8+8+8=?

Το 1886 κάποιοι κατάφεραν να αποδείξουν το Πρωτομαγιάτικο θεώρημα (ή θεώρημα του εργάτη), σύμφωνα με το οποίο:

8 (ώρες δουλειάς) + 8 (ώρες ελεύθερου χρόνου) + 8 (ώρες ύπνου) = 24.

Η εξέλιξη των εργασιακών μαθηματικών κατά τον 20ο αιώνα υπήρξε όμως τόσο ραγδαία που το θεώρημα τροποποιήθηκε και μετεξελίχθηκε σε Ανταγωνιστικό θεώρημα των πολυεθνικών,
σύμφωνα με το οποίο:

12 (ώρες εργασίας) + 12 (ώρες ελεύθερου χρόνου) = 24.

Το θεώρημα αυτό στηρίζει την απόδειξή του στο γεγονός ότι δε βλέπει τον ύπνο σαν ανάγκη, αλλά σαν απόλαυση, άρα κάτι που πρέπει να γίνεται στον ελεύθερο χρόνο.
Επίσης η αύξηση της εργασίας κατά 4 ώρες αποφέρει μεγαλύτερα έσοδα λόγω υπερωριών (ΠΟΙΩΝ??) οπότε ο εργαζόμενος είναι πιο ευτυχισμένος καταναλωτής. Έτσι, εισάγοντας την αυθαίρετη σταθερά Ξ=2, όπου Ξ η επιπλέον ευχαρίστηση λόγω υπερβολικής κατανάλωσης αγαθών ο τύπος γίνεται:

8 (ώρες εργασίας) + Ξ*4 (ώρες ελεύθερου χρόνου) + 8 (ώρες ύπνου) = 24

Επειδή όμως τα μαθηματικά δεν είναι τίποτα χωρίς τη φυσική, έγιναν προσπάθειες πειραματικής επαλήθευσης του θεωρήματος. Τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά. Ο πειραματικός τύπος που προέκυψε έχει ως εξής:

12 (ώρες εργασίας) + 2 (ώρες για τη μετακίνηση) + 1 (ώρα για τα ψώνια της μέρας) + 3 (ώρες αποχαύνωση μπροστά στην τηλεόραση) + 6 (ώρες ύπνου) >= 24

Ο τύπος αυτός φαίνεται να οδηγεί τον εργαζόμενο στην εξόντωση με μαθηματική ακρίβεια.
Αν βάλουμε τα μεγέθη στο μικροσκόπιο όμως και με τη βοήθεια της οργανικής χημείας θα δούμε πως αποτελούνται από μικρότερα μόρια. Η προέλευσή τους είναι ασαφής. Μοιάζουν με μόρια ελεύθερου χρόνου αλλά δεν είναι κιόλας. Η ονομασιά που τους δόθηκε είναι Α.Ε.Χ. : Αναγκαστικός Ελεύθερος Χρόνος.

Η εισαγωγή του ΑΕΧ εισάγει τη θεωρία του χάους στον τύπο και έιναι αδύνατον να εκφραστεί με γήινα μαθηματικά. Το θεώρημα του ΑΕΧ διατυπώνεται ως εξής:

Όταν πρέπει να είσαι κάπου αναγκαστικά χωρίς να το θες, αλλά δεν έχεις κάτι συγκεκριμένο να κάνεις τότε κάνε κάτι που σε ευχαριστεί.