Μου έλειψες...

Ξυπνάω ό,τι ώρα...βγαίνω βόλτα εκεί που ήταν η βεράντα και πλατσουρίζω στη λίμνη...



Ο ουρανός άχρωμος και αντιρομαντικός σβήνει κάθε ελπίδα για ονειροπωλήσεις και ηλιοθεραπείες...



Μπαίνω μέσα γιατί με φωνάζουν. Κρυώνει ο καναπές. Κάθομαι να τον ζεστάνω.
Το τραπέζι μου προσφέρει ό,τι χρειάζεται για μια τέτοια μέρα.
Καφές.
Τσιγάρα στριφτά.
Τσιγάρα εργοστασιακά σε περίπτωση που η σαπίλα υπερνικήσει τη δύναμη του στριψίματος.
Όλοι οι τελεκομάντορες παραταγμένοι και ετοιμοπόλεμοι, για να μη χρειαστεί να σηκώσω το ταλαιπωρημένο μου κορμί.
Το χτεσινό κρασί.
Νερό (της βρύσης όχι της βροχής).
Και στο βάθος τα γλυκά να γνέφουν γεμάτα υποσχέσεις...

Αχ  γλυκόπικρη μοναξιά πόσο μ΄αγαπάς
όσο σε αποφεύγω τόσο με κυνηγάς,
η επιμονή σου με σκλαβώνει
και αφήνομαι στα χάδια σου,
κλείνομαι στα σκοτάδια σου.
Η ζωή που κάνω σε πληγώνει
μα σήμερα στο υπόσχομαι
θα μείνουμε μόνοι.