Ό,τι θυμάμαι (δε) χαίρομαι

Τι θυμήθηκα τώρα...
Παλιά (που ήταν καλύτερα), στο δημοτικό παίζαμε μπάλα στα διαλείμματα με ό,τι βρίσκαμε.
Η πιο συνηθισμένη μπάλα ήταν ένα κουτάκι κόκα κόλα (αν μάλιστα δεν ήταν πατημένο τότε ήμασταν άρχοντες και το ματς είχε άλλη επισημότητα).
Αν ήταν πατημένο (η πιο συνηθισμένη περίπτωση) τότε μπορούσες να το πατήσεις και να περπατήσεις σέρνοντας το πόδι σου μέχρι το αντίπαλο τέρμα (αν είχες δυνατό πόδι και αντοχή στις κλωτσιές).
Από τότε όμως υπήρχαν οι γκατζετάκηδες, αυτοί που δεν αρκούνταν στο περίπου αλλά ήθελαν να γίνονται τα πράγματα σωστά. Θυμάμαι τον Johnhead (τον είχαμε βγάλει έτσι απ τον Butthead που μαζί με το Beavis ήταν στα πάνω τους τότε) που έφερνε ένα ροζ μπαλάκι στα αγγλικά για να παίξουμε στην πλατεία σωστή μπάλα. Η πλατεία είχε μάλιστα και δύο ξεχαρβαλωμένα παγκάκια που στο μυαλό μας τότε ήταν τα τέλεια τέρματα.
Τον κοροιδεύαμε πάρα πολύ που έφερνε το ροζ μπαλάκι μαζί του, αλλά όλοι το θέλαμε για να παίξουμε. Αφού μια φορά που δεν είχε έρθει στα αγγλικά θυμάμαι δεν παίξαμε μπάλα γιατί (και καλά) δε βρίσκαμε κουτάκι κοκα κόλας.
Το πιο αστείο είναι που είχε γράψει και το όνομά του πάνω στο μπαλάκι ο θεός για να μην του το κλέψει κανείς.
Μετά μάθαμε και το ανέκδοτο με τα τρία ροζ μπαλάκια και τότε είναι που έγινε χαμός από τα πειράγματα. Η μαλακία είναι ότι όντως πέθανε.



Weakerthans - Past Due

February always finds you folding
Local papers open to the faces
Passed away to wonder what they're holding
In those hands we're never shown the places
Formal photographs refuse to mention
His tiny feet, that birthmark on her knee
The tyranny of framing our attention
With all the eyes they're eyes no longer see
And darkness comes too early you won't find
The many things you owe these latest dead
A borrowed book, that check you didn't sign
The tools to be believed with be beloved
Give what you can to keep to comfort this
Plain fear you can't extinguish or dismiss