Ο αδερφός μου κι εγώ

Την περασμένη εβδομάδα ήρθε ο αδερφός μου από τα ξένα.

Σήμερα έφυγε.
Εντωμεταξύ:
Η πιο αποτυχημένη στάση σε περίπτερο:
Σταματάμε με το αυτοκίνητο να πάρουμε τσίχλες (γιατί φάγαμε πιτόγυρα) και χαρτάκια για τσιγάρα (γιατί πάμε σε ένα μπαρ).
Με το που μπαίνει στο αυτοκίνητο και ξεκινάω:
-Ωχ μαλάκα μου πέσαν τα χαρτάκια.
-Πως έγινε αυτό?
-Είναι τρύπια η τσέπη μου.
-Δε μπορεί απ το περίπτερο στο αυτοκίνητο είναι 5 μέτρα δρόμος.
Αρχίζει μανιώδες ψάξιμο των χαρτακίων μήπως πέσαν μέσα στο αυτοκίνητο.

Φτάνουμε στο μπαρ χωρίς χαρτάκια και χωρίς περίπτερα κοντά.

Καλή η παρέα, καλοί οι φίλοι αλλά το χαρμάνιασμα χαρμάνιασμα.

-Πάω να ζητήσω χαρτάκια απ τις γκόμενες απέναντι.

-Οκ.

(2 λεπτά αργότερα)

-Ρε αυτή με ρώτησε αν έχω φάει σουβλάκια!
-Δεν έφαγες τσίχλα ρε?
-Όχι εσύ?
-Ούτε εγώ...

Το κύλισμα στο βούρκο:
5 η ώρα και πιστοί στο οικογενειακό μας ρεγιούνιον πάμε να τα πούμε σε ένα πολυχώρο διασκέδασης με ημίγυμνες εξωτικές χορεύτριες.
Όμως το ΑΤΜ είχε μετατραπεί σε φουτουριστική (φτερωτο)μυρμηγκοφωλιά!

Αφού ντραπήκαμε να πάρουμε τα τηλέφωνα για να πούμε ότι το ΑΤΜ έχει πρόβλημα είπαμε να ρίξουμε κέρμα για το ποιος θα βγάλει το φίδι απ την τρύπα  το παραδάκι απ τη σχισμή.

Αφού το κέρμα έπεσε κάτω και το χάσαμε, τον κέρδισα στο πέτρα ψαλίδι χαρτί.

Ο βούρκος  το μαγαζί ήταν μισοάδειο (κρίση! κρίση!) και έτσι γίναμε στόχος των συμπαθών παρουσιών που δεν έφευγαν όσο και να τους λέγαμε ότι ήρθαμε απλά να πιούμε ένα ποΥτο και να τα πούμε. Τελικά καταλήξαμε να χορεύουμε ροκ εν ρολ με μια ψιλομεθυσμένη ρωσιδούλα που μας πέρναγε κανα κεφάλι με τα τακούνια και να τη ρίξουμε (στο πάτωμα). Ύστερα από αυτό το πέσιμο οι συνθήκες είχαν ωριμάσει για να φύγουμε πριν μας ρίξει κι εμάς κανείς στο πάτωμα.

Σάουντρακ: Άλλη μια νύχτα σύγχυσης και γέλιου

Το επόμενο βράδυ ήταν από εκείνα.

Από εκείνα που μεθάς αλλά δε γίνεσαι και ντίρλα.

Από εκείνα που βάζεις το αφεντικό του μπαρ να σου παίξει 3 φορές το Out of control  μέσα σε μισή ώρα και να σε κερνάει σφηνάκια.

Από εκείνα που βγαίνεις απ το μαγαζί και κλείνεις τα μάτια απ τον ήλιο.

Από εκείνα που πας στο αυτοκίνητο και το παρμπρίζ το έχουν κοτσυλήσει τουλάχιστον 1000 περιστέρια που πριν έτρωγαν φακές, φασόλια και ρεβύθια μαζί.

Από εκείνα που μπαίνεις στο φούρνο της γειτονιάς φωνάζοντας πί-τσα πί-τσα και πίτσα πάλι πίτσα πάλι οέ οέ και τρομάζεις τη γριούλα μπροστά που έχει έρθει αγουροξυπνημένη να πάρει ψωμί.

Ωραία γενικά.

Κυριακή κοντή γιορτή με μπαλκόνι και πιοτί.

Ο αδερφός είναι ο συνδετικός κρίκος για αρκετούς φίλους και γνωστούς.

Είπαμε να σκάσει απ το σπίτι κανας γνωστός και μαζευτήκαμε 15 άτομα.

Απ τα παλιά οι πιο πολλοί.

Αλλά σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Αφού κάποια στιγμή νόμισα ότι αντί για το Μουντιάλ σε λίγες μέρες αρχίζει το Euro του 2004!

Δευτέρα δέχτηκα επίσκεψη απ τον κύριο Μέρφι στη δουλειά (λοιπόν αυτά τα σχέδια να είναι έτοιμα ως την Τετάρτη γιατί μας περιμένουν τα συνεργεία να συνεχίσουν και τα αφεντικά γκρινιάζουν γιατί έπρεπε το έργο να τελειώσει άυριο) και έφυγα 9 το βράδυ.

Μετά ποτά και συζήτηση με ευφυήcient χιούμορ και φιλοσοφικές προεκτάσεις.

Τρίτη τα ίδια. Σχέδια για το καλοκαίρι (τα ίδια με τα περσινά για να μην το κουράζουμε και πολύ), μπύρες, παραλίες, κιθάρες, σκηνές, σκηνικά και σχέδια για του χρόνου το χειμώνα και το μέλλον πότε θα κατέβει μόνιμα, αν θα ξανανέβω, αν θα βρεθούμε τελικά ποτέ ξανά στον ίδιο όροφο και να ανοίξουμε την πόρτα και να βρεθούμε στα χωράφια του παππού να σγαρλίζουμε τις ελιές ή στην παραλία των ονείρων μας ιδιοκτήτες καντίνας...

Σαουντρακ: Alice in Chains - brother

Που σαι ρε αλάνι αδερφέ

πάλι πριν έρθεις έφυγες

Δως μου ένα σημάδι

στης μοναξιάς μου το σκοτάδι

έτσι κι αλλιώς ακολουθώ

μοναχική πορεία

ζωή στην εξορία

απ του ανθρώπους που δεν κατάλαβαν ποτέ...