Γιατί η ανάγκη μου για επιβίωση με κράτησε χτες αλυσοδεμένο σε ένα γραφείο από το φόβο της απόλυσης.
Γιατί επέλεξα/συμβιβάστηκα με την ιδιώτευση και την απολιτίκ στάση εδώ και χρόνια επειδή απογοητεύτηκα από τα συνεχόμενα αδιέξοδα.
Γιατί μέχρι χτες με ρωτούσαν φίλοι από το εξωτερικό τι γίνεται στην Ελλάδα και τους απαντούσα: εντάξει εγώ καλούτσικα είμαι.
Γιατί δε μπορώ να βρω τρόπο να σταματήσω αυτούς που πλουτίζουν σε βάρος μου.
Γιατί. Γιατί. Γιατί.
Γιατί χτες θα μπορούσα να είχα σκοτωθεί κι εγώ αν δούλευα στο κέντρο.
Οδός Κρήνης (5) : Αύγουστος – Το σερβάν
Πριν από 3 ημέρες
14 σχόλια:
Θυμάσαι τί λέγαμε χτες; Επιβιώνω δεν σημαίνει ζω. Τί θα πει καλούτσικα; Πόσα ξόδεψες για να σπουδάσεις; Σε παρακολουθώ καιρό. Πόσες φορές έχεις αναρωτηθεί γιατί γύρισες; Πόσες φορές έχεις αναρωτηθεί αν αυτό που κάνεις λέγεται "ζωή". Και εγώ μόνο διαβάζω όσα γράφεις εδώ. Τις άλλες φορές που το σκέφτεσαι αλλά δεν το γράφεις;
Δεν διαφέρω. Αλλά δεν νομίζω ότι έχουμε επιλογή.
άλλο ένα θύμα. Έτσι αισθάνομαι. Δεν είναι ζωή αυτή που κάνουμε. Έκανα ένα παιδί. Σε ποιο κόσμο? Σε ποιά χώρα? Σε μια χώρα που ο ένας σκοτώνει τον άλλο...Κι εγώ δούλεψα χτες, για τους ίδιους λόγους. Δεν έχω επιλογή. Και η μόνη επιλογή που θα ήθελα θα ήταν να φύγω από αυτή τη χώρα και να μη ξαναγυρίσω ποτέ
Θυματα... Ολοι ετσι αισθανομαστε.
Και στο λεω κ εγω αυτο που ακομα σχολειο πηγαινω. Και ειναι πολυ επωδυνο να σκεφτεσαι οτι σ'αυτον τον κοσμο θα βγεις σε λιγα χρονια και θα πρεπει να επιβιωσεις..και ολα αυτα τα ονειρα που εκανες ως τωρα για τη ζωη σου, για το μελλον σου, για το επαγγελμα σου, καποιος ερχεται και σου τα γκρεμιζει με μια τεραστια ευκολια...
Δεν είσαι απλά θύμα...
Τα θύματα μπορεί και να ηρωποιηθούν καμιά φορά....
Είσαι άλλος ένας πολίτης στη Χώρα των Παράπλευρων Απωλειών....
Που κανείς δεν τις θυμάται μετά απο μερικές εβδομάδες....
Και κανείς δεν τιμωρείται γι' αυτές...
Είμαι κι ο θύτης μου!
Που δέχομαι να μπώ από την πόρτα του γκαράζ όταν έχει απεργία κι οι διαδηλωτές κλείνουν την είσοδο στο κτίριο, για να μη χάσω ένα μισθό που δε μου επιτρέπει ούτε να συντηρήσω ένα σπίτι.
Που επέλεξα να απέχω απ' την πολιτική και να μην βλέπω καμιά διαφορά και καμιά ελπίδα πουθενά.
Που όταν μου δόθηκε η ευκαιρία να πάω στην Ολλανδία πριν 10 χρόνια είπα όχι, θα το παλέψω στην Ελλάδα με λιγότερα.
Που δουλεύω για κάποιον που χρονομετρεί και την ώρα που πάω στην τουαλέτα και που κάνω τη δουλειά που θα έπρεπε να κάνει κάποιος με πτυχίο οικονομικών. Εγώ συμφέρω και βολεύω.
Που, που, που...
Και που αν χθες ήμουν σ' αυτό το υποκατάστημα κι είχα σκοτωθεί θα ήμουν απλά άτυχη...
[ξεχασα να σου γραψω να αλλαξεις λινκ για το blog μου, γιατι το αλλαξα και δε θα με βρισκεις :)]
χέστα.
το χειρότερο είναι ότι θα τα ξεχάσουμε όλα αυτά και θα συνεχίσουμε με τον ίδιο ρυθμό να ζούμε(επιβιώνουμε μάλλον)σαν ζώα.
ολοι ειμαστε θυματα
αν και είμαι κάθετα αντίθετη, θεωρώ ότι το να είσαι απολιτικ είναι πολιτική στάση... το να καις συνανθρώπους σου δεν είναι....
Έχουμε φτάσει σε σημείο οι πράξεις μας να καλύπτονται από ένα πέπλο φόβου.
Αν είναι δυνατόν...τι άλλο θα δούμε πια σ'αυτή την χώρα?
Δεν θέλω να σας χαλάσω την ουτοπία του εξωτερικού, αλλά τι σας κάνει να πιστεύετε ότι αν δεν ζούσατε στην Ελλάδα θα είχατε την ευχέρεια να απεργήσετε όποτε θέλατε, δεν θα σας χρονομετρούσε κανείς όσο είσαστε στην τουαλέτα και θα πληρωνόσασταν και καλύτερα;
μεγαλωσα στην αμερικη...
στο facebook εχω τοσους γνωστους...
ενας μονο ρωτησε τι γινεται εδω περα...
μονο ενας..
και οταν τον απογοητεψα πως η πορεια ητανε ειρηνικη και ο σκοπος δεν ητανε να τα σπασουμε ολα και να καψουμε ολη την αθηνα και ελλαδα,
απογοητευτηκε...
νομιζε πως αυτο καναμε...
ειχε πιο πολυ suspence ετσι...
και μετα ποιες ητανε οι υπολοιπες αντιδρασεις;
τιποτα...
σιωπη...
αλλαξανε θεμα και πηγανε στο τι θα γινει με το baseball season this year...
μη το ψαχνεις...
δεν φταιει η χωρα...
αλλα το πως σκεφτεται ο καθ'ενας απο εμας...
και τι θα γινει απο εδω και περα...
τι θα κανουμε ολοι...
παντως να σου πω και κατι;
στην συγκεντρωση της 1 μαιου...
θα επρεπε να ειχανε κατεβει ολοι κατω στο κεντρο, και οχι να τρεχουμε σε ταβερνες...τα μετρα ητανε και τοτε μετρα...απλα δεν μας βολευε..ειχαμε να παμε να φαμε..
αν γινουνε απογευμα οι πορειες οπως και η τελευταια,θα πρεπει ολοι να ημαστε εκει...
μπορει να μη καταφερουμε κατι...
αλλα ισως και να γινει...
το θεμα ειναι πως εστω και αυτο το μικρο το καναμε...
το προσπαθησαμε...
εγω ετσι πιστευω..
και ενα ακομη πραγμα...
μη χανουμε την ελπιδα μας...
οσο μαυρα και να φαινοντε ολα...
δεν θα μας την παρουνε και αυτη!
καλο βραδυ!
:)
αχ, αυτό το καλούτσικα θα μας φάει...
Η καλή μου φίλη τα μαζεύει και φεύγει για τη Δανία και θέλω να ακολουθήσω κι εγώ...
Όσο ελπίζω εδώ άλλο τόσο απελπίζομαι...
Δημοσίευση σχολίου