Καλοκαιρινές διακοπές

Πίνω μπύρες στην πλατεία με τον Μ. Η ζέστη μου χτυπάει το πρόσωπο ακόμα και τώρα που αρχίζει να νυχτώνει.
Μ: Μήπως να πας να ετοιμαστείς ρε? Θα αργήσεις!
ΚΠΑ: Μπα έχουμε καιρό μωρέ...διακοπές πάω.
Ξαφνικά βρίσκομαι στην εταιρεία για να ετοιμάσω τη βαλίτσα μου. Στη ντουλάπα πίσω από το γραφείο μου αντί για σχέδια είναι τα ρούχα μου διπλωμένα πάνω σε ράφια. Αλλά κάτι δεν πάει καλά. Όλα είναι τρύπια ή έχουν σημάδια από χλωρίνη. Δε γαμιέται λέω θα πάρω μακρυμάνικα, πουλόβερ, μπουφάν ότι να ναι αρκεί να φύγω από δω μέσα. Και αυτά όμως είναι γεμάτα τρύπες και ασπράδες..
Στο βάθος ακούγεται το αφεντικό να φωνάζει στον Κ. "Κ. ηρέμησε! Έλα αμέσως από δω και θα τα βρούμε"
Η γραμματέας με πλησιάζει με ένα μάτσο χαρτιά και ανοιγοκλείνει πανικόβλητη το στόμα της.
Α. της λεώ μη με ενοχλείς, δεν είμαι εδώ έχω φύγει!
Φεύγω τρέχοντας χωρίς να χω ετοιμάσει βαλίτσα και κατεβαίνω σκάλες συνέχεια, σκάλες ατελείωτες, πότε ο πρώτος όροφος δεν ήταν τόσο μακριά από το ισόγειο.
Κάποτε βγαίνω έξω, παίρνω το αυτοκίνητο και αρχίζω να οδηγώ σα μανιακός.
Στο Ρίο έχει απαγορευτικό, ούτε η γέφυρα περνάει, μόνο με τα πόδια σου λέει μπορείς να πας Αντίρριο.
Τι να κάνω αφήνω το αυτοκίνητο και συνεχίζω με τα πόδια. Στο Αντίριο κάνω ωτοστόπ. Όταν φτάνω στον προορισμό μου είναι βράδυ και κάνει κρύο. Το εξοχικό δεν έχει καλοριφέρ αλλά πού να το φανταστώ πως καλοκαιριάτικα θα κάνει τέτοιες χειμωνιάτικες νύχτες.
Ξαφνικά ξυπνάω λουσμένος στον ιδρώτα και συνειδητοποιώ πως ενώ ονειρεύομαι κρύα καλοκαίρια έχω σκάσει απ τη ζέστη μια κρύα χειμωνιάτικη νύχτα.