Κάτι δεν πάει καλά...

Παίρνω 1000 κάτι ευρώ το μήνα και δίνω μια 500αρού για σέρβις στο τουτού σε μία μέρα...
Δουλεύω 11-12 ώρες (+1 ώρα πηγαινέλα) και κοιμάμαι άλλες 7 για να διασκεδάζω τις υπόλοιπες 4-5... (αν το φαί, το χέσιμο, το μπάνιο αφαιρεθούν μένουν 3...)
Είναι Αύγουστος και φοβάμαι ότι οι διακοπές θα με κουράσουν...
Οι φίλοι απ τη σχολή έχουν σκορπίσει στα χωρία και τις επαρχίες τους...
Τα δάση καίγονται...
Το μαγνητικό πεδίο της γης θα αναστραφεί...
Το CO2 που εκπνέω συμβάλλει στο φαινόμενο του θερμοκηπίου (ασε για το μεθάνιο δε λέμε τιποτα)...
Μου φαίνεται γολγοθάς να σηκωθώ απ τον καναπέ για να πιάσω το τηλεκοντρόλ (που ξέχασα να το πάρω πριν κάτσω - τραγικό λάθος)...
Είναι παρασκευή βράδυ κι εγώ μαλακίζομαι μπροστά στο pc...
ΖΩΗ ΟΧΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗ φωνάζει το σύνθημα στον απέναντι τοίχο και ίσως και να συμφωνώ..
Απ την άλλη όμως τι να πουν και οι 1 δις άνθρωποι που δεν έχουν πρόσβαση σε νερό (σκέφτομαι και πίνω μια γουλιά χύνοντας το υπόλοιπο στο νεροχύτη), αυτοί που υποσιτίζονται (λέω αλλά δε με καταλαβαίνεις γιατί είμαι μπουκωμένος με ένα κομμάτι πίτσα σπέσιαλ), αυτοί που ζουν μέσα σε ένα πόλεμο που άλλοι αποφάσισαν ότι πρέπει να γίνει (στο στρατό λούφαρα όσο μπορούσα), οι σύγχρονοι σκλάβοι που από παιδιά δουλεύουν στα εργοστάσια (μα γιατί το αφεντικό δε μου κάνει αύξηση 300ευρώ να πάω να σηκώσω όλο το Η&Μ;;) ή τους αναγκάζουν να πουλάνε το κορμί τους (μην ξεχάσω να πάρω τους καμμένους τους φίλους μου να πάμε σε κάνα στριπτιζάδικο...)
Τελικά με τι είναι ευχαριστημένος ο άνθρωπος; Στο στρατό λέγαμε πως ο φαντάρος είναι πάντα αχάριστος: ότι και να του δώσεις θέλει παραπάνω ειδικά αν δει ότι ο διπλανός του παίρνει κάτι παραπάνω...Και να του πεις κάτσε μια μέρα μέσα και πάρε 10 μήνες άδεια, αν ο άλλος πάρει 10 μήνες και μια μέρα θα σου γκρινιάξει...Αλλά αυτό εξηγείται γιατί ο φαντάρος έχει την ψυχολογία του φυλακισμένου και ξέρει ότι αν δεν βγεί οριστικά απ το τέλμα του στρατού πάντα θα τον έχει βραχνά στο κεφάλι του..
Μήπως γίνεται το ίδιο και με τη ζωή; Πότε είναι κάποιος ευτυχισμένος πραγματικά; Μάλλον όταν δεν ξέρει ότι είναι ευτυχισμένος. Ποτέ δεν έχω πιάσει τον εαυτό μου να σκέφτεται "είμαι ευτυχισμένος" όταν είμαι ευτυχισμένος..Μόνο μετά αν τύχει να δεις καμιά φωτογραφία από κάνα πάρτυ ή θυμηθείς κανά καλό σκηνικό λες τι ωραία ήτανε..ευτυχισμένες στιγμές...
Μου φαίνεται θα κάνω καμιά λαμογιά να μαζέψω τίποτα φράγκα και να πάω σε καμιά σπηλιά να γίνω ο ερημιάς ο ίδιος. Να πηγαίνω να ψωνίζω στο κοντινότερο χωριό κάνα φαί (μέχρι να μάθω να κυνηγάω) και να κάθομαι να αγναντεύω το τοπίο και να παίζω κιθάρα...
Γιατί αφού δε βλέπω να μπορώ να κάνω κάτι για να βελτιώσω τον κόσμο (που πας ρε καραμήτρο νομίζεις ότι σήμερα μπορούν να βγουν μεγαλέξαντροι, ναπολέοντες και λένιν -άσε που κι αυτοί πιο σκατά κι απ τα μούτρα τους τα κάνανε τελικά) ας πάω να αράξω κάπου χωρίς να πειράζω και να επιβαρύνω κανένα και να ζήσω όσο μου αναλογεί ήρεμος.
Τώρα πώς έφτασα να αποφασίζω να μετακομίσω σε σπηλιά με αφορμή τα λεφτά που έσκασα σήμερα (και που μάλλον θα πήγαιναν σε αχρειαστες κραιπάλες στις διακοπές) είναι άλλο θέμα...
Αυτό που με απασχολεί είναι ότι...
Κάτι δεν πάει καλα...