο κεφάλι σαν στοργικός πατέρας-είδωλο και γενικά ήμασταν μια ωραία  μεθυσμένη ατμόσφαιρα.

Η έξοδος απ το μαγαζί:
Άλλοι παραπατώντας, άλλοι σούρνωντας, άλλοι κυνηγώντας (κακόμοιρες κοπέλες που βρέθηκαν στο δρόμο τους). Βόλτες για να βρούμε το αυτοκίνητο με ενδιάμεσες στάσεις για κατούρημα στην ποσειδώνος, ένας διασυρμός γενικά. Κάπου εκεί αποφασίστηκε πως είχαμε ρίξει πολύ το επίπεδό μας και πως έπρεπε επειγόντως να επανέλθουμε σε υψηλά στάνταρ τέχνης. Ήταν ώρα για όπερα να ξεπλύνουμε την ντροπή των μπουζουκιών.

Η Όπερα:
Ευτυχώς στο δρόμο μας βρέθηκε ένα μαγαζί που πρέπει μέσα να παίζαν όπερα μιας και το λέγαν κινκυ όπερα. Όταν μάλιστα πληρώσαμε και την έισοδο βεβαιωθήκαμε πως με τόσα που δώσαμε θα πρέπει μέσα να έχει τις καλύτερες σοπράνο της πιάτσας. Κάποιες ήταν φουνίτσες κάποιες φουνάρες είχε και κάποιους βαρύτονους για να προσελκύσει το γυναικείο κοινό, όλοι περάσανε καλά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο...

Το Βρώμικο:
Δε σε είδα ξανά αν ήσουν στα μαύρα ντυμένη πλατέια Μαβίλη τέσσερις παρά γιατί εμείς πήγαμε στις εφτά και...
Η επιτυχία της βραδιάς ήταν πως μετά από τις τόσες σπατάλες καταφέραμε να πληρώσουμε 6 βρώμικα στην τιμή των 3 γιατί ο ένας στην παρέα ήξερε τον βρωμικατζή.