Μπλογκάρω άρα υπάρχω

Πάντα συνεπής ως προς τις αρχές μου και τις υποχρεώσεις μου σ αυτή τη ζωή, συνεχίζω αυτό το βλογκ από εκεί που το σταμάτησα. Ψέματα. Η αλήθεια είναι πως έχασα κάθε ελπίδα πως θα μπω στα ρεκόρ γκίνες (μεγάλο σόι αυτοί οι γκίνηδες: μπυραρία έχουν, βιβλιοπωλείο έχουν, μαγαζί με υδραυλικά στη γειτονιά μου έχουν...) για το πιο ανενεργό βλογκ του ιντερνετίου (3 ταχυδρομήσεις και 1 σχόλιο σε 2 χρόνια!). Εντάξει φταίει λίγο και αυτό το φατσοβιβλίο που μας έχει φάει το χρόνο και τη ζωή με τα παιχνιδάκια και τον ψευτοανταγωνισμό στα σκορ μεταξύ φίλων (φίλος με τη φατσοβιβλική έννοια = κάποιος που έχεις στις επαφές σου και δεν του μιλάς ποτέ ούτε μέσα ούτε έξω από το ιντερνέτιο.)

Εδώ είμαι λοιπόν. Ζω. Υπάρχω και με τους όρους του ιντερνετίου. Το βλογκ αυτό θα ασχολείται με ό,τι απασχολεί εμένα (συνήθως τι θα φάω το βράδυ και γιατί βαράω συνέχεια υπερωρίες σαν το σκλάβο).